แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1004 พบเจอซิ่วหลิง

ตอนที่ 1004 พบเจอซิ่วหลิง

ตอนที่ 1004 พบเจอซิ่วหลิง

หลังจากเดินทางมายาวนานหลายวัน ในที่สุดหลินม่ายก็ได้กลับมายังเมืองหลวงอีกครั้ง

แต่ก่อนจะกลับมา เธอได้บอกกล่าววันเวลาคร่าว ๆ กับฟางจั๋วหรานไว้ เพราะมันไม่ใช่การระบุเวลาที่แน่นอน ฟางจั๋วหรานจึงไม่สามารถมารับเธอได้

บนเครื่องบินเสิร์ฟอาหารตะวันตกตลอดเส้นทาง และหลินม่ายไม่ค่อยชอบรสชาติของอาหารตะวันตกนัก

หลังออกจากสนามบินแล้ว เธอนั่งแท็กซี่และขอให้คนขับขับช้าลงสักหน่อยเพื่อจะดูว่าริมถนนมีอาหารอะไรที่เธอต้องการหรือไม่

ความจริงแล้วเธอชอบอาหารแผงลอยริมทาง และชอบรสชาติเผ็ดร้อนของพริกมาก

แท็กซี่ขับมาจนถึงใจกลางเมือง หลินม่ายขอให้เขาหยุดรถ

หลังจากจ่ายค่าโดยสาร เธอลากกระเป๋าเดินทางของเธอไปตามเส้นทาง เวลานี้เธอกำลังเดินบนถนนซีอานและมองอาหารบนแผงลอยต่าง ๆ

ผู้หญิงที่ยืนขายโร่วเจียโหมวสวมใส่เสื้อคลุมบุฝ้ายหนา หล่อนจัดเตรียมโร่วเจียโหมวอย่างประณีตท่ามกลางลมหนาว

เด็กหญิงอายุหกหรือเจ็ดขวบนั่งขายนมถั่วเหลือง ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำเพราะลมหนาว

เมื่อเห็นว่ามีแขกมาเยือนแผงของตน ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มกว้าง “รับโร่วเจียโหมวสักชิ้นไหมคะ?”

หลังพูดจบ หญิงสาวคนนั้นตกตะลึงก่อนจะร้องอุทาน “น้องสาว!”

หล่อนจำได้ว่าหลินม่ายคือผู้หญิงใจดีที่มอบเงิน 5,000 หยวนช่วยเหลือตนไว้ที่โรงพยาบาล

หลินม่ายมาเยี่ยมแผงขายอาหารของหล่อน เพราะเธอเองก็จดจำอีกฝ่ายได้เช่นกัน เพราะเหตุผลนี้เธอจึงบอกให้แท็กซี่จอดรถ

ผู้หญิงคนนั้นพลันตระหนักได้ว่าการเรียกขานหลินม่ายว่าน้องสาวคงจะไม่เหมาะสมนัก

หล่อนยกยิ้มด้วยความละอายใจก่อนจะถามว่า “คุณหลิน ไปไหนมาเหรอคะ เห็นมีกระเป๋าเดินทางมาด้วย?”

ขณะพูดอย่างนั้น หล่อนก็ยื่นโร่วเจียโหมวร้อน ๆ ให้กับหลินม่าย

“ไปต่างประเทศมา” หลินม่ายตอบสั้น ๆ ก่อนจะกัดกินโร่วเจียโหมวคำหนึ่งแล้วถามต่อว่า “คุณมาจากเขตถงกวนเหรอ?”

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า “คุณจำสำเนียงฉันได้เหรอคะ?”

หลินม่ายส่ายศีรษะ “ไม่หรอก ฉันไปฉ่านซีบ่อยมาก แยกสำเนียงไม่ออกหรอก แต่ที่ฉันรู้เพราะกินโร่วเจียโหมวของคุณต่างหาก”

เธอกัดโร่วเจียโหมวอีกครั้งก่อนจะพูดว่า “มีแค่โร่วเจียโหมวของถงกวนเท่านั้นที่จะปิ้งแป้งให้ร้อนก่อนสอดไส้ด้วยเนื้อเย็น”

หลินม่ายไม่เพียงแต่จะรู้จักโร่วเจียโหมวของถงกวนเท่านั้น แต่เธอยังรู้จักโร่วเจียโหมวของพื้นที่อื่น ๆ ด้วย

เพียงโร่วเจียโหมวชิ้นเล็กๆ ก็มีมากมายหลากหลายแบบแล้ว

เธอพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นถึงโร่วเจียโหมวชนิดอื่น ๆ ก่อนจะมองท้องของอีกฝ่ายแล้วถามต่อว่า “เอ๊ะ ดูเหมือนคุณจะไม่ได้ท้องแล้ว?”

หลินม่ายเลือกแผงขายของของหญิงสาวคนนี้ ไม่เพียงแต่จะกินโร่วเจียโหมวเท่านั้น แต่ยังต้องการถามไถ่อีกฝ่ายถึงการเริ่มธุรกิจในเมืองหลวงด้วย

ผู้หญิงคนนั้นตกใจสักครู่ก่อนจะเข้าใจว่าหลินม่ายหมายถึงอะไร หล่อนยกยิ้มพร้อมพยักหน้า

หลินม่ายหยุดกินโร่วเจียโหมวก่อนจะถามว่า “คุณไม่ได้อยู่เดือนแล้วเหรอถึงออกมาขายของได้?”

“ค่ะ!” หญิงหน้ากลมยกยิ้ม “หลังจากคุณให้เงินกับฉัน เมื่อไม่กี่เดือนก่อนฉันก็คลอดลูก แล้วตอนนี้ลูกของฉันอายุเกือบสองเดือนแล้วค่ะ”

“เด็กชายหรือเด็กหญิง?”

“เด็กหญิงค่ะ”

หลินม่ายกล่าวอย่างอ่อนใจ “ถึงจะออกจากการอยู่เดือนแล้ว แต่วันนี้ก็หนาวมาก ฉันคิดว่าคุณควรจะออกมาขายของหลังพ้นฤดูหนาวไป”

หญิงสาวยกยิ้มขมขื่นก่อนจะตอบกลับ “ถ้าฉันไม่ทำ ลูกสาวทั้งสี่คนและแม่ของฉันก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องหรอกค่ะ”

หลินม่ายนึกถึงทัศนคติของแม่สามีอีกฝ่าย และรู้สึกว่าไม่สามารถช่วยเหลือได้จริงๆ ท้ายสุดก็พูดว่า “ฉันก็ให้เงินคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ใช้มันเพื่อข้ามความยากลำบากนี้เสียก่อนมันจะสายเกินไป การสร้างรายได้ก็เป็นเรื่องสำคัญ แต่หากสุขภาพย่ำแย่ในอนาคตคุณจะลำบาก ส่วนแม่ของคุณ คุณปล่อยหล่อนไปเถอะ หล่อนมีลูกชายแล้วถึงสามคน ให้ลูกชายพวกนั้นเลี้ยงดู!”

หญิงคนนั้นตระหนักได้ว่าหลินม่ายเข้าใจผิดจึงอธิบายว่า “ฉันพูดถึงแม่ของฉันค่ะ ไม่ใช่แม่สามี ฉันออกมาทำการค้ากับลูกสาวคนโต เด็กน้อยบางคนต้องมีคนดูแล ฉันเลยขอให้แม่มาช่วยดูแลลูกให้ในช่วงนี้ค่ะ”

“ส่วนเงินที่คุณให้ฉัน…” หญิงสาวถึงกับลังเลเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้

“หลังจากแม่สามีเห็นว่าฉันคลอดบุตรสาวออกมาอีกคน ท่านโกรธมากและเอาเงินทั้งหมดไป

ถ้าไม่ใช่เพราะเวลานั้นที่อยู่ในโรงพยาบาลฉันแอบกันเงินไว้ 1,000 หยวน ฉันคงไม่มีเงินจ่ายค่าทำคลอดและไม่มีเงินเพียงพอที่จะอยู่ในเมืองหลวง”

หล่อนยิ่งรู้สึกผิดมากเมื่อกล่าวถึงตรงนี้ “ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณผิดหวัง ตรงที่ไม่อาจรักษาเงินนั้นไว้ได้”

หลินม่ายตอบกลับ “เงินนั้นฉันให้คุณแล้ว มันไม่ควรตกไปอยู่ในมือของครอบครัวแม่สามีสิ ไปเอาคืนมา!”

ผู้หญิงคนนั้นส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่อยากจะไปยุ่งกับพวกเขาอีกแล้ว ตอนนี้ฉันจะหาเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองเพื่อเลี้ยงดูแม่กับลูก ๆ ของฉัน”

หล่อนขายโร่วเจียโหมวต่อสองสามชิ้นก่อนจะเล่าต่อว่า “พ่อของฉันตายเร็วไปหน่อย และแม่ของฉันก็เลี้ยงฉันมาตัวคนเดียว มันเลยไม่ง่ายที่เราจะรอดชีวิตกันมาได้ ตัวฉันอยากจะเลี้ยงดูแม่หลังจากแต่งงาน แต่ฝ่ายญาติสามีไม่ยินยอม ตอนนี้ฉันเลิกยุ่งกับครอบครัวของสามีแล้ว และพาแม่มาอยู่กับฉัน ฉันจะได้ดูแลแม่ได้สักที ไม่มีใครต่อว่าฉันได้แล้วล่ะค่ะ ถ้าฉันกลับไปบ้านสามีเพื่อเอาเงิน 5,000 หยวนคืน ฉันก็คงไม่อาจพาแม่ไปอยู่ด้วยได้”

“เธอดูแลแม่ของตัวเองเป็นเรื่องถูกต้อง แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลว่าทำไมถึงยอมให้แม่สามีขโมยเงินไป”

ผู้หญิงคนนั้นยกยิ้ม “ตราบใดที่ฉันหลุดพ้นจากครอบครัวสามี ฉันก็มีแรงต่อสู้กับทุกอย่างแล้วล่ะค่ะ”

“ต่อให้เธอจะยอมแพ้ แต่ฉันไม่” หลินม่ายพูดต่อ “ถ้าเธอไม่ต้องการเงินจำนวนนั้นก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจะไม่ให้เงินจำนวนนั้นตกอยู่ในมือของครอบครัวสามีเธอเด็ดขาด ฉันอยากจะบริจาคเงินให้กับผู้คนที่เดือดร้อนจริง ๆ เท่านั้น”

หญิงสาวคนนั้นพยักหน้ารับ “ค่ะ”

“อย่างนั้นฉันต้องการให้เธอเป็นพยานว่าเงิน 5,000 หยวนที่ฉันให้เธอไปถูกครอบครัวของสามีขโมยไป 4,000 หยวน”

หญิงคนนั้นพยักหน้า “ค่ะ”

หลินม่ายบอกให้หล่อนไปอยู่ในสถานที่อุ่น ๆ และอยู่เดือนให้ครบกำหนด มิฉะนั้นจะทรมานเมื่อถึงยามแก่เฒ่า

ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม “เข้าใจแล้วค่ะ ฉันมีลูกสาวสี่คนและแม่หนึ่งคนที่ต้องเลี้ยงดู ฉันจะไม่ทำให้ตัวเองต้องล้มลงแน่นอน”

เวลานี้ หญิงสาวชาวนาอายุกว่าห้าสิบปีอุ้มทารกที่ถูกห่อไว้แน่นหนาเดินเข้ามา

นางกล่าวกับหญิงขายโร่วเจียโหมวว่า “ซิ่วหลิง ถึงเวลาให้นมแล้ว”

ซิ่วหลิงรับเด็กจากมือของหญิงชราคนนั้นก่อนจะเริ่มให้นมเด็กน้อย ก่อนจะหันมาแนะนำกับหลินม่ายว่า “นี่แม่ของฉันค่ะ”

จากนั้นหล่อนก็แนะนำหลินม่ายให้แม่ได้รู้จัก “คุณผู้หญิงคนนี้คือคุณหลินที่บริจาคเงิน 5,000 หยวนให้ฉัน”

หลังจากแม่ของซิ่วหลิงได้ยิน นางก็ยืนกรานหนักแน่นว่าจะทำโร่วเจียโหมวให้หลินม่ายฟรี ๆ และยังกล่าวขอบคุณไม่จบสิ้น

หลินม่ายปฏิเสธจะรับ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเดินทางแล้วรีบเดินออกมาทันที

มันยากมากที่แม่ม่ายลูกติดมากมายนี้จะหาเงินด้วยตัวเอง แล้วเธอจะสามารถรับโร่วเจียโหมวมาฟรี ๆ ได้อย่างไร?

หลังจากเดินออกมาระยะไกลพอสมควรแล้ว หลินม่ายจึงจดจำได้ว่าเธอยังไม่ได้จ่ายค่าโร่วเจียโหมวที่อีกฝ่ายยังทำไม่เสร็จ…

ทันทีที่เธอกลับมาถึงบ้าน คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางรีบถามไถ่ถึงสถานการณ์ของสวี่เมิ่งทันที

จนถึงเวลานี้ คุณปู่ฟางและคุณย่าฟางทราบเพียงว่าได้พบเจอกับสวี่เมิ่งแล้ว แต่ก็ไม่รู้สิ่งอื่น ๆ เพิ่มเติม

หลินม่ายไมได้ปิดบังอะไร เธอบอกกล่าวความจริงออกไปทุกอย่าง

สองสามีภรรยาชราไม่พอใจมากหลังได้ยินเรื่องราว

หลังจากนั้นไม่นาน คุณปู่ฟางพูดขึ้นว่า “หลังจากเมิ่งเมิ่งกลับมาแล้ว ให้หล่อนไปอาศัยอยู่ในเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จัก แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ หล่อนไม่อาจอยู่ในเจียงเฉิงหรือเมืองหลวงได้อีกแล้ว”

คุณย่าฟางเองก็เสียใจไม่แพ้กัน นางรู้สึกทำอะไรไม่ถูก ด้วยหวังว่าเด็กคนนั้นจะได้ดิบได้ดี แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้

ในช่วงสองสัปดาห์ภายในอเมริกาก่อนหน้านี้ หลินม่ายยุ่งมากเพราะต้องตามหาสวี่เมิ่ง

หลังจากเดินทางมายาวนานหลายวัน แม้จะแข็งแรงแค่ไหน แต่เธอก็ต้องพักผ่อน

เธอกลับไปที่ห้องก่อนจะล้มตัวลงนอน และหลังจากเธอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เธอทำคือโทรหาเสิ่นเสี่ยวผิง และบอกกล่าวให้หล่อนไปเอาเงิน 4,000 หยวนที่ครอบครัวสามีของซิ่วหลิงฉกชิงไปคืนมา

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

ต้องทรหดขนาดไหนเนี่ย แม่เลี้ยงเดี่ยวที่เลี้ยงเด็กสี่คนกับผู้ใหญ่หนึ่งคนด้วยการทำมาหากินคนเดียว

ขอให้ได้เงินคืนนะคะ สี่พันหยวนนี่ไม่น้อยเลย

ไหหม่า(海馬)