แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1200 ตอนพิเศษบทที่ 6 ผู้หญิงเลวกับสุนัขรับใช้

ตอนที่ 1200 ตอนพิเศษบทที่ 6 ผู้หญิงเลวกับสุนัขรับใช้

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนใช้เวลาสักพักกว่าจะกลับมาได้สติ เขาพูดตะกุกตะกัก “พะ… เพ่ยเพ่ย มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณหรือเปล่า? ทำไมคุณถึงพูดจาเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้? ผมจ่ายเงินให้คุณไปมากมาย ไม่มีทางที่คุณจะปฏิบัติต่อผมแบบนี้ แทบไม่ต้องพูดถึงว่าเรามีลูกแล้ว ตอนนี้เขาโตมากแล้วด้วย คุณตั้งชื่อลูกชายว่าเนี่ยนเจี่ยน นั่นไม่ใช่เพราะว่าคุณคิดถึงผมตลอดเวลาเหรอ?”

หลินเพ่ยหัวเราะเยาะ “ทุกครั้งที่ฉันเห็นแกพยายามฆ่าหลินม่ายนังสุนัขตัวเมียนั่น ฉันมักรู้สึกว่าแกเต็มไปด้วยกลอุบาย และเป็นคนฉลาด แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าแกจะเป็นแค่คนโง่เง่า! ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แกไม่เห็นหรือว่าฉันถือว่าแกเป็นแค่ขั้นบันไดให้ไต่ขึ้นที่สูงมาโดยตลอด? แกยังคงหลอกตัวเองให้คิดว่าฉันจะไม่ใจร้ายกับแก และหลอกตัวเองให้คิดว่าลูกชายคนนี้เป็นของแกเอง ดูสารรูปของแกเสียก่อน แกคู่ควรจะมีลูกกับฉันหรือไง! ฉันจะบอกให้เอาบุญ เด็กคนนั้นฉันท้องกับชายคนอื่น เพียงแต่เขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ก่อนที่เราจะได้แต่งงานกัน ฉันอยากเก็บเด็กไว้ และอยากหาพ่อให้ลูกของฉันด้วย ฉันก็เลยมาหาแกไง แกถึงกับเชื่อทุกคำพูดที่ฉันโกหกออกไป ทำไมถึงได้ไร้เดียงสาขนาดนี้นะ!”

หลินเพ่ยโกหกอู๋เสี่ยวเจี๋ยน แท้จริงพ่อของเด็กไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ เขายังมีชีวิตอยู่และสบายดี

หล่อนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะขึ้นไปบนเตียงของชายคนนั้น ถึงกับเสพยาเพื่อให้เขาสนุกกับหล่อนแบบฟรี ๆ เป็นเพราะเห็นว่าผู้ชายคนนั้นประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน หล่อเหลา และร่ำรวย

หล่อนต้องการให้ลูกชายคนหนึ่งแก่เขา เพื่อที่ตนจะได้รับความสำคัญ และขับไล่ภรรยาหลวงของเขาออกไป

ภรรยาหลวงให้กำเนิดลูกสาวแก่ชายคนนั้น ซึ่งว่ากันว่าพ่อแม่สามีไม่พอใจอย่างมาก

แต่เมื่อชายคนนั้นได้ยินว่าเธอท้อง เขากลับขับไล่หล่อนออกไปทันที

หล่อนใช้เด็กที่อยู่ในท้องเพื่อเป็นข้ออ้าง แต่หล่อนก็ได้รับคำขู่ฆ่าเป็นการตอบแทน

ในอดีตหลินเพ่ยใช้ทุกวิถีทางเพื่อร่วมเตียงกับชายคนนั้น ซึ่งทำให้เขาเก็บงำความขุ่นเคืองไว้โดยตลอด

ความแค้นทั้งเก่าและใหม่ทำให้ชายคนนั้นสังหารหลินเพ่ย

เพื่อเอาตัวรอด หลินเพ่ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีด้วยความสิ้นหวัง

หล่อนเคยพิจารณาที่จะทำแท้ง แต่แพทย์บอกว่าเนื่องจากสภาพร่างกายที่ผิดปกติของหล่อน มันอาจไม่ง่ายที่จะตั้งท้องอีกครั้ง

หากทำแท้ง หล่อนก็กลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถมีลูกได้อีก

หลินเพ่ยครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงเลือกที่จะเก็บเด็กไว้และแกล้งหลอกว่าเป็นลูกของอู๋เสี่ยวเจี๋ยน

ชายโง่เขลาไม่เพียงเต็มใจที่จะจ่ายเงินเพื่อหล่อนมากขึ้นเท่านั้น แต่ยังฆ่าหลินม่ายเพื่อหล่อนอีกด้วย

อย่างไรก็ตามหลินเพ่ยไม่มีทางบอกข้อมูลสกปรกชิ้นนี้กับอู๋เสี่ยวเจี๋ยน ดังนั้นหล่อนจึงต้องโกหกเพื่อรักษาภาพลักษณ์เทพธิดาของเธอไว้ต่อหน้าเขา

เมื่อเห็นว่าใบหน้าของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับตับหมู หลินเพ่ยก็เต็มไปด้วยความยินดี

สิ่งที่น่าขยะแขยงที่สุดในชีวิตของเธอคือการต้องปูผ้าปูที่นอนให้กับอู๋เสี่ยวเจี๋ยน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากตระกูลอู๋ หล่อนถึงได้นอนกับอู๋เสี่ยวเจี๋ยนซึ่งพิการ ทั้งยังต้องทำงานหนัก!

มันทำให้หล่อนรู้สึกแย่เมื่อนึกถึงมัน

เมื่อหล่อนเห็นว่าอู๋เสี่ยวเจี๋ยนกำลังจะโกรธจนแทบตาย หล่อนจึงรู้สึกดีขึ้น

หลินเพ่ยก้มลงและยิ้มอย่างชั่วร้าย “ฉันน่ะ ขอทำกับหมาเสียดีกว่าทำกับแกเสียอีก เพราะว่าแกมันแย่ยิ่งกว่าหมาในสายตาของฉัน!”

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนโกรธมากจนดวงตาแทบถลน เขาต้องการลุกขึ้นและทุบตีหลินเพ่ยให้ตายคามือ

แต่เขารู้ว่า ตัวเองจะกลายเป็นคนที่ถูกทุบตีจนตายในท้ายที่สุด

เขากำหมัดแน่นใต้ผ้าห่ม

แววเย้ยหยันในดวงตาหลินเพ่ยรุนแรงยิ่งกว่าเดิม “แกรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงบอกเรื่องทั้งหมดกับแก เพราะฉันอยากทำให้แกโกรธ ความลับบางอย่างจะสูญหายไปตลอดกาลก็ต่อเมื่อแกตายเท่านั้น ตัวอย่างเช่น สิ่งที่แกและน้องสาวของแกลงนามไม่ใช่สัญญาจ้างงาน แต่เป็นเอกสารการบริจาคอวัยวะ”

ทันใดนั้นอู๋เสี่ยวเจี๋ยนก็เข้าใจ “การตายของเสี่ยวเถาไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่แกเป็นคนจัดฉากสินะ!”

หลินเพ่ยตบหน้าของเขา “ในที่สุดแกก็ฉลาดสักที ไตของน้องสาวแกถูกบริจาคให้คุณกู่ แต่น่าเสียดายหลังจากผ่านไปไม่นานร่างกายของเขาก็ปฏิเสธ ดังนั้นจึงต้องใช้ไตของแกยังไงล่ะ!”

ทันใดนั้นอู๋เสี่ยวเจี๋ยนก็เข้าใจเรื่องที่หลินเพ่ยพูดก่อนหน้านี้ว่า หล่อนให้ทั้งครอบครัวตรวจร่างกายเพื่อดูความเข้ากันกับร่างกายหล่อน

หัวใจของเขาสุมแน่นด้วยเพลิงแค้น แต่เขาทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

หลินเพ่ยยังคงกระตุ้นเขาต่อไป “ฉันไม่ได้คาดหวังว่าแกจะรักฉันมากกว่าที่ฉันคิด และยอมบริจาคไตให้จริง ๆ ถ้ารู้แบบนี้ ฉันคงไม่ต้องเหนื่อยพยายามหลอกแกและน้องสาวให้เซ็นเอกสารบริจาคอวัยวะเด็ดขาด”

หลังจากที่หลินเพ่ยพูดแบบนั้น หล่อนก็จากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ

แต่ทันทีที่ออกจากวอร์ดผู้ป่วย เสียงหัวเราะพลันกลายเป็นเสียงสะอื้นไห้

เสียงร้องที่บีบคั้นหัวใจทำให้ผู้คนเข้าใจผิดคิดว่าหล่อนรักอู๋เสี่ยวเจี๋ยนมาก

ในยามราตรี ทั้งโรงพยาบาลเงียบสงัด อู๋เสี่ยวเจี๋ยนพยุงตัวเองลุกขึ้นจากเตียงและเดินจากไปเงียบงัน เขาใช้ไม้ค้ำพาตัวเองเดินกะโผลกกะเผลกไปยังบ้านของหลินเพ่ย

กลางดึก ขณะที่หลินเพ่ยและลูกชายกำลังนอนหลับสนิท ทันใดนั้นหล่อนก็ได้ยินเสียงกริ่งประตู จึงพูดเสียงงัวเงียออกไป “นั่นใครคะ?”

หล่อนไม่ใช่คนสวย และอายุมากแล้ว จึงต้องอาศัยการพูดจาที่อ่อนหวานเพื่อเกลี้ยกล่อมเอาใจชายชรา

หล่อนมักจะใช้เคล็ดลับนี้เพื่อล่อลวงชายชราผู้มั่งคั่งระหว่างการเต้นรำตามจัตุรัส ค้างคืนด้วยกัน และหลอกเอาเงินจำนวนหนึ่งจากพวกเขา

ในตอนแรกหล่อนขาดประสบการณ์ หลอกลวงชายชราผู้มั่งคั่งที่แต่งงานแล้ว ต่อมาจึงถูกคู่ครองกับลูก ๆ ของพวกเขาไล่ล่าและทุบตีไปตามถนน

หลังจากได้รับประสบการณ์ หล่อนจึงล่อลวงเพียงชายชราที่เป็นม่ายเท่านั้น

หลินเพ่ยคิดว่า ผู้ที่มาเคาะประตูบ้านกลางดึกคงเป็นชายชราที่เปลี่ยวเหงาและกำลังมองหาคู่นอน

จากนั้นเสียงชายชราก็ดังขึ้นจากนอกประตู “ฉันเอง เปิดประตูให้หน่อย”

หลินเพ่ยเปิดประตูอย่างรวดเร็ว

แต่ทันทีที่หล่อนเห็นว่าใครยืนอยู่นอกประตู ใบหน้าของหล่อนก็ซีดเผือด

ก่อนที่หล่อนจะตอบสนอง มีดทำครัวก็แทงตรงเข้ามาที่หน้าท้องของหล่อน

หล่อนมองชายตรงหน้าด้วยความไม่เชื่อและก้าวถอยหลังทีละก้าว

ชายผู้ซื่อสัตย์ยิ่งกว่าสุนัขคนนี้จะแทงหล่อนได้อย่างไร เขาทำได้อย่างไร?

เนี่ยนเจี่ยนได้ยินเสียงกรีดร้องของแม่ เขาขยี้ตาด้วยความงัวเงียและเดินออกจากห้อง ก่อนจะเห็นพ่อของตัวเองใช้มีดแทงผู้เป็นแม่

แม้ว่าเขาจะกลัวตาย แต่เขาก็ยังรีบวิ่งไปปกป้องแม่ของตัวเอง

หลินเพ่ยดึงเขาเข้ามา และใช้เด็กชายเป็นโล่มายืนตรงหน้า ปล่อยให้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนใช้มีดแทงลูกชายของหล่อนแทน

ความเคลื่อนไหวที่บ้านของหลินเพ่ยทำให้เพื่อนบ้านตื่นตระหนก มีคนเปิดประตูรั้วบ้าน และต้องการออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนหยุดชะงักและรีบวิ่งหนีไป

หลังจากได้รับรายงานจากมวลชน ตำรวจก็มาถึงอย่างรวดเร็วและส่งหลินเพ่ยกับลูกชายไปที่โรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาฉุกเฉิน

การช่วยชีวิตเด็กล้มเหลว ไม่นานเขาก็เสียชีวิตบนโต๊ะผ่าตัด ส่วนหลินเพ่ยรอดมาได้ แต่อาการย่ำแย่มากและยังคงอยู่ในห้องฉุกเฉิน

วันรุ่งขึ้น อู๋เสี่ยวเจี๋ยนถูกออกหมายจับไปทั่วประเทศ

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังซ่อนตัวอยู่ที่เดิมโดยการคุ้ยหาอาหารในถังขยะจนสามารถยืนหยัดได้เป็นสัปดาห์ ในที่สุดก็เสียชีวิตบนถนนเนื่องจากแผลติดเชื้อร้ายแรง

ตอนที่กำลังจะตาย เขารู้สึกเสียใจและเสียดายอย่างสุดซึ้ง เหตุใดเขาถึงไม่ใช้ชีวิตอันสงบสุขกับหลินม่าย?

เธอเป็นคนเดียวในโลกที่รักเขาอย่างแท้จริง และเขาต้องการกลับไปพบเธออีกครั้ง

ทันทีที่เขาคิดสิ่งนี้ เขาก็เดินทางผ่านกาลเวลาและกลับไปเกิดใหม่ยังเดือนก่อนงานแต่งงานของหลินม่าย

เขาคุกเข่าลงบนพื้นและขอร้องหลินม่ายยกโทษให้เขา แต่หลินม่ายใช้เหตุผลเรื่องเขากับหลินเพ่ยมาปฏิเสธ

หลินม่ายยิ้มและบอกว่า หลินเพ่ยคือรักแท้ของเขา หากเขารักหล่อน เช่นนั้นเขาก็ควรรักแค่หล่อนไปจนถึงวาระสุดท้าย

ผู้หญิงเลวคู่ควรกับสุนัขรับใช้ตลอดไป

การได้เห็นหลินม่ายและชายผู้มีรูปลักษณ์ราวกับพระเจ้าชื่อฟางจั๋วหรานจับมือกัน ทำให้หัวใจของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกทรยศ

นังจิ้งจอกตัวนี้ไม่ให้อภัยเขา หล่อนกล้าดียังไงถึงไม่ยกโทษให้เขา?

เขาแอบหยิบหินขึ้นมาจากพื้นด้วยสายตาดุร้าย จากนั้นรีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อหวังโจมตีหลินม่ายที่หลังศีรษะ

นี่คือสิ่งที่นังจิ้งจอกผู้ทรยศต่อเขาสมควรได้รับ!

ฟางจั๋วหรานดึงตัวหลินม่ายออกไปราวกับว่ามีดวงตาอยู่ที่ด้านหลังศีรษะ

ด้วยแรงเฉื่อยที่เกิดขึ้น อู๋เสี่ยวเจี๋ยนจึงไม่สามารถหยุดฝีเท้าของตัวเองได้ ส่งผลให้เขาพุ่งเข้าไปอยู่ใต้รถบรรทุกขยะและถูกทับจนกลายเป็นกองชิ้นเนื้อ

การเกิดใหม่ของเขาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

นี่คงเป็นจุดจบของสวะแซ่อู๋ในอีกจักรวาลหนึ่งสินะ น่าอนาถไม่แพ้จักรวาลหลักเลย

ไหหม่า(海馬)