ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4146 ฉันกำลังหลีกเลี่ยงคนที่อยู่ข้างๆเขา

ไชน่าทาวน์
เมื่อ เย่เฉิน และ กู่ซิวอี้ มาที่ร้านห่านย่างของ เฉิน จ่าวจง เฉิน จ่าวจง กำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดกับผู้ชายคนนั้น ในเวลานี้เป็นเวลาเที่ยงวันและไม่มีแขกอยู่ในร้านอาหาร กู่ซิวอี้ ไม่ได้กังวลว่าจะถูกจดจำแต่เพียงแค่สวมหน้ากากและเดินเข้าไปในร้านอาหารกับ เย่เฉิน โดยตรง
ทันทีที่ทั้งสองเข้ามาที่ประตู เซ็นเซอร์ที่ประตูก็ส่งเสียงเตือนแขกให้เข้ามา ชายผู้ที่กำลังยุ่งอยู่ พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้น “ขออภัย เราปิดร้านอาหารแล้ว”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “ไปหาอะไรกินกันเถอะ เรายังไม่ได้กินเลย”
เฉิน จ่าวจง ได้ยินเสียงของ เย่เฉิน หันศีรษะและเห็นว่าเขากับ กู่ซิวอี้ มาด้วยกัน เขาอดไม่ได้ที่จะดีใจและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมคุณสองคนไม่กินข้าวในเวลานี้?”
กู่ซิวอี้ จับมือ เย่เฉิน และกล่าวอย่างอ่อนโยน “สวัสดีลุงจง!”
คุณชายเย่ ยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ลุงจง เราไปเดินเล่นตอนเที่ยงที่บ้านของ เฟย เราต้องการทานอาหาร แต่ในที่สุดเราก็ไม่ได้มัน”
กู่ซิวอี้ แสร้งทำเป็นไม่พอใจและพึมพำ: “คุณเองที่ยืนกรานที่จะให้บิดาและบุตรชายสองคนของตระกูลเฟย ดื่ม แต่เป็นผลให้พวกมันดื่มลงไปเพื่อที่เธอจะได้ไม่มีอารมณ์จะกิน”
เมื่อ เฉิน จ้าวจง ได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มและพูดว่า “โอ้ ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องในนั้นนะ คุณสองคนรีบขึ้นไปนั่งข้างล่าง ฉันจะเตรียมของกินให้พวกคุณสองคน นั่งลงคุยกันฉันทีหลัง”
เย่เฉินพยักหน้าและยิ้ม และกล่าวว่า “ลุงจง ขึ้นไปรอคุณกันเถอะ”
กู่ซิวอี้ ยังยิ้มและพูดว่า “ลุงจง ฉันสองคนอยากกินลูกชิ้นย่าง!”
เฉิน จ้าวจง ยิ้มและพูดว่า “ตกลง พวกคุณขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วผมจะไปเตรียมตัว”
เย่เฉิน และ กู่ซิวอี้ ขึ้นบันไดด้วยกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นไปที่ชั้นสอง พวกเขาได้ยินเสียงดังที่ประตู และจากนั้นก็มีเสียงที่คุ้นเคยพูดว่า “เจ้านาย คุณสองคน”
เย่เฉินหยุดโดยไม่รู้ตัว นั่งลงเล็กน้อย และเห็นคนสองคนที่เข้ามาอย่างรวดเร็วผ่านช่องว่างของบันได เป็นอาของเขา อันฉงชิว ที่พูด และคนที่ยืนอยู่ข้างลุงของเขาคือ หลี่ ย่าหลิน นักสืบชื่อดังชาวจีน เพียงแต่ว่า หลี่ย่าหลิน ของวันนี้ที่ไม่มี เย่เฉิน เมื่อครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเขามีเคราที่สกปรกและดูไม่น่าสนใจมาก เมื่อเห็นสิ่งนี้ เย่เฉินก็รีบดึงกู่ชิวอี้ และทั้งสองก็รีบขึ้นไปชั้นบนก่อน กู่ซิวอี้ เดินตาม เย่เฉิน อย่างเงียบ ๆ และจำ หลี่ย่าหลิน ได้ แต่เธอไม่รู้ว่าทำไม เย่เฉิน ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงเขาโดยเจตนา ดังนั้นเธอจึงรีบลดเสียงของเธอและถามว่า “พี่ชาย เย่เฉิน คุณไม่มีเบาะแสอะไรหรือ นักสืบหลี่ เจ้าเชี่ยวชาญมานานแล้วหรือ?”
เย่เฉินโบกมือของเขา: “ฉันไม่ได้หลีกเลี่ยงเขา ฉันกำลังหลีกเลี่ยงคนที่อยู่ข้างๆ เขา”
กู่ซิวอี้ ถามอย่างรวดเร็ว “พี่ เย่เฉิน คนนั้นเป็นใคร?”
เย่เฉินยักไหล่และพูดเบา ๆ “คนๆ นั้นคือลุงของฉัน”
“อา?!” กู่ชิวอี้ถามด้วยความประหลาดใจ: “เป็นลุงของคุณเหรอ ถ้าอย่างนั้นทำไมเราไม่ไปทักทายกันล่ะ”
เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า “เขายังไม่ทราบสถานการณ์ของฉัน และเขาก็ยังไม่หาย”
กู่ซิวอี้ พูดอย่างอธิบายไม่ถูก: “ทำไม พ่อของฉันบอกว่าครอบครัวของปู่ของคุณกระตือรือร้นที่จะค้นหาที่อยู่ของคุณ คงจะดีถ้าเราได้พบกันอีกครั้งหรือไม่”
เย่เฉินถอนหายใจและพูดว่า “ลืมมันไปซะ”
ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อ เฉิน จ้าวจง เห็น อันฉงซิว เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านเจ้าข้า ท่านไม่ได้มาที่นี่มาสักพักแล้ว”
หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่หลี่ ย่าหลิน ซึ่งอยู่ด้านข้างและพูดด้วยความตกใจ “นี่ นี่ควรเป็นนักสืบหลี่ หลี่ ที่มีชื่อเสียงใช่ไหม”
หลี่ย่าหลิน ยิ้มเยาะและหัวเราะเยาะตัวเอง: “ฉันไม่ใช่นักสืบ แต่ฉันเป็นแค่ชื่อปลอม”
อันฉงชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เจ้านาย อย่าไปสนใจเขา เขาถูกกระตุ้น เรายังไม่ได้กิน ดังนั้นคุณควรจะกินได้ ฉันคิดว่ามีเด็กสองคนเข้ามาแล้ว”