ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4138 โยนความผิดให้กับตัวเอง!

“เงียบความโกรธของคุณ?” เย่เฉินอดหัวเราะไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดของเขา
เขามองไปที่เฟยซานไห่ ชี้ไปที่ที่นั่งที่เฟยซานไห่เพิ่งนั่งลง และถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ตั้งแต่ฉันเข้ามา คุณก็แค่นั่งคุยกันราวกับนกอินทรีหางใหญ่ และคุณจะไม่ปล่อยให้ฉัน รอดออกไปได้ซักพัก ประตูนี้คงจะฆ่าทั้งครอบครัวของฉันอีกสักพัก ไม่ได้ดุอย่างที่คิด แต่ตอนนี้เธอกระดิกหางเหมือนสุนัขและขอความสงสาร เฟยซานไห่ ตอนนี้ฉันไม่เข้าใจจริงๆ หน้าไหนคือตัวจริงของคุณ”
เฟยซานไห่ ไม่ได้คาดหวังว่าคำพูดของเย่เฉินจะดูหมิ่นดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพูดอย่างโกรธเคือง: “ฉันขอโทษหนุ่มน้อย ตอนนั้นฉันขุ่นเคืองมาก ได้โปรดอย่าจำคนร้าย?”
เย่เฉินส่งเสียงอย่างเย็นชา: “คุณขู่ฉันด้วยความปลอดภัยส่วนตัวของฉัน และฉันจะอดทน แต่คุณขู่ฉันด้วยความปลอดภัยของทั้งครอบครัวของฉัน ฉันทนคุณไม่ไหวจริงๆ!”
สีหน้าของเฟยซานไห่เต็มไปด้วยความสยดสยองครู่หนึ่ง และเขาพูดอย่างรวดเร็วว่า “น้องเซี่ย ฉันไม่ได้บอกว่าฉันจะฆ่าทั้งครอบครัวของคุณตอนนี้!”
“โอ้?” เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า: “คุณไม่ได้พูด แล้วนั่นใคร?”
เฟยซานไห่ มองไปที่ลูกชายของเขา เฟยเสวี่ยปิน โดยไม่รู้ตัว เฟยเสวี่ยปิน พูดจริงๆในสิ่งที่เขาต้องการจะฆ่าครอบครัวของ เย่เฉิน ในตอนนี้ เฟยซานไห่ไม่ต้องการตำหนิลูกชายของเขา และเขาก็กลัวว่าถ้าเย่เฉินโกรธ และยกมือขึ้นเพื่อส่งเสียงบี๊บใหญ่สองครั้ง ร่างกายของเขาจะไม่สามารถรับมือได้
หัวใจของ เฟยเสวี่ยปิน สั่นเทาเมื่อพ่อของเขามองมาที่เขาแบบนี้
เขาไม่ใช่คนโง่เช่นกัน เมื่อเห็นว่า จางชวน ไม่ได้ผายลมต่อหน้า เย่เฉิน เขาจึงรู้ว่าครั้งนี้เขาเตะแผ่นเหล็กจริงๆ ในกรณีนี้ เขากล้าดียังไงมาแตะคิ้วของเย่เฉิน เฟยซานไห่เห็นว่าเฟยเสวี่ยปิน ก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านด้วยความโกรธและตะโกนอย่างโกรธเคือง: “เจ้าบ้า! ไปทำอะไรที่นั่นโดยแสร้งทำเป็นโง่ เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าพูดอะไร? คุณไม่ทราบว่าสิ่งที่คุณรับผิดชอบคืออะไร รีบขึ้นและขอโทษคุณ เย่!”
เฟยเสวี่ยปิน สั่นสะท้านก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและพูดด้วยเสียงอันดัง: “เย่นานเย่ฉันขอโทษมันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดคุณไม่รู้จักฉันใน วิธีการเดียวกัน”
คุณชายเย่ ถามเขากลับ: “โย่ คุณรู้ไหมว่าคุณถูก”
เฟยเสวี่ยปิน พยักหน้าและพูดว่า “ฉันรู้ฉันรู้จริงๆ”
เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “ฉันรู้ว่าฉันถูก ทำไมฉันไม่แค่ปรบมือล่ะ คุณยังคงรอให้ฉันปรบมือเพื่อคุณอยู่หรือเปล่า?”
เฟยเสวี่ยปิน โกรธและโกรธเมื่อได้ยินเรื่องนี้
ชาตินี้ไม่มีใครกล้าตบปากตัวเอง และไม่มีใครกล้าปล่อยให้เขาตบปากตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินดูเหมือนเขาอายุเพียงยี่สิบปี เขาจะเชื่อฟังคำสั่งของคนๆ นี้ได้อย่างไร?
เย่เฉินเห็น เฟยเสวี่ยปิน ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างโง่เขลาโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้กระตุ้นหรือดุเขา แต่ลุกขึ้นยืนตรงและตบหน้า เฟยซานไห่ การตบนี้ทำให้เฟยซานไห่หันไปหลายครั้ง เฟย ซานไห่ มึนงงและนั่งลงกับพื้น โชคดีที่ พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์หนาๆ ไม่เช่นนั้น เขาจะต้องกระดูกเชิงกรานหัก เฟยซานไห่ถูกเฆี่ยนด้วยทุกสิ่ง และเขาก็เขินอายมาก แต่เย่เฉินกล่าวในเวลานี้ว่า “ท่านผู้เฒ่า จำไว้ เจ้าได้ตบแทนลูกชายของเจ้า มันเป็นความรับผิดชอบของเจ้าที่จะต้องมีสติ และมันเป็น ขึ้นอยู่กับคุณที่จะรับผลที่จะตามมาสำหรับเขา”
เฟยเสวี่ยปิน ตกใจทันทีที่รู้ว่า เย่เฉิน ตบพ่อของเขาแล้วโยนความผิดให้กับตัวเอง!
เขาสาปแช่งในใจ: “นี่ไม่ได้พยายามที่จะหว่านความบาดหมางกันเหรอ?”
“ถ้าฉันรู้ก่อนหน้านี้ ฉันขอตบตัวเองสองครั้งดีกว่าปล่อยให้พ่อโดนทุบตี ตบแบบนี้พ่อไม่รู้ว่าเขาเกลียดฉันแค่ไหน?”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบไปช่วยเฟยซานไห่ เฟยซานไห่ รู้สึกรำคาญและสะบัดมือของ เฟยเสวี่ยปิน