ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4331 เพียงพบว่ามันตายหมดแล้ว

อัน ฉงซิว กล่าว “คุณพูดมาสิ”
หลี่ ย่าหลิน กล่าวว่า “ดูซิ เพราะคุณกู่ คนนี้มียาที่สามารถใช้ได้ ช่วยชายชราคนนั้นด้วย แล้วหล่อนก็รู้ว่าตอนนั้นคุณอยู่ชั้นล่าง ทำไมเธอไม่จ่ายยาให้คุณโดยตรงล่ะ?”
หลังจากพูด หลี่ ย่าลิน ก็พูดอีกครั้ง: “แล้วดูสิ เธอไม่ทันคุณใช่ไหม หลังจากที่คุณจากไป เธอรอจนกว่าฉันจะจากไป และรู้สึกเหมือนกับว่าเธอพยายามจะเลี่ยงคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ
“นี่” อันฉงชิว นึกเหตุผลไม่ออก เขาจึงพูดว่า: “คุณบอกว่าเธอไม่ได้ ให้ยาฉันโดยตรง อาจเป็นเพราะฉันไม่เชื่อ ถ้าไม่เชื่อ ยาของเธอจะรับไหม คำถามหนึ่งว่า ชายชราจะได้รับยานั้นหรือไม่ ก็เป็นอีกคำถามหนึ่ง”

หลี่ ย่าหลิน ถอนหายใจและกล่าวว่า “บางที แต่ฉันมักจะรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีเหตุผลอย่างสมบูรณ์”
อัน ฉงซิว กล่าวว่า “เอาล่ะอย่าสงสัยเลย ฉันได้รับฟีดข่าวแล้ว และครอบครัวของ เฟย โฆษกประกาศว่าครอบครัวเฟย จะจัดงานแถลงข่าวเวลา 8.00 น. ในตอนเช้าและทั้งเครือข่ายจะถ่ายทอดสดในเวลานั้น คาดว่า เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่ได้รับการแต่งตั้งใหม่จะเปลี่ยนกระแสน้ำ กล่าวอย่างเขินอาย: “เพื่อ พลิกผัน เรื่องเลอะเทอะนี้ ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาล้างมันได้”
อันฉงชิว กล่าวว่า “ถ้าชายที่แข็งแกร่งหักข้อมือของเขาในเวลานี้ ก็ยังมีโอกาส ขึ้นอยู่กับว่าสาวน้อยคนนี้ มีความกล้า”
หลี่ ย่าหลิน เขายิ้มและกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าก็อยากเห็นว่าสาวน้อยคนนี้จะมีความสามารถขนาดไหน! ถ้านางสามารถพลิกกระแสน้ำและพยายามบรรเทาความโกรธของสาธารณชนได้ นางจะช่วยเหลือข้าไม่เช่นนั้น ฉันจะเป็นกังวล”
หลังจากพูด หลี่ ย่าหลิน พูดด้วยอารมณ์: “เฟย ห่าวหยาง เสียชีวิต เฉียว เฟยหยุน เสียชีวิต และเด็กสาวหลายสิบคนที่พิการก็ถูกนำตัวออกมา ด้วยคดีฆาตกรรมมากมายเรา เหยียบหน้าตำรวจนิวยอร์กจริงๆ เสียดสีกับคอนกรีต”
อันฉงชิวกล่าวว่า “โชคดีที่เด็กสาวเหล่านั้นไม่ได้หายตัวไปในนิวยอร์ก คุณขอตัวได้”
หลังจากพูด อันฉงชิว ก็เตือน : “แต่ลาวลี่ คุณต้องหาวิธีทำให้สถานการณ์มีเสถียรภาพก่อน และอย่าปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไป”
“ใช่” หลี่ ย่าหลิน กล่าวว่า “อีกสักครู่ฉันจะมีประชุมตอนเช้ากับพวกเขา และทัศนคติของฉันต้องชัดเจน ไม่ว่ายังไง นิวยอร์ก ก็ทำไม่ได้แล้ว เพราะเหตุนี้ คนตาย”
ทันทีที่เขาพูดจบ ลูกน้องก็ผลักเข้ามาโดยไม่เคาะประตูแล้วพูดอย่างตื่นตระหนก “นักสืบ มีบางอย่างเกิดขึ้น!”
หลี่ ย่าหลินได้ยินสิ่งนี้ หัวของเขาสั่นด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรง หาที่เปรียบมิได้ เขารู้สึกว่าเส้นประสาทของเขาแข็งแรงเพียงพอ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะถูกทรมานจนประสาทเสียด้วยคำว่า “มีบางอย่างเกิดขึ้น”
ฉันไม่รู้กี่ครั้งที่ฉันได้ยินคำสี่คำนี้ และทุกครั้งที่ฉันฟัง ประสาทของฉันจะถูกทรมานและกระตุ้น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงกัดกระสุนแล้วถามว่า: “เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย!?”
ผู้ใต้บังคับบัญชาพูดด้วยความตื่นตระหนก “มีคนพบศพที่ลอยอยู่หลายสิบศพที่ปากแม่น้ำฮัดสัน ซึ่งแต่ละศพผูกติดอยู่กับร่างของมัน พวกเขาถือทุ่นและมัดด้วยโซ่เหล็กเพื่อนำบล็อกที่จมลงใต้น้ำ ฆาตกรจงใจปล่อยให้ลอยเหนือผิวน้ำน้อยกว่า 1 เมตร ในตอนเช้าเรือเห็นกลุ่มของ สิ่งที่แกว่งไปมาในน้ำและคิดว่ามันคือปลาขนาดใหญ่ชนิดใด เพียงพบว่ามันตายหมดแล้ว”
“ฉันมันโง่!” หลี่ ย่าหลิน ลุกขึ้นยืนทันทีและโพล่งออกมา: “จะมากขนาดนี้ได้อย่างไร คนตาย?! ยืนยันตัวตนผู้เสียชีวิตแล้ว?!”
ใช่ ผู้ใต้บังคับบัญชาพูดอย่างประหม่ามาก: “สาขาที่ใกล้ที่สุดได้ส่งคนไปแล้ว หลังจากการสอบสวนเบื้องต้นในที่เกิดเหตุสามารถระบุได้ว่าผู้เสียชีวิตเกือบทั้งหมด เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในนิวยอร์ก และเป็นบุตรชายของครอบครัวใหญ่”
“ในหมู่พวกเขามีทายาทของตระกูลหลักประกันรอธไชลด์ และลูกชายคนโตของตระกูลฮัดสันลูกเขยของ ตระกูลขุนนางอังกฤษจากตระกูลแบรนท์”