ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4329 แข็งแกร่งเกินไปหรือบ้าเกินไปหรือเปล่า

หลี่ ย่าหลิน จ้องตรงไปที่ ฮานาโกะ จากนั้นเรียกอีกฝ่ายหนึ่งและถามว่า “คุณพบกล้องวงจรปิดอื่น ๆ หรือไม่ จะดีกว่าถ้ามีคนถูกถ่ายรูปในอีกด้านหนึ่ง”
อีกฝ่ายตอบว่า: “ไม่ นี่เป็นวิดีโอกล้องวงจรปิดเพียงรายการเดียวที่สามารถจับภาพร้านห่านย่างได้”
หลี่ ย่าลิน พูดอย่างเย้ยหยัน: “บ้าจริง ฉันได้แนะนำนายกเทศมนตรีไปแล้วว่าเขาควรจัดสรรเงินทุนเพื่อจัดตั้งระบบ สกายเน็ท ในนิวยอร์ก แต่เขาลังเลที่จะอนุมัติ ดูจีน การครอบคลุมเมืองชั้นหนึ่ง มันเกิน 95% มานานแล้ว ลองมองที่นิวยอร์กอีกครั้งสิ ไม่ถึงปีที่แล้วที่สถานีรถไฟใต้ดินทั้งหมดได้รับการติดตั้งกล้องวงจรปิด!”
อีกฝ่ายพูดอย่างช่วยไม่ได้: “เจ้านายแม้ว่าคุณจะติดตั้ง สกายเน็ท ในนิวยอร์ก ก็ไร้ประโยชน์ แม้ว่าคุณสามารถติดตั้งกล้อง 100,000 ตัวในชั่วข้ามคืน แต่ครึ่งหนึ่งจะถูกสมาชิกแก๊งทุบตีในวันรุ่งขึ้น และที่เหลือจะครึ่งหนึ่ง คาดว่าจะถูกทำลายโดยคนไร้บ้านเพื่อบุหรี่และแฮมเบอร์เกอร์”
หลี่ ย่าหลิน ถอนหายใจและกล่าวว่า “ลืมมันไปเถอะ มองหาเบาะแสอื่นใด”
อีกฝ่ายถามอย่างเร่งรีบ “คุณอยากถามเจ้าของร้านห่านย่างไหม บางทีร้านห่านย่างอาจมีกล้องวงจรปิด”
หลี่ ย่าหลิน พูดทันทีว่า “อย่าเพิ่งไป ในฐานะนักร้องที่โด่งดังที่สุดในวงการเพลงจีน กู่ซิวอี้ ได้เดินทางไปทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารห่านย่างแห่งนี้เป็นพิเศษ เขาอาจจะได้รู้จักเจ้านาย ถ้าเราถามเขาจะทำ ทำให้งูตกใจ”
หลี่ ย่าหลิน มีความคิดจึงกล่าวว่า “ดังนั้น หลังจากรอร้านห่านย่างเปิดแล้ว ให้เข้าไปข้างใน และรับประทานอาหารเพื่อดูว่ามีกล้องวงจรปิดหรือไม่ ถ้ามี ให้คนไปเล่นละครฉากที่ถนนใกล้ๆ ในตอนบ่ายเพื่อขโมยโทรศัพท์มือถือ จากนั้นน้องชายอีกคนหนึ่งไปที่ร้าน และบอกว่าการสอบสวนจะต้องได้รับวิดีโอกล้องวงจรปิดจากนั้นฮาร์ดดิสก์ของวิดีโอเฝ้าระวังจะถูกลบออก และนำกลับมา”
อีกฝ่ายยิ้มและพูดว่า “ฉันจะไป เจ้านาย คุณยังมีวิธีการอยู่! จากนั้นฉันจะไปดูเมื่อพวกเขาเปิดประตู!”
หลังจากที่ หลี่ ย่าลิน ฮัมเพลง เขาก็วางสาย หลังจากวางสาย เขาก็ดึงวิดีโอออกมาตอนนี้ จากนั้นเขาก็ดึงแถบความคืบหน้ากลับมา และเห็นรถของ อัน ฉงซิว ออกจากร้านห่านย่างอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เดินออกจากร้านห่านย่างด้วย จากนั้น รถที่ กู่ซิวอี้ กำลังขี่อยู่ก็ออกจากไชน่าทาวน์ไปในทิศทางเดียวกับ อัน ฉงซิว
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า: “เมื่อตอนที่ฉันไปร้านนี้กับ ฉงซิว ในวันนั้น มันเป็นเวลานานหลังอาหารกลางวัน ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่ในร้าน ดังนั้น กู่ซิวอี้ อยู่ที่ไหน?”

เมื่อคิดในใจ เขาอดไม่ได้ที่จะหลับตาและนึกถึงสถานการณ์ในร้านห่านย่างในวันนั้นในใจ ไม่นานภาพในวันนั้นก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา เป็นตำรวจอาชญกรรมมาช้านาน เขามีความทรงจำแบบพาสซีฟที่แข็งแกร่ง เขาอาจไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในที่เกิดเหตุในขณะนั้น แต่รายละเอียดเหล่านั้นถูกเก็บไว้ในจิตใจของเขาด้วยกลไกเสมือนเครื่องบันทึกวิดีโอ เช่นเดียวกับ การกรอกลับและดูซ้ำ รายละเอียดมากมายของเวลาสามารถหวนกลับคืนมาได้
ไม่นาน เขาจำได้ว่าในร้านห่านย่างในวันนั้น มีบันไดไม้ขึ้นทางด้านขวา เมื่อเขาและอัน ฉงซิว เข้าไปในประตูในวันนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจกับสถานการณ์ของบันได แต่ภาพ จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นในจิตใจ ขณะนั้นบันไดไม่ว่าง แต่ขาทั้งสี่ของคนสองคนปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของภาพในใจฉัน
เขายืนยันในทันทีในใจว่าเมื่อเขาและ อันฉงชิว ไปที่ร้านห่านย่างในวันนั้น กู่ซิวอี้ ควรจะไปกับคนอื่น ดังนั้นเขาจึงอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ว่า “ใครกันเล่า? เป็นสายลับของเธอหรือ หรือเด็กที่ทำให้ เฟย เสวี่ยปิน พูดไม่ออกเมื่อ เฟย ห่าวหยาง ถูกลักพาตัวในวันนั้น?”
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ การแสดงของ เย่เฉิน ในวันนั้นก็ปรากฏขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง เมื่อเขาคิดถึง เย่เฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะไตร่ตรอง: “หลังจากที่ เฟย ห่าวหยาง ถูกลักพาตัวในวันนั้น ภายใต้สถานการณ์ที่ก้าวร้าวของ เฟย เสวี่ยปิน เขาสามารถทำได้โดยไม่ต้องกลัว หรือยอมแพ้เลยซึ่งแสดงหัวใจของเขา เขามีความมั่นใจมาก แต่ทำไมเขาถึงมั่นใจนัก คุณรู้ไหม นี่คืออาณาเขตของตระกูลเฟย เขาพา กู่ซิวอี้ ไปร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำการกุศลที่จัดโดย เฟย ห่าวหยาง และเขาต้องรู้ว่าภูมิหลังที่แข็งแกร่งของตระกูลเฟย คืออะไร”

“เมื่อรู้ถึงความสามารถของตระกูลเฟย แล้ว คุณยังไม่เอา เฟย เสวี่ยปิน เลยแม้แต่น้อย คนแบบนี้แข็งแกร่งเกินไปหรือบ้าเกินไปหรือเปล่า?”