ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4330 ความเมตตายิ่งใหญ่ยิ่งกว่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่ ย่าหลิน รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าชายหนุ่มดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างเขารู้สึกว่าไม่ว่าคนๆ นั้นจะบ้าหรือแข็งแกร่ง เขาต้องมีความมั่นใจเพียงพอ ดังนั้นเขาจึงต้องการหาคำตอบว่าทำไมชายหนุ่มจึงมั่นใจที่จะเผชิญหน้ากับ เฟย เสวี่ยปิน
ในความเห็นของเขา ชายหนุ่มคนนี้อาจกลายเป็นจุดพลิกผัน
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เขากังวลมากที่สุดในตอนนี้คือไม่รู้ว่าจะติดต่อกับชายหนุ่มคนนั้นอย่างมีเหตุผลได้อย่างไร
ท้ายที่สุด หากการเข้าหาโดยไม่ได้ตั้งใจของบุคคลนั้นไม่มีเหตุผลเพียงพอ เขาจะสงสัยแรงจูงใจของอีกฝ่ายที่เข้าหาเขา
สำหรับคนฉลาด เมื่อพวกเขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกเขาจะหาทางแก้ไขโดยทันที เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหนึ่งหาจุดทะลุผ่านได้
เมื่อเขากังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ อันฉงชิว ก็โทรมา
หลี่ ย่าหลิน กดปุ่มรับสายโดยตรงโดยไม่ลังเล
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ อัน ฉงซิว ถามตรงประเด็น: “ลาว หลี่ คุณมีการค้นพบใหม่เมื่อคืนนี้หรือไม่”
อันที่จริง อัน ฉงซิว ไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อคืนนี้ และเขาเอาแต่คิดในใจ กู่ซิวอี้ คือใคร เขาได้ข่าวจากที่ใดว่าชายชราป่วยหนัก อย่างไรก็ตาม หลังจากเรื่องทั้งหมด เขาบอก หลี่ ย่าหลิน เมื่อวานนี้ว่าเขาไม่ต้องการสอบสวน กู่ซิวอี้ ดังนั้นตอนนี้เขาอายที่จะถาม หลี่ ย่าหลิน โดยตรง เขาสามารถถามได้อย่างคลุมเครือว่าเขามีการค้นพบใหม่หรือไม่
หลี่ ย่าหลิน และ อัน ฉงซิว เป็นพี่น้องกันที่ดีมาหลายปีแล้ว โดยธรรมชาติ พวกเขารู้ว่าพี่ชายของเขาคิดอะไรอยู่ ดังนั้นเขาจึงตอบไปตรงๆ ว่า “ฉันขอให้ใครสักคนตามรอยที่มาจากสนามบิน เจเอฟเค และคุณอาจไม่เชื่อ เราเคยไปในไชน่าทาวน์ในขณะนั้น เพื่อกินห่านย่าง กู่ซิวอี้ ก็อยู่ที่นั่นด้วย”
“อะไรนะ!” อันฉงชิว ถามด้วยความประหลาดใจอย่างมาก “เธออยู่ในร้านด้วย ตอนนั้นเป็นไปไม่ได้ นอกจากเจ้าและเขา พนักงาน มันเป็นแค่เราสองคนใช่ไหม”
หลี่ ย่าลิน พูด “เธออาจจะไม่ได้สังเกต แต่ฉันคิดอย่างรอบคอบ เมื่อเราเข้าไปในร้าน คนสองคนบังเอิญขึ้นไปข้างบนข้างหน้าเรา และหนึ่งในนั้น ทั้งสองคนคือ กู่ชิวอี้”
อันฉงชิว โพล่งออกมา: “ฉันกำลังจะไป มีเรื่องบังเอิญ! คือ คุณกู ไม่ได้รับข่าวการเจ็บป่วยร้ายแรงของชายชราจากคนอื่น เธอได้ยินเรื่องนี้โดยตรงจากฉัน”
“ใช่” หลี่ ย่าลิน เยาะเย้ยและกล่าวว่า “ดูเหมือนว่าฉันจะคิดมากเกินไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อวานฉันคิดว่าต้องมีทฤษฎีสมคบคิด แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเป็นเรื่องบังเอิญ ในเวลานั้น คุณบอกว่าชายชราป่วย หลังจากรีบเร่งไปที่สนามบินอย่างเร่งรีบ ฉันก็จากไปครู่หนึ่ง หลังจากที่ฉันจากไป รถของ กู่ซิวอี้ ก็ออกจากไชน่าทาวน์ด้วย มันอยู่ในทิศทางเดียวกับคุณ และมันต้อง ได้ตรงไปสนามบินจากที่นั่น ซึ่งก็สมเหตุสมผล ทำไมเธอถึงปล่อยให้คุณไปลอสแองเจลิสโดยคุณกลับไปกลับมา?”
อันฉงชิว ถอนหายใจ: “ดูเหมือนว่าชายชราจะได้รับพรจริงๆ ถ้าสองคนนี้ เราไม่ได้กินห่านย่างในวันนั้น ชายชราคงไม่สามารถผ่านมันไปได้ เป็นปัญหา”
“ใช่” หลี่ ย่าหลิน ถอนหายใจ: “พูดถึงเรื่องนี้ คุณกู่ เป็นคนที่น่ารักและน่ารักจริงๆ ได้ฟังเรื่องนี้แล้ว นางจึงไปลอสแองเจลิสทันที ดูเหมือนว่าเหตุผลที่นางจะไปลอสแองเจลิส ข้าพเจ้าไม่ได้มาเยี่ยม แต่มาเพื่อช่วยชายชรา”
อันฉงชิว กล่าวด้วยอารมณ์ที่หาที่เปรียบมิได้ “ฉันไม่ได้คิดจริงๆ ว่าความลับของเรื่องนี้จะเป็นแบบนี้ ด้วยวิธีนี้ ครอบครัวของพวกเราเป็นหนี้คุณกู่ ความเมตตายิ่งใหญ่ยิ่งกว่า”

หลี่ ย่าหลิน พ่นลมหายใจ แต่ในไม่ช้าก็พึมพำด้วยความสงสัยบางอย่าง: “ฉงซิว มีบางอย่างที่ฉันไม่อาจเข้าใจ ถ้าฉันจะพูดก็ไม่เป็นไร”