ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4137 จะเป็นคู่ต่อสู้ของเด็กคนนี้ได้อย่างไร

ก่อนที่เขาจะฟื้นจากอาการช็อกได้ เขาก็ถูกตบขึ้นตรงๆ ทำให้เกิดเสียงที่คมชัด โดนหักหลัง ไม่เพียง แต่จางชวนเท่านั้นที่ตกตะลึง แม้แต่เฟยซานไห่ และ เฟยเสวี่ยปิน ก็ตกตะลึงในที่เกิดเหตุ ใครจะคิดว่าเพดานค่าแรงของตระกูลเฟยจริง ๆ แล้วเป็นเสียง บี๊บ ขนาดใหญ่ จากนั้น ฉากที่ทำให้พวกเขาเหลือเชื่อก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เย่เฉิน ตบ จางชวน ด้วยการตบจากนั้นดึงแบ็คแฮนด์ขึ้นจากนั้นใช้หลังมือขวาเพื่อให้ จางชวน ส่งเสียงบี๊บขนาดใหญ่อีกครั้ง แม้ว่า จางชวน จะตกตะลึงเหมือนต้นไม้ แต่น้ำตาก็ไหลจากดวงตาของเขาอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าเสียงบี๊บขนาดใหญ่สองช่องสร้างความเสียหายให้กับนักรบห้าดาวมากแค่ไหน
ในขณะนี้ เย่เฉินผนึกเส้นลมปราณของจางชวนด้วยร่องรอยของพลังวิญญาณ และตะโกนอย่างเย็นชาว่า “ถ้าคุณไม่ต้องการที่จะกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิตของคุณ เพียงแค่คุกเข่าเพื่อฉัน!”
คนทั้งหมดของ จางชวน ตกตะลึงในทันที!
เขาตระหนักในทันทีว่าเส้นเมอริเดียนทั้งห้าที่เขาใช้เวลาครึ่งชีวิตทำงานผ่านความทุกข์ยากนับไม่ถ้วน ถูกกองกำลังนิรนามปิดกั้นอย่างสมบูรณ์!
ในเวลานี้ หัวใจทั้งดวงของเขาก็ทรุดลงทันที เขาไม่สนใจเกี่ยวกับความเสียหายทางจิตใจในตอนนี้ เขาทรุดตัวลงและคุกเข่าลงบนพื้น และร้องว่า: “ผู้อาวุโส โปรดเมตตา ผู้อาวุโส”
สำหรับ จางชวน เขาไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนโดยตระกูล เฟย แต่ได้รับคำสั่งจากครูของเขาให้รับใช้ครอบครัวเฟย ดังนั้นความจงรักภักดีของเขาต่อตระกูลเฟย จึงไม่สามารถพูดได้ว่าแข็งแกร่ง แน่นอนว่าการเชื่อฟังครั้งก่อนนั้นมาจากมุมมองของครูและความสนใจ แต่ตอนนี้ ฐานการฝึกฝนของตัวเองกลายเป็นศูนย์ทันทีและความพยายามในชีวิตของเขาถูกทำลาย ในกรณีนี้ พ่อและลูกชายของเฟยคืออะไร? แม้ว่านิกายของอาจารย์และศักดิ์ศรีของเขาจะไม่มีความสำคัญอีกต่อไป เขาต้องการเพียงแค่รักษาการฝึกฝนของตัวเอง มิฉะนั้น เขามักจะกลายเป็นขยะ
เย่เฉินเหลือบมองจางฉวน ที่กำลังร้องไห้ด้วยความรังเกียจ และพูดอย่างเย็นชาว่า “คุกเข่าลงอีก!”
จางชวน ไม่กล้าพูดอะไรมากไปกว่านี้ เขารีบคุกเข่าและถอยออกไปจนสุดทาง ในเวลานี้ เขาอดไม่ได้ที่จะสำลักและพูดว่า “ผู้อาวุโส ฉันกำลังรับเงินของผู้คนและต่อสู้กับภัยพิบัติ ฉันหวังว่าคุณผู้ใหญ่จะจำคนร้ายไม่ได้?”
เย่เฉินโบกมือของเขา: “คุณคุกเข่าอยู่ที่นี่ จะมีคนมาสอนบทเรียนให้คุณในภายหลัง! หากคุณกล้าที่จะขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อยก่อนหน้านั้น ฉันจะหักมือและเท้าของคุณ เพื่อให้คุณทำไม่ได้ ทำแม้กระทั่งคนธรรมดา!”
เมื่อจางชวนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเขาก็ตกตะลึงในทันใด เขาไม่รู้ว่าเย่เฉินกำลังมองหาใครเพื่อสอนบทเรียนให้เขา แต่เมื่อเขานึกถึงการคุกคามของเย่เฉิน เขาก็ตกใจมากจนเสียสติ สำหรับนักศิลปะการต่อสู้ ค่าใช้จ่ายในการสูญเสียฐานการฝึกฝนของตัวเองนั้นสูงเกินกว่าจะรับได้ แต่ถ้าไม่มีโอกาสที่จะกลายเป็นคนธรรมดาแล้วล่ะก็ จริงๆ แล้วมาจากสวรรค์ทั้งเก้าที่ตกนรกขุมที่สิบแปดโดยตรง เขายอมตายเสียดีกว่า ดีกว่าพลังมันจบลงแบบนี้ ดังนั้น เขาทำได้เพียงสำลักด้วยความกลัวและพูดว่า: “ผู้อาวุโส ไม่ต้องกังวล ฉันจะคุกเข่าที่นี่ และคุกเข่าจนกว่าคุณจะโล่งใจ?”
เฟยซานไห่ และ เฟยเสวี่ยปิน โง่อย่างสมบูรณ์
เฟยเสวี่ยปิน อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ: “นี่ นี่มันอะไรกัน ทันทีที่เขาขึ้นมา เขาก็ขว้างราชาบอมบ์ออกไป แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าราชาบอมบ์ของเขาจะถูกมองเห็น ดวงตาของผู้อื่น หรือแม้แต่คู่ของเขาเอง ทั้งสามนั้นดีกว่า?”
เฟยซานไห่ตกใจมากขึ้น และเขาก็อดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองสถานการณ์ปัจจุบันในหัวใจของเขา: “ในห้องนี้ พ่อและลูกชายของเราไม่ได้จัดบอดี้การ์ดคนอื่นเลย ยกเว้นจางชวน และตอนนี้จางชวนนั่งคุกเข่าอยู่ที่มุมห้อง หลานชายผมหงอกสีเทา ลูกชายของฉันและฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ของเด็กคนนี้ได้อย่างไร ไอ้เวรนี่กำลังจะพลิกคว่ำในรางน้ำ”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบลุกขึ้นยืนอย่างประหม่า โค้งคำนับด้วยมือทั้งสองข้าง โค้งคำนับและกล่าวว่า “นายน้อย ใจเย็นๆ”