แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1196 ตอนพิเศษบทที่ 2 เรื่องราวหลังความตายของหลินม่ายในชาติก่อน

ตอนที่ 1196 ตอนพิเศษบทที่ 2 เรื่องราวหลังความตายของหลินม่ายในชาติก่อน

ในชีวิตชาติก่อน หลังจากที่หลินม่ายเสียชีวิต อู๋เสี่ยวเจี๋ยนก็รีบจัดงานศพให้เธอ จากนั้นเขากับหลินเพ่ยก็รับมรดกของหลินม่าย

แต่แล้วพวกเขาก็ต้องเดือดดาลเมื่อรู้ว่าหลินม่ายได้บริจาคมรดกทั้งหมดให้องค์กรการกุศลจนไม่เหลือแม้แต่หยวนเดียว

ใบหน้าของหลินเพ่ยแดงก่ำเหมือนตับหมู ขณะที่ใบหน้าของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่ได้ดีไปกว่ากัน

เขาหยิบค้อนไปทุบหลุมศพของหลินม่ายทันที เพื่อที่เธอจะได้ไม่ตายอย่างสงบ

หลินเพ่ยเป็นคนที่แสวงหาผลกำไรมาโดยตลอด หากไม่สามารถรับมรดกของหลินม่ายได้ แทบไม่ต้องพูดถึงการทำลายหลุมศพ ต่อให้บดขยี้ขี้เถ้าของหลินม่ายจนป่นปี้ก็ไม่มีความหมาย

ไม่กี่วันต่อมา หลินเพ่ยกวาดเงินทั้งหมดของอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและพ่อแม่ของเขา จากนั้นหนีไปพร้อมกับลูกนอกสมรสอย่างไร้ร่องรอย

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนค้นหาหล่อนทั่วทุกที่อย่างบ้าคลั่ง หลังจากผ่านมากว่าสามปี เขาก็ไม่เคยพบหล่อนแม้แต่ปลายเส้นผม

ระหว่างการเดินทางเพื่อตามหาหลินเพ่ย ขาของเขากลับหักโดยไม่ทราบสาเหตุ

แม้อู๋เสี่ยวเจี๋ยนจะต้องการค้นหาหลินเพ่ยต่อไป แต่ด้วยขาที่พิการ ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาไม่สะดวก ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับบ้าน

อู๋จินกุ้ย ภรรยา น้องชายและน้องสาวต่างก็เห็นว่าเขากลายเป็นคนพิการ จากนั้นทุกคนก็ไม่ชอบเขา

แม้ว่าเขาจะได้กินอาหารจนอิ่มท้อง แต่ทุกคนก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนสุนัข

มันไม่ต่างจากการเป็นสุนัขจริง ๆ อาหารที่ได้รับล้วนเป็นอาหารธรรมดา

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนพูดประชดประชันสองถึงสามครั้ง แต่กลับถูกพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดทุบตี พร้อมทั้งถูกข่มเหงทางวาจาอย่างรุนแรง

เขาถูกเรียกว่าคนน่ารังเกียจ ถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าไม่ทะนุถนอมหลินม่าย แต่กลับไปเลือกคบหาผู้หญิงสวะอย่างหลินเพ่ยคนนั้น จนเป็นการทำร้ายหลินม่าย

สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้รับทรัพย์สินของหลินม่ายเลย ทั้งยังถูกหลินเพ่ยหอบเงินทั้งหมดหนีไป

พวกเขาไม่สามารถขอเงินจากอู๋เสี่ยวเจี๋ยน แล้วยังต้องเลี้ยงดูเสียข้าวสุก แต่เขากลับไม่แสดงความกตัญญูและจู้จี้จุกจิก แสดงให้เห็นว่าชายคนนี้เป็นเพียงหมาป่าตาขาว

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่สามารถอยู่บ้านหลังนี้ได้อีกต่อไป เขาจึงหนีออกจากบ้านและหาเงินเลี้ยงชีพ

แต่มันไม่ง่ายเลยที่จะออกไปใช้ชีวิตข้างนอก โดยเฉพาะคนพิการ

เงินหาง่าย แต่การรักษามันไว้นั้นยาก เพราะมักมีอันธพาลมาปล้นเสมอ ถ้าไม่ให้ก็ใช้ความรุนแรงข่มขู่

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนดิ้นรนอยู่ข้างนอกเป็นเวลาครึ่งปีแต่ก็ไม่สามารถหาเงินได้ เขาจึงหอบร่างอันบอบช้ำกลับบ้าน

เมื่อเขากลับมาครั้งนี้ พ่อแม่ก็ไม่ต้องการดูแลเขาอีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องไปขอทานในเมืองใกล้เคียงเพื่อเอาชีวิตรอด

คนในประเทศส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับเงินเป็นอย่างมาก และมีเพียงไม่กี่คนที่ให้เงินแก่ขอทาน

แต่ไม่มีปัญหาในการให้อาหารเขากินจนอิ่มท้อง

ท้ายที่สุดแล้ว พื้นที่รอบ ๆ หมู่บ้านตระกูลอู๋เป็นดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์ เมื่อเข้าสู่ปี 2020 ทุกครัวเรือนก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้าอีกต่อไปแล้ว

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อขอทาน

เพียงชั่วพริบตาก็เป็นฤดูใบไม้ผลิที่ดอกไม้จะเบ่งบานอีกครั้ง โดยมีดอกท้อสีแดงและดอกสาลี่สีขาวบานทั่วภูเขาและที่ราบ

บ่ายวันนั้น อู๋เสี่ยวเจี๋ยนกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี

ก่อนหน้านี้ในหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปห้ากิโลเมตร ครอบครัวหนึ่งฉลองวันเกิดให้กับชายชราของที่บ้าน และเขาไปที่นั่นเพื่อกินอาหารทั้งวัน

พวกเขาไม่เพียงกินเนื้อสัตว์เท่านั้น แต่ยังดื่มสุราด้วย

ก่อนออกเดินทาง เขาได้รับเป็ดมาครึ่งตัว

เมื่อเขาเดินเข้าไปในหมู่บ้านโดยแบกเป็ดครึ่งตัว ชาวบ้านจำนวนมากก็ยิ้มให้เขาอย่างมีเลศนัย

เสียงหัวเราะทำให้ผมของเขาลุกเป็นไฟ เขาจึงดื่มสุราเข้าไปอีกอึกหนึ่ง

เขาพูดตะกุกตะกักและถามว่า “กะ… แกหัวเราะทำไม?”

ชาวบ้านคนหนึ่งตอบว่า “ทำไมจะหัวเราะไม่ได้ล่ะ ภรรยาและลูกของแกกลับมาแล้วนะ”

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนตกตะลึงในตอนแรก แต่ไม่นานก็รู้ว่าเป็นหลินเพ่ยที่กลับมา!

ในใจพลันปรากฏความปีติยินดี เขาใช้ไม้เท้าค้ำยันขณะวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ท่าวิ่งแปลกประหลาดของเขาทำให้ทุกคนหัวเราะ

ท้ายที่สุดเขาก็เป็นคนพิการ อู๋เสี่ยวเจี๋ยนวิ่งล้มลุกคลุกคลานไปตลอดทาง

เมื่อเขาวิ่งไปถึงประตูบ้านด้วยจมูกช้ำใบหน้าบวม เขาได้ยินเสียงร้องไห้ของหลินเพ่ยดังมาจากตัวบ้าน “พ่อคะ แม่คะ เพื่อดำรงตระกูลอู๋ให้คงอยู่ต่อไป โปรดให้ฉันและเนี่ยนเจี่ยนอยู่ดูแลพ่อกับแม่ยามแก่เฒ่าเถอะค่ะ”

เหยาชุ่ยฮวาพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “มันไม่ใช่เรื่องยากที่เราจะเก็บเธอไว้ เธอก็แค่คืนเงินเรามาเท่านั้น!”

“ฉันจะจ่ายคืน ฉันจะจ่ายคืนทั้งหมดเลย”

เมื่ออู๋เสี่ยวเจี๋ยนเดินเข้าไปในบ้าน สิ่งที่เขาเห็นคือหลินเพ่ยหยิบบัตรกดเงินออกมาแล้วยื่นให้เหยาชุ่ยฮวา “ในนี้มีอยู่ 150,000 หยวน มากกว่าที่ฉันหยิบไปค่ะ”

เหยาชุ่ยฮวาและอู๋จินกุ้ยสงสัย โดยบอกว่าพวกเขาไม่เชื่อหล่อน และต้องการพาหล่อนไปโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของพวกเขาในวันพรุ่งนี้

หลินเพ่ยขโมยเงินและวิ่งหนีไป อู๋เสี่ยวเจี๋ยนถูกทุบตีจนพิการขณะที่ออกตามหาหล่อน ภายในใจของเขาจึงรู้สึกตำหนิหล่อนอยู่บ้าง

แต่ทันทีที่เขาเห็นหล่อน ความขุ่นเคืองในใจพลันมลายหายไปจนหมด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นลูกชายวัยเก้าขวบ เขาแทบไม่มีความขุ่นเคืองต่อหลินเพ่ยอีกเลย

แม้ว่าเหยาชุ่ยฮวาและอู๋จินกุ้ยจะไม่ต้องการรับหลินเพ่ยกลับมาจนกว่าจะได้รับเงิน แต่ในเมื่อลูกชายของพวกเขายืนกราน และเพื่อประโยชน์ของหลานชาย พวกเขาจึงตกลงให้หลินเพ่ยและลูกชายย้ายกลับมาอยู่ในบ้านคืนนั้น

ในตอนกลางคืน หลินเพ่ยและอู๋เสี่ยวเจี๋ยนนอนบนเตียงเดียวกัน

ว่ากันว่าการแยกจากระยะสั้น ๆ นั้นดียิ่งกว่าการฮันนีมูน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนสองคนไม่ได้เจอกันมานานหลายปี

อู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาในใจได้อีกต่อไปและต้องการมีเพศสัมพันธ์กับหลินเพ่ยตลอดทั้งคืน ขณะที่หลินเพ่ยก็ให้ความร่วมมือทุกวิถีทาง

สิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

ในอดีตตราบใดที่คนสองคนมีเพศสัมพันธ์กัน หลังจากเริ่มต้น มันก็มักจะสิ้นสุดในครั้งเดียว

ไม่ใช่ว่าอู๋เสี่ยวเจี๋ยนทำต่อไม่ได้ แต่หลินเพ่ยไม่ต้องการ เขาจึงต้องทำมันอย่างเร่งรีบทุกครั้งไป

หลินเพ่ยรู้วิธีการเล่นตัว

ในฐานะผู้ชาย ยิ่งไม่ได้รับก็ยิ่งปรารถนา และยิ่งถวิลหามากขึ้นกว่าเดิม

ไม่ใช่ว่าอู๋เสี่ยวเจี๋ยนคนโง่เขลาถูกหล่อนควบคุมมาตลอดหรอกหรือ?

ให้ของขวัญแสนหวานแก่เขาในวันนี้ เพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย และจะทำให้หล่อนควบคุมเขาได้อีกครั้ง

คืนนี้ช่างแสนหวานและน่าพึงพอใจจนอู๋เสี่ยวเจี๋ยนไม่อยากติดตามอดีตของหลินเพ่ย ตราบใดที่หล่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขาในอนาคต

วันรุ่งขึ้น เหยาชุ่ยฮวาและอู๋จินกุ้ยตื่นแต่เช้า ก่อนจะไปปลุกอู๋เสี่ยวเจี๋ยนและหลินเพ่ย

หล่อนไม่ได้ทำอาหารเช้าด้วยซ้ำ และกระตุ้นให้ไปธนาคารกับพวกเขาโดยเร็ว

หลังจากรอนานกว่าสองชั่วโมง ธนาคารก็เปิด

เหยาชุ่ยฮวารีบเดินนำฝูงชนเข้าไปในตัวธนาคาร

หากไม่ใช่เพราะพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่มีคนชรา คนพิการ ผู้หญิง และเด็ก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของธนาคารคงจะสงสัยแล้วว่าพวกเขาพยายามปล้นธนาคาร

เมื่อวานนี้เหยาชุ่ยฮวาและอู๋จินกุ้ยกังวลตลอดทั้งคืนว่าบัตรธนาคารของหลินเพ่ยจะว่างเปล่า

หลินเพ่ยมีหน้าตาธรรมดาอยู่แล้ว และตอนนี้หล่อนก็แก่มากแล้ว ต่อให้หล่อนเปลื้องผ้าและขอมีเพศสัมพันธ์ ก็คงมีเพียงชายจรจัดเท่านั้นที่จะเต็มใจทำ

มันเป็นไปไม่ได้ที่คนแบบนี้จะหาเงินจากการขายร่างกาย

หาเงินด้วยการทำงานหนักเหรอ?

นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

ต่อให้หิวโหยจนสามารถกินของเสีย แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่สามารถหาเงินด้วยการทำงานหนักได้ อู๋จินกุ้ยและเหยาชุ่ยฮวาต่างรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

เป็นเพราะพวกเขารู้จักอีกฝ่ายดี จึงกังวลว่ามันจะเป็นบัตรเปล่า

แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ หลินเพ่ยมีเงิน 150,000 หยวนจริง ๆ และสามารถโอนเข้าบัญชีของพวกเขาได้สำเร็จ

ทั้งคู่ต่างยินดีเป็นอย่างมาก

หลังจากออกมาจากธนาคาร หลินเพ่ยเชิญทุกคนมารับประทานอาหารเช้า

ขณะที่หลินเพ่ยรับประทานอาหาร หล่อนก็แอบบอกทุกคนว่าตัวเองยังมีเงินหลายแสนอยู่ในมือ

เหยาชุ่ยฮวาถามอย่างสงสัย หล่อนจะมีเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

หลินเพ่ยบอกทุกคนอย่างตรงไปตรงมาว่า หล่อนได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากชายชราผู้มั่งคั่งในกวางตุ้ง เงินทั้งหมดนี้มาจากชายชราคนนั้น

หลินเพ่ยเชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา หล่อนเข้าใจอู๋จินกุ้ยและเหยาชุ่ยฮวาเป็นอย่างดี คนเหล่านี้หัวเราะให้ความยากจน แต่ไม่ใช่กับการค้าประเวณี

ไม่ต้องพูดถึงกรณีที่หล่อนถูกคนแปลกหน้ารับไปเลี้ยงดู ต่อให้คนคนนั้นต้องการเก็บหล่อนไว้ขณะที่หล่อนไม่ต้องการ ผู้เฒ่าทั้งสองก็สามารถมัดมือมัดเท้าของหล่อน และส่งหล่อนไปถึงเตียงของชายคนนั้นได้

ตามที่หลินเพ่ยคาดไว้ อู๋จินกุ้ยและเหยาชุ่ยฮวาไม่วิพากษ์วิจารณ์หล่อนเลย แต่ยังยกย่องหล่อนสำหรับทักษะในการเอาชนะใจผู้ชายด้วย

หล่อนหน้าตาน่าเกลียด ทั้งยังแก่ตัวแล้ว แต่ยังทำให้คนแก่รับเลี้ยงดูได้ นับว่ามีฝีมือมากทีเดียว!

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

อันนี้เรื่องราวในชาติก่อนสินะ อยากรู้เลยว่าจุดจบหญิงร้ายชายเลวจะเละเหมือนชาติปัจจุบันไหม

ไหหม่า(海馬)