แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1003 ตามหาสวี่เมิ่ง

ตอนที่ 1003 ตามหาสวี่เมิ่ง

ตอนที่ 1003 ตามหาสวี่เมิ่ง

สวี่เมิ่งไม่อยากขึ้นรถ แต่เวลานี้หูของหล่อนอยู่ในมือของหลินม่ายแล้ว และไม่สามารถสลัดออกได้

หล่อนพยายามร้องขอความช่วยเหลือจากพ่อแม่ แต่พวกเขาไม่คิดสนใจ เวลานี้หลินม่ายจึงยัดหล่อนเข้ารถอย่างง่ายดาย

หลังจากขึ้นรถแล้ว หลินม่ายถึงยอมปล่อยมือ

สวี่เมิ่งลูบใบหูที่เจ็บปวดก่อนหน้าก่อนจะเอนศรีษะพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตา แสร้งทำเป็นพักผ่อนสงบสติอารมณ์ แต่ในใจรำคาญจนแทบทนไม่ไหว

อีกนิดเดียว แค่อีกนิดเดียว หล่อนก็จะทำสำเร็จแล้ว

หล่อนวางแผนการไว้ว่าจะแสร้งแต่งตัวเป็นผู้ชายมาจากวงใน หลอกลวงพ่อกับแม่และหลินม่ายให้มาพักที่บ้านของพวกเขา จากนั้นให้ผสมยานอนหลับลงในเครื่องดื่ม

หลังจากพวกเขาหมดสติ หล่อนค่อยขโมยเงินแล้วหนีไป

หล่อนวางแผนได้สมบูรณ์แบบ แต่สุดท้ายกลับล้มเหลว?

หลินม่ายคนนี้ค้นพบความจริงได้อย่างไร?

รถแล่นออกจากเซ็นทรัลพาร์คแล้ว ฟางจิ้งเสียนหันมองกระจกหลังอย่างต่อเนื่อง และไม่เห็นว่ามีรถติดตามมาเลย

เวลานี้ถึงถามอย่างมั่นใจว่า “ม่ายจื่อ เธอรู้ได้ยังไงว่าเมิ่งเมิ่งปลอมตัวเป็นผู้ชาย?”

สุดท้ายแล้วหล่อนรู้สึกสับสนมาก ทั้งหล่อนและสามีคือพ่อแม่ทางสายเลือดของเมิ่งเมิ่ง แต่พวกหล่อนกลับจดจำลูกสาวของตัวเองที่ปลอมเป็นผู้ชายไม่ได้

สวี่เมิ่งลอบเอียงหูฟัง หล่อนเองก็อยากรู้เรื่องนี้ด้วย

หลินม่ายตอบว่า “จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้จักสวี่เมิ่งที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายหรอกค่ะ แต่ว่าเสียง ท่าทาง และภาษาจีนทำให้ฉันสงสัย”

ฟางจิ้งเสียนยิ่งสับสนเมื่อได้ยินอย่างนั้น “แต่เพราะเป็นเสียงของผู้ชาย ฉันเลยไม่ได้สงสัย”

ลุงสวี่เองก็พยักหน้ารับด้วย “ฉันด้วย”

ฟางจิ้งเสียนและสามีพลันสับสนทันที “มาจากกระเป๋างั้นเหรอ? นี่… มันเป็นแบบนั้นได้ยังไง?”

เพื่อป้องกันไม่ให้สวี่เมิ่งหลบหนีได้อีก หลินม่ายจึงให้หล่อนนั่งลงระหว่างตนกับฟางจิ้งเสียน

หล่อนเอื้อมมือไปที่กระเป๋าของสวี่เมิ่ง เวลานี้เด็กสาวเผยใบหน้าซีดเซียวเสียแล้ว

“คุณคิดจะทำอะไร!” สวี่เมิ่งเลิกแสร้งทำเป็นหลับก่อนจะตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เวลานี้หล่อนปัดป้องอย่างหนักเพื่อไม่ให้หลินม่ายรื้อค้นกระเป๋าตัวเอง

แต่เพราะติดยามาตลอดทั้งปี หล่อนจะต่อสู้กับหลินม่ายที่ฝึกฝนร่างกายเสมอมาได้อย่างไร

หลินม่ายแก้ผ้าผูกผมของตนออกก่อนจะผูกข้อมือของสวี่เมิ่งไว้ด้านหลังทันที

จากนั้นค่อยหยิบเครื่องบันทึกเทปขนาดเล็กออกจากกระเป๋าของหล่อน

เธอกดเครื่องอัดเทป คำพูดที่สวี่เมิ่งผู้แสร้งปลอมเป็นผู้ชายกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ดังขึ้น มันคือเสียงจากเครื่องบันทึก

ฟางจิ้งเสียนและสามีถึงกับตื่นตระหนกจนเงียบงันไปเนิ่นนาน

หลังจากรู้สึกตัว ฟางจิ้งเสียนตบหน้าสวี่เมิ่งอย่างรุนแรงก่อนจะสาปแช่ง “กับเรื่องเรียนใช้สมองมากขนาดนี้ไหม? แกนี่โกหกพวกเราทุกทาง”

หลินม่ายไม่คิดหยุดหล่อนเช่นกัน สุดท้ายหญิงสาวที่ไม่รักดีอย่างสวี่เมิ่งควรจะถูกทุบตีสักหน่อย

เธอกล่าวต่อว่า “อีกทั้งผู้แจ้งเบาะแสในการแลกเปลี่ยนเลือกพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ สิ่งนี้ก็ทำฉันสงสัยด้วยเหมือนกัน พวกเราแจ้งรางวัลตามหาในหนังสือพิมพ์ออกมาและบอกว่ามันเป็นการแลกเปลี่ยนปกติกับผู้แจ้งเบาะแส และเรื่องนี้ไม่ผิดกฏหมาย แต่ทำไมเธอถึงเลือกที่จะแลกเปลี่ยนในหมอกหนาทึบ? แล้วยังต้องยืนห่างออกไปกว่าสิบเมตรด้วย? นี่พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ต้องการใหล้วทำไมต้องไม่อยากให้พวกเรารู้ตัวตนที่แท้จริงด้วยล่ะ? ความเป็นไปได้มีสองประการคือ หนึ่งเขาไม่ใช่คนจากวงใน และมาที่นี่เพื่อโกงเงินรางวัล มีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่งก็คือสวี่เมิ่งอยู่ในมือของเขา และเขาอาจจะเป็นอาชญากรไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นยังไง การจับบุคคลนั้นจะช่วยให้เราพบเจอกับสวี่เมิ่งได้ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันทำการลงมือกับผู้ให้เบาะแสอย่างกะทันหัน แต่ฉันก็ไม่คิดว่าผู้แจ้งเบาะแสนี้จะกลายเป็นสวี่เมิ่งซะเอง!”

ฟางจิ้งเสียนทุบตีสวี่เมิ่งอย่างหนักก่อนจะกล่าวด้วยความโศกเศร้า “ทำไมคิดอยากโกงเงินรางวัลจากพวกเรา? ถ้าไม่มีเงิน ทำไมไม่มาหาพวกเราแทน? รู้ไหมว่าแกทำพวกเราเป็นห่วงแค่ไหน!”

สุดท้ายแล้ว สวี่เมิ่งเป็นคนที่มีรูปร่างดีและมีใบหน้าที่สวยงาม ทว่าตอนนี้หล่อนติดยา หล่อนจึงดูซีดเซียวและอ่อนแรงมาก

หล่อนหาวด้วยพร้อมเปิดปากกว้างอย่างไร้มารยาท ก่อนจะหันมองฟางจิ้งเสียนแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกแม่ว่าฉันไม่มีเงินซื้อยา แม่จะให้เงินฉันไหม?”

ฟางจิ้งเสียนถึงกับพูดไม่ออก หลังจากนั้นหล่อนก็ลงมือทุบตีสวี่เมิ่งอีกครั้งและร้องไห้ไปด้วย “นังเด็กคนนี้ แกกลายเป็นคนอย่างนี้ไปได้ยังไง? แกติดยาจริง ๆ ใช่ไหม!”

สวี่เมิ่งปล่อยให้แม่ของตนทุบตีไปเรื่อย ๆ โดยไม่คิดตอบโต้หรือหยุดยั้งอีกฝ่าย เวลานี้หล่อนทำได้เพียงร้องไห้เงียบ ๆ

หลินม่ายเองก็อดไม่ได้ที่จะประทับใจ เธอกล่าวถามกับทอมเป็นภาษาอังกฤษว่าโรงพยาบาลของรัฐที่ดีที่สุดในนิวยอร์กคือที่ไหน และขอให้เขาขับรถพาพวกตนไปที่นั่น

ทอมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณต้องการไปหาหมอเหรอ? ผมว่าไปโรงพยาบาลเอกชนจะดีกว่า”

“ทำไมล่ะ?” หลินม่ายถามออกไปอย่างสับสน

เธอรู้ดีว่าโรงพยาบาลเอกชนและโรงพยาบาลของรัฐในอเมริกาเป็นโรงพยาบาลในเครือเดียวกันกับฮ่องกง

โรงพยาบาลเอกชนในฮ่องกงราคาแพงมาก และโรงพยาบาลของรัฐถูกกว่ามาก

ทอมอธิบาย “ถึงโรงพยาบาลของรัฐจะมีค่ารักษาที่ถูกกว่า แต่ว่าต้องนัดหมายเข้าไปก่อน และคิวของการนัดหมายอาจจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองสัปดาห์ หรือบางทีอาจจะหนึ่งเดือน ลูกพี่ลูกน้องของผมเคยเป็นไส้ติ่งอักเสบ และทำนัดที่โรงพยาบาลของรัฐ ต้องรอคิวกว่าหนึ่งสัปดาห์ แต่ก่อนวันที่จะได้ผ่าตัด เขาเจ็บปวดจนทนไม่ไหว สุดท้ายเราต้องเสียเงินมากมายเพื่อเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเอกชน ถ้าจะไปโรงพยาบาลรัฐเพื่อรักษาอาการป่วย เกรงว่าจะล่าช้าไปหมดน่ะครับ”

หลินม่ายตอบ “อย่างนั้นไปโรงพยาบาลเอกชนเถอะค่ะ”

ฟางจิ้งเสียนและสามีไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ หล่อนจึงไม่รู้ว่าหลินม่ายกับคนขับพูดคุยอะไรกัน

ทันทีที่รถหยุดลงหน้าประตูโรงพยาบาลเอกชน ทั้งสองหันมองไปที่หลินม่ายพร้อมถามว่า “ม่ายจื่อ เธอไม่สบายเหรอ?”

หลินม่ายส่ายศีรษะ “ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่ฉันจะพาสวี่เมิ่งมาตรวจร่างกาย”

ฟางจิ้งเสียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจความคิดของหลินม่าย

ลูกสาวของหล่อนถูกบังคับให้ขายบริการ และหลินม่ายกังวลว่าหล่อนจะติดโรค

หลินม่ายบอกกล่าวให้ทอมกับแจ็กรออยู่ในรถ และพวกเธอจะกลับมาหลังจากตรวจเสร็จแล้ว

หลินม่ายไม่ยอมให้พวกเขาติดตามเข้าไปด้วย เพราะกังวลเรื่องชื่อเสียงของสวี่เมิ่ง

แม้ชาวต่างชาติจะไม่สนใจเรื่องนี้ แต่ชาวจีนกลับสนใจมาก

เป็นไปไมได้ที่สวี่เมิ่งจะอาศัยอยู่ในอเมริกาตลอดไป สุดท้ายหล่อนต้องกลับประเทศจีน

ยิ่งมีคนรู้เกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวนี้น้อยเท่าใดยิ่งดีเท่านั้น และโอกาสที่จะเผยแพร่หลังกลับไปถึงจีนก็น้อยลงด้วย

หลังตรวจร่างกายแล้ว โรคภายในของสวี่เมิ่งค่อนข้างรุนแรงพอสมควร หล่อนต้องพักรักษาตัวในโรงพยาบาลถึงสองสัปดาห์

หลังจากจัดการเรื่องการรักษาของสวี่เมิ่งเสร็จแล้ว หลินม่ายขอความช่วยเหลือจากโรงพยาบาลด้วยการขอให้พยาบาลเข้าดูแลสวี่เมิ่งถึงสองคน

ฟางจิ้งเสียนตอบกลับ “คนเดียวก็พอแล้วล่ะ”

หลินม่ายยิ้มก่อนจะยืนกรานว่าต้องจ้างคนดูแลถึงสอง

สวี่เมิ่งเป็นคนติดยา และฟางจิ้งเสียนกับสามีไม่คิดจะให้หล่อนกลับไปเสพยาอีกแน่นอน

หลังจากอาการลงแดงของหล่อนกำเริบ หากไม่มีผู้ดูแลที่แข็งแกร่งสองคน จะไม่มีใครหยุดหล่อนได้

ฟางจิ้งเสียนกล่าวขอบคุณ “ม่ายจื่อ เมิ่งเมิ่งรบกวนคุณมากไปแล้ว เธอคิดกังวลในเรื่องที่พวกฉันยังคิดไม่ถึงด้วยซ้ำ”

หลินม่ายรู้ดีว่าเธอส่งสวี่เมิ่งมาที่โรงพยาบาลเพื่ออะไร

เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าคำพูด “ถ้าฉันบอกว่าไม่มีเงินซื้อยา คุณจะให้เงินฉันไหม?” นี้จะออกจากปากของสวี่เมิ่ง และสิ่งนี้ทำให้เธอคิดได้

ถ้าสวี่เมิ่งทำงานเป็นโสเภณี ไม่ว่าธุรกิจจะย่ำแย่แค่ไหน แต่กลุ่มของโสเภณีจะจ่ายเงินให้กับหล่อนเพื่อไว้สำหรับซื้อยา

แต่ตอนนี้หล่อนไม่มีเงินแม้แต่จะเสพยา เป็นไปได้ว่ากลุ่มโสเภณีนั้นไม่ต้องการเธอแล้ว และหล่อนกำลังขาดรายได้

การที่หล่อนไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นโสเภณีนั่นหมายความว่าหล่อนกำลังป่วยหนัก

หลินม่ายจึงคิดที่จะพาสวี่เมิ่งไปตรวจสอบ

แม้ฟางจิ้งเสียนจะรู้ดีว่าฟางจั๋วหรานร่ำรวยและออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้กับตน สามี และลูก แต่สุดท้ายแล้วมันก็คือเงินของฟางจั๋วหราน

ฟางจิ้งเสียนรู้สึกว่าตนเป็นหนี้บุญคุณของฟางจั๋วหรานและภรรยาของเขามากมาย เวลานี้หล่อนจึงพูดขึ้นว่า “การเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลเอกชนของอเมริกามันแพงเกินไป เราจะพาสวี่เมิ่งกลับประเทศจีนแล้วไปรักษาที่นั่น”

หลินม่ายตอบ “ควรรักษาให้จบในประเทศอเมริกา หากกลับไปรักษาที่ประเทศจีน ชื่อเสียงของสวี่เมิ่งจะพังทลาย”

อย่างไรก็ตาม ค่ารักษาในโรงพยาบาลเอกชนของอเมริกานั้นแพงมาก และเป็นฟางจั๋วหรานกับภรรยาของเขาที่ช่วยเหลือเรื่องนี้

พวกเขาอายที่ต้องรับความช่วยเหลือมากมาย แต่สุดท้ายแล้วฟางจั๋วหรานเองก็ร่ำรวยมาก แล้วทำไมต้องช่วยเหลือพวกเขาด้วย?

หลินม่ายบอกกล่าวจะให้สวี่เมิ่งรักษาตัวที่อเมริกาก่อนกลับ สิ่งนี้ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกขอบคุณ

แต่ว่าหลินม่ายไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อ เธอส่งเสี่ยวถังกับเสี่ยวจินให้ไปเฝ้าสวี่เมิ่งเพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายหลบหนี

สวี่เมิ่งไม่ต้องการกลับประเทศจีน เพราะมันเป็นสิ่งที่เจ็บปวดหากต้องเลิกเสพยา หล่อนต้องการจะอยู่ที่นี่ตลอดไป

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว หลินม่ายขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน

ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน ลุงฝูกล่าวกับเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า หัวหน้าแก๊งในนิวยอร์กต้องการพบเธอ

หลินม่ายลอบคาดเดาบางอย่างในใจ เธอบอกให้ลุงฝูเชิญชวนพวกเขามาที่ห้องเรียนก่อน แล้วเธอค่อยตามไปทีหลัง

หลินม่ายเปลี่ยนชุดสบาย ๆ ก่อนจะไปที่ห้องเรียนภาษาจีน เธอเห็นว่าชายผิวขาวใบหน้าหล่อเหลากำลังถือกาแฟยกดื่มอย่างไม่ใส่ใจ

เห็นว่าเธอเดินเข้ามาแล้ว ชายคนนั้นวางแก้วกาแฟลงก่อนจะยื่นมือออกไปทักทาย “คุณหลินสวัสดีครับ ผมชื่ออเล็กซานเดอร์ ยินดีที่ได้รู้จัก…”

หลินม่ายยิ้มก่อนจะจับมือกับเขา หลังจากฟังเรื่องราวไร้สาระมาสักครู่ เธอเชิญชวนเขานั่งลงและถามว่าเขาต้องการอะไร

อเล็กซานเดอร์ตอบกลับ “เหมือนจะมีโสเภณีคนหนึ่งของผมอยู่ในมือของคุณ

คุณเห็นหล่อนไหม? คุณควรส่งมอบหล่อนกลับมาให้กับผม หรือว่าจ่ายเงินซื้อหล่อนคืน สุดท้ายแล้วผมก็จ่ายเงินให้กับหล่อนไปมาก!”

หลินม่ายรับชาจากสาวใช้ ก่อนจะโบกมือให้กับอเล็กซานเดอร์ “โสเภณีที่หลบหนีไปคนนั้นคือลูกพี่ลูกน้องของฉัน พวกเราชาวจีนให้ความสำคัญเรื่องเครือญาติมาก และฉันไม่สามารถส่งหล่อนคืนได้ อย่างนั้นฉันจะถามว่าคุณอเล็กซานเดอร์ต้องการค่าไถ่ตัวหล่อนเท่าไหร่?”

อเล็กซานเดอร์ตอบกลับ “ผมจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อลูกพี่ลูกน้องของคุณ ตอนนี้ไก่ทองคำที่สามารถออกไข่ได้มากมายถูกคุณคว้าตัวไปแล้ว อย่างนั้นคุณต้องจ่ายเงินคืนให้ผมห้าเท่าจากราคาที่ผมซื้อมา”

หลินม่ายหัวเราะ “ลูกพี่ลูกน้องของฉันติดโรคร้ายแรง หล่อนไม่สามารถรับลูกค้าได้อีกต่อไปและกลายเป็นคนไร้ค่า แต่คุณต้องการให้ฉันจ่ายห้าเท่า! เอาล่ะ ฉันจะไม่ให้คุณสูญเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์หรอก งั้นฉันจะจ่ายให้คุณสองเท่าจากราคาซื้อดีไหม?”

เห็นอเล็กซานเดอร์จ้องมองเธอสักครู่ เธอพูดต่อว่า “เห็นแก่หน้าของคุณที่เป็นถึงหัวหน้าแก๊ง ฉันจะให้เกียรติคุณสักหน่อย ไม่อย่างนั้นถ้าฉันไม่จ่ายเงิน และพาคุณไปส่งสถานีตำรวจ สุดท้ายแล้วคุณจะโดนข้อหาบังคับค้าประเวณี และติดคุก”

ชาวตะวันออกทั่วไปมักจะผอมแห้ง

สาวอเมริกันรูปร่างเพรียวบาง เมื่อเทียบกับสาวเอเชียแล้ว เรียกได้ว่ามีรูปร่างที่ยอดเยี่ยมกว่า

แม้หลินม่ายจะถือว่าสูงในหมู่สาวเอเชีย แต่ในสายตาของชาวตะวันตกเธอก็ยังดูผอมมาก

อเล็กซานเดอร์หันมองเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน “ถ้าต้องการจับผมเข้าคุก ประการแรกคุณต้องล้มผมให้ได้ก่อน”

หลินม่ายจิบชาด้วยท่วงท่าสบาย ๆ “พวกเราชาวจีนให้ความสำคัญกับความสงบสุขเสมอมา เอาเป็นว่า ถ้าล้มได้คงจะไม่ส่งไปที่สถานีตำรวจหรอก ฉันจะให้เงินสองเท่าจากราคาที่คุณซื้อมา แล้วปล่อยลูกพี่ลูกน้องของฉันไป ตกลงไหม?”

อเล็กซานเดอร์พยักหน้าเห็นด้วยทันที อีกอย่างเขาไม่คิดว่าสาวเอเชียร่างบางคนนี้จะสามารถล้มเขาได้

จากนั้น… วินาทีถัดมา หลินม่ายก็ยกร่างของเขาทุ่มข้ามไหล่เหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างรุนแรง

อเล็กซานเดอร์ถึงกับตกตะลึง เขากล่าวพึมพำ “ทำไมลงมือรวดเร็วขนาดนั้น?”

หลินม่ายนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะดื่มชาต่อด้วยท่าทางสงบ “สิ่งที่ชาวจีนอย่างพวกเราใส่ใจคือศิลปะการต่อสู้ และความเร็วเป็นสิ่งที่พวกเขาทุกคนมีในสายเลือด!”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ลำบากม่ายจื่อต้องโชว์สกิลเทพอีกแล้ว

ไหหม่า(海馬)