ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4147 เย่เฉิน เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?

เฉิน จ้าวจง กล่าวว่า “อันที่จริง เราปิดร้านอาหารไปแล้ว ทั้งสองคนที่คุณเห็นเป็นลูกของเพื่อนเก่าของฉัน มันดึกมากแล้วที่พวกเขาไม่ได้ทานอาหารกลางวัน ดังนั้นฉันจึงปล่อยให้พวกเขาขึ้นไปชั้นบน”
หลังจากพูดจบ เฉิน จ้าวจง ก็พูดอีกครั้งว่า “แต่ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าจะปล่อยให้สองคนนี้หนีไปอย่างไร้ค่าไม่ได้หรอก เอาล่ะ เจ้าทั้งสองสามารถนั่งบนชั้นแรกแล้วบอกชายคนนั้นว่าเจ้าต้องการอะไร” กินซะ ข้าจะเตรียมให้”
“ตกลง” อัน ฉงซิว พยักหน้าและยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นขอบคุณเจ้านาย”
หลังจากนั้น เขาพูดกับหลี่ ย่าลินว่า “ผู้เฒ่าหลี่ นั่งลงและให้ท่านได้ลิ้มรสห่านย่างกวางตุ้งที่ดีที่สุดในนิวยอร์ก”
หลี่ย่าหลิน ตบริมฝีปากของเขาและพูดว่า “โอ้ ฉันอยากดื่มสองแก้วตอนนี้เลย”
หลังจากพูดเสร็จ เขาก็มองขึ้นไปที่ตู้เก็บไวน์เล็กๆ หลังเคาน์เตอร์โรงแรม และพูดด้วยความประหลาดใจว่า “เจ้านาย คุณยังมี Erguotou อยู่ไหม”
“ใช่” เฉิน จ้าวจง กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “มันนำเข้าจากประเทศจีน คุณอยากลองขวดไหม”
หลี่ ย่าหลินยิ้มอย่างร่าเริงและพูดว่า “โอเค สองขวด!”
อันฉงชิวอดไม่ได้ที่จะแซว: “คุณดื่มมากตอนเที่ยงและตอนบ่ายคุณไม่ทำงานเหรอ”
หลี่ย่าหลิน ส่ายหัว: “ฉันไม่พบเบาะแสใดๆ เลย ฉันไปนอนที่สำนักงานในตอนบ่าย ฉันหมุนตัวมาสองวันแล้ว และถึงเวลาที่ฉันจะต้องนอนแล้ว”
อัน ฉงชิว พยักหน้าและพูดอย่างเป็นกันเอง “โอเค ไปดื่มกับคุณกันเถอะ ดื่มเสร็จแล้ว ฉันจะกลับบ้านและนอน พรุ่งนี้ฉันจะกลับ ลอสแองเจลิส แต่เช้า”
หลี่ ย่าลินถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณถึงออกมาเร็วจัง คุณไม่อยู่ที่นิวยอร์กอีกสองวันเหรอ”
อัน ฉงซิว โบกมือและพูดว่า “ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว ฉันต้องกลับไปหาชายชรา นานแล้วที่ฉันกลับมาจากประเทศจีน และฉันไม่ได้กลับไป”
หลี่ย่าหลิน พยักหน้าอย่างเข้าใจและกล่าวว่า “ถึงเวลาต้องกลับไปดูอีกครั้ง ช่วยข้าหาของดีๆ มาให้ชายชราและหญิงชราด้วย”
พูดอย่างนั้นก็จำบางอย่างได้ แล้วพูดว่า “ท่านอาจารย์ เขายังจำข้าพเจ้าได้ไหม”
อันฉงชิวพยักหน้า: “จำไว้”
“ดีแล้ว.”
ในขณะนี้ เย่เฉิน บนชั้นสองรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนหมุดและเข็ม เขาไม่ต้องการที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวของปู่ของเขา แต่ทั้งสองครั้งเขาถูกแยกจากลุงของเขา อันฉงซิว โดยกำแพง ซึ่งยังคงทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย พูดแปลกๆ แต่ขัดแย้งกันมากกว่า ที่มาของความขัดแย้งคือ ด้านหนึ่ง เย่เฉินต้องการวาดเส้นที่ชัดเจนกับพวกเขาและความสัมพันธ์ทั้งหมด แต่ในทางกลับกัน เขาอดไม่ได้ที่จะขึ้นไปทักทาย และโดย ถามเขาว่าเหตุใดครอบครัวอันจึงดูถูกพ่อเขาในตอนนั้น?
นอกจากนี้ เขายังต้องการถามด้วยว่าครอบครัวของ อัน รู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมพ่อแม่ของเขาถึงถูกฆ่า กู่ซิวอี้ ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม เย่เฉิน เห็นความรู้สึกไม่สบายของเขา เอื้อมมือออกไปและจับมือเขาเบา ๆ ด้วยดวงตาที่นุ่มนวลและเสียงที่นุ่มนวล “พี่ชาย เย่เฉิน เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”
เย่เฉินพูดอย่างไม่เป็นทางการว่า “ไม่มีอะไร ฉันสบายดี”
“ไม่ใช่” กู่ชิวอี๋พูดอย่างจริงจัง: “คุณคิดว่าลุงของคุณนั่งข้างล่างทำให้คุณอึดอัดมากหรือเปล่า”
“ถูกต้อง” เย่เฉินไม่ได้พยายามจะกล้าหาญและพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อยอมรับ กู่ซิวอี้ รู้สึกลำบากเล็กน้อยสำหรับ เย่เฉิน เธอรู้ว่าแม้เย่เฉินจะแข็งแกร่งและประสบความสำเร็จเพียงใดในตอนนี้ แต่ในช่วงสิบหรือยี่สิบปีหลังจากที่พ่อแม่ของเขาจากไป เขาไม่มีความสุขเลย ลึกลงไปในหัวใจของเขา เขาก็อ่อนไหวเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น เธอจึงบีบมือของเย่เฉินและพูดอย่างจริงจังว่า “พี่เย่เฉิน ถ้าคุณรู้สึกอึดอัดที่จะอยู่ที่นี่ ฉันจะให้หน้ากากคุณยืม ไปกันก่อนนะ!”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่เป็นไร แค่ชินกับมันสักหน่อย!”