ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4148 เขาอาจจะเปิดเผยอะไรบางอย่าง

ในเวลานี้ เฉิน จ้าวจง คิดเมนูขึ้นมาสองจาน หนึ่งคือห่านย่างกวางตุ้งอันเป็นเอกลักษณ์ และอีกจานคือจานน้ำเกลือพิเศษของเขา เขาวางจานไว้ข้างหน้าเย่เฉินและกู่ชิวอี้ และพูดกับพวกเขาด้วยเสียงต่ำว่า “นายน้อยเย่ คุณกู่ มีลูกค้าประจำอยู่ในร้าน และนักสืบชาวจีนหลี่ ย่าหลินก็อยู่ที่นี่ด้วย คุณสองคนไม่ต้องลงไปในตอนนี้”
เย่เฉินรีบถาม “ลุงจง หลี่ ย่าหลินจำท่านไม่ได้หรือ?”
“ไม่” เฉิน จ้าวจง กล่าวว่า “สไตล์ของฉันในวันนั้นแตกต่างจากปกติมากเกินไป และมันเป็นความสัมพันธ์เพียงฝ่ายเดียวในวันนั้น มันอาจจะยากสำหรับเขาที่จะคิดถึงฉัน และฉันก็ลองมันออกมาแล้วโดยเจตนาในตอนนี้ เขาจำฉันไม่ได้จริงๆ”
“ก็ดี” เย่เฉินถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วถามด้วยความสงสัย “ลุงจง คุณรู้จักชายวัยกลางคนที่มากับหลี่ ย่าหลินไหม”
เฉิน จ้าวจง กล่าวว่า “ฉันรู้จักเขามานานแล้ว เขาเป็นลูกค้าประจำในร้านมาตลอด แต่ฉันไม่รู้จักตัวตนของเขาดีพอจริงๆ เขาไม่เคยพูดเลย และฉันไม่เคยถามเขาเลย”
หลังจากพูด เขาเสริมว่า “แต่ฉันเดาว่าตัวตนของเขาต้องโดดเด่นมาก และเขาควรจะเป็นคนที่มีภูมิหลังมากมาย”
หลังจากนั้นทันที เฉิน จ้าวจง ถาม เย่เฉิน ว่า “อาจารย์เย่ คุณรู้จักบุคคลนั้นหรือไม่”
เย่เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ตัดสินใจไม่บอก เฉิน จ้าวจง ในตอนนี้ เพราะลุงของเขาอยู่ชั้นล่าง ถ้า เฉิน จ้าวจง ตกใจเกินไปหลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาอาจจะเปิดเผยอะไรบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดกับ เฉิน จ้าวจง ว่า “ฉันไม่รู้จักเขาเหมือนกัน ฉันก็เลยถามแบบสบายๆ ลุงจง ไปทำงานของคุณก่อน ไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเรา แค่ให้ผู้ชายนำอาหารมาให้เรา” สักพัก”
เฉิน จ้าวจง โบกมือของเขา: “เป็นไปได้อย่างไร ฉันจะนำอาหารอื่นๆ มาให้คุณเมื่ออาหารอื่นๆ พร้อม คุณกินก่อนได้”
ในเวลานี้ อัน ฉงซิว และ หลี่ ย่าหลิน ก็ดื่มเช่นกัน เพื่อป้องกันไม่ให้ หลี่ ย่าหลิน จำตัวเอง เฉิน จ้าวจง ขอให้พนักงานเสิร์ฟขนมให้พวกเขาก่อน หลี่ ย่าหลิน ไม่ได้อยู่ในรัฐและเขาไม่พบเบาะแสใด ๆ หลังจากแลกถ้วยทั้งสองแล้ว อันฉงชิวก็วางตะเกียบลงและถามหลี่ ย่าหลินว่า “กรณีของคุณเป็นอย่างไร? มีความคืบหน้าหรือไม่?”
หลี่ย่าหลิน ส่ายหัว จากนั้นมองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วมองไปที่ เฉิน จ้าวจง และพนักงานร้านอาหารที่ยุ่งอยู่ข้างใน หลังจากแน่ใจว่าทั้งสองคนไม่ได้ยินเขา เขาพูดอย่างรำคาญ: “บอกเธอที ความจริงแล้วตระกูลเฟยไม่ได้ดีเท่ารุ่นพี่ รุ่นพี่ ตอนที่ผมไปบ้านเฟย ผมได้เลือกคำพูดออกมาอย่างชัดเจนแล้ว และผมก็ยังโดนพวกเขาไล่ออก ผมไม่มีอะไรจะแก้เลยจริงๆ พูด.”
อันฉงชิวถอนหายใจ: “นี่อาจเป็นสิ่งที่ผู้คนมักพูดกันบ่อยๆ เกี่ยวกับการเป็นแฟนตัวยงของทางการ”
หลี่ ย่าหลิน ถอนหายใจ: “เฮ้! ตอนแรกฉันคิดว่าครอบครัวเฟย จะสามารถร่วมมือกับเราหลังจากที่พวกเขาตระหนักถึงวิกฤติ แต่ฉันก็ล้อเลียนตัวเอง ฉันไม่คิดว่าเป็นเวลานานแล้วที่คำแถลงของผู้ลักพาตัวคือ 48 ชั่วโมง มีความเป็นไปได้สูงที่คดีจะไม่ได้รับการแก้ไข”
อันฉงชิวกล่าวว่า “เป็นความจริงที่ผู้คนอาจไม่กลับมา แต่ฉันคิดว่าคดียังแก้ได้ แม้ว่ามันจะไม่สามารถแก้ไขได้ในสามหรือห้าวัน หลังจากสามถึงห้าเดือน สามปีและห้าปีที่นั่น ย่อมเป็นช่วงเวลาที่ความจริงปรากฏเสมอ”
หลี่ย่าหลิน พูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว: “ฉันจะเกษียณในไม่ช้านี้ หากคดีนี้ใช้เวลาสามถึงห้าปีในการค้นหาความจริง คนที่ค้นพบคดีนี้ไม่ใช่ฉัน เมื่อถึงเวลาฉันจะเกษียณด้วย คดีหัวขาด ชื่อเสียงที่ทำงานหนักมาครึ่งชีวิตหมดสิ้นไปแล้ว”
อัน ฉงซิว กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ฉันคิดว่าคุณ หลี่ ย่าหลิน เป็นคนใจกว้างโดยธรรมชาติและไม่สนใจเรื่องนี้ที่เรียกว่าชื่อปลอม”
หลี่ ย่าหลิน กางมือและหัวเราะกับตัวเอง: “ดูสิ ฉันอยู่มาเกือบทั้งชีวิต แล้วฉันจะมีอะไรอีกนอกจากชื่อปลอมเหล่านี้ ถ้าฉันไม่มีชื่อปลอมนี้ ทางซ้ายคือรัฐบาลกลาง นั่นเป็นเงินบำนาญเล็กๆ”