ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4473 คุณล้อเล่นหรือเปล่า

พูดจบเธอก็เห็นว่า เย่เฉิน ดูน่ากลัวจริงๆ จึงกล่าวว่า “แต่ถ้าเจ้ากลัวก็พูดมา ข้าจะขอให้พ่อจัดการให้เจ้าหนีออกจากเกาะฮ่องกง พวกเขาควรจะ ไม่ปฏิบัติกับท่านอย่างนั้น”
จง จื่อเส้า ได้ยินการสนทนาระหว่างทั้งสองด้วย และตะโกนอย่างเย็นชา: “เจ้าหนู เจ้าร่วมเพศกับข้าและต้องการวิ่งหนี บอกข้าเถอะ ว่าถ้าวันนี้เจ้าไม่คุกเข่าต่อหน้าข้าและคุกเข่าเพื่อข้าสามครั้งในวันนี้ ถ้าฉันตบตัวเองอีกร้อยครั้ง ฉัน จงเส้า จะไม่มีวันปล่อยคุณไป!”
เย่เฉิน มองไปที่ จงเส้า และถามด้วยใบหน้าที่งงงวย “คุณล้อเล่นหรือเปล่า”
“ล้อเล่นเหรอ?” จงจื่อเส้าคิดว่าเย่เฉินกลัวและพูดอย่างโกรธเคือง: “เจ้าเป็นบ้าอะไร ข้าจง จื่อเส้า จะล้อเล่นเหมือนเจ้ารึ!”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ดุร้ายของ จงเส้า หลิว หม่านฉง ก็อดไม่ได้ที่จะตระหนักว่าเขาดูเหมือนจะเล่นเกมใหญ่ ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจ เย่เฉิน ที่จับมือของเขา และรีบดึง เย่เฉิน ออกด้านข้างและกระซิบว่า “จงเส้า คนนี้คือ ไม่ง่ายที่จะยุ่งด้วย แล้ว จีจี้ จะรายงานมัน คุณควรขอโทษเขาโดยเร็ว แล้วเรามาสู้กันในเรื่องนี้ มิฉะนั้น ฉันเกรงว่าพ่อของฉันไม่สามารถปกป้องคุณได้?”
เย่เฉิน อดไม่ได้ที่จะหุบปาก เลิกแสดงท่าทีขี้เล่นและพูดว่า “ให้ฉันเถอะ เย่เฉิน ขอโทษกับตัวเรือดด้วย ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป พ่อและชาวบ้านจะคิดยังไงกับฉันในอนาคต? หมาตัวใหญ่สีเหลืองที่หัวหมู่บ้านจะคิดถึงฉันไหม”
หลังจากนั้น เขาหันหน้าไปมองที่ จงเส้า ในรถ เลิกแสดงท่าทีล้อเล่นแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ไอ้หนู ตามอารมณ์ก่อนหน้านี้ของฉัน ฉันจะพูดแค่สองสามคำกับคุณตอนนี้ ฉัน จะเอามันออกไปอย่างแน่นอน ช่างคัดลายมือในราชวงศ์ของข้าจะเรียกและตบเจ้าหมื่นก่อนแล้วจึงขีดเขียนพู่กันบนหน้าผากเจ้า แต่เจ้าโชคดี ที่ข้ามาเกาะฮ่องกงครั้งนี้ไม่เสียเวลากับกลิ่นเหม็นของเจ้า ปลาและกุ้งเน่า ใช่แล้ว ต่อจากนี้ไปอย่าให้ฉันเห็นหน้าคุณอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้คุณ มังกรน้อยสี่ตัวบนเกาะฮ่องกง กลายเป็นหนอนบนเกาะฮ่องกง!”
หลิว หม่านฉง ประหลาดใจที่ได้ยินว่าสายเกินไปที่จะหยุด เย่เฉิน
จงเส้า โกรธที่ เย่เฉิน โกรธทันทีและชี้ไปที่ เย่เฉิน และพูดอย่างเย็นชา: “คุณกำลังมองหาความตายจริงๆ! คุณรู้ไหมว่าไม่มีใครบนเกาะฮ่องกงกล้าพูดกับฉันแบบนี้!”
เย่เฉินขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา และพูดเบา ๆ ว่า: “จำที่ฉันพูด หลีกเลี่ยงสายตาของฉัน มิฉะนั้น ถ้าฉันไม่เห็นใจ คุณจะเสร็จสิ้น”
หลังจากนั้นเขาก็จับมือ หลิว หม่านฉง หันหลังกลับและเดินไปที่ทางออกที่จอดรถ
จงเส้า ตามไม่ทัน แต่ในขณะที่มองไปที่ด้านหลังของ เย่เฉิน ผ่านกระจกมองหลัง เขาก็กัดฟันและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรออก ในเวลานี้ หลิว หม่านฉง ซึ่งถูก เย่เฉิน ลากไป กระทืบเท้าของเขาอย่างรวดเร็วและโพล่งออกมาว่า “เย่เฉิน ทำไมคุณถึงต้องแข่งขันกับ จงเส้า คนนั้น!”
เย่เฉินถามกลับ: “นี่คือสิ่งที่คุณต้องการใช่ไหม คุณต้องการให้ฉันเป็นโล่ของคุณ แล้วฉันจะทำในสิ่งที่คุณต้องการ เป็นอย่างไรบ้าง คุณพอใจกับผลลัพธ์หรือไม่”
หลิว หม่านฉง โพล่งออกมา: “ฉันขอให้คุณเป็นเกราะป้องกันของฉัน แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะพูดรุนแรงกับเขา! คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย อยู่กับฉัน ไม่จำเป็นต้องยั่วเขาอย่างแน่นอน! นี่ จะต้องชดใช้ เขาจะทำคุณเดือดร้อนแน่!”
ขณะที่เธอพูด เธอก็หยุดกะทันหัน จับมือ เย่เฉิน และกำลังจะเดินกลับ และพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ไม่ เธอรีบกลับไปกับฉัน แล้วฉันจะขอให้พ่อจัดการหาคนมาช่วยพาคุณออกจากเกาะฮ่องกง โดยทันที!”
“ไม่จำเป็น” เย่เฉินดึงเธอออกด้วยแรงเล็กน้อย จากนั้นลากเธอออกไป และพูดอย่างเฉยเมย “การขอโทษไม่ใช่สไตล์ของฉัน นับประสาวิ่งหนี มังกรน้อยสี่ตัวบนเกาะฮ่องกงไม่เพียงพอสำหรับฉัน เย่เฉินติดฟันของเขาระหว่างฟัน ถ้ามังกรน้อยทั้งสี่อยู่ที่นี่ ข้าสามารถทอดพวกมันและพวกมันสามารถใช้เป็นอาหารได้”
“คุณ…” ขณะที่ถูก เย่เฉิน ลากออกไป หลิว หม่านฉง กระทืบเท้าอย่างรวดเร็วและโพล่งออกมา “เย่เฉิน! นี่ไม่ใช่เวลาที่คุณจะพูดคำหยาบ ไม่อย่างนั้นจะเป็นชีวิตคุณ! มันเป็นความผิดของฉันเอง ขอร้องล่ะ โอเค ไปก่อนนะ ถ้าจะคุยเรื่องความร่วมมือกับพ่อของฉัน
“ไม่ดี” เย่เฉินพูดเบาๆ “เธอสัญญากับพ่อว่าจะพาฉันไปเที่ยว และสัญญากับพ่อด้วยว่าจะพาฉันไปชิมขนมเกาะฮ่องกงแท้ๆ ในตอนเย็น คุณต้องทำตามสัญญา อิ่มแล้วค่อยบอกเรื่องอื่นๆ”