แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1002 จับกุมสวี่เมิ่ง

ตอนที่ 1002 จับกุมสวี่เมิ่ง

ตอนที่ 1002 จับกุมสวี่เมิ่ง

ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงบางส่วนได้ยินเสียงปืน จึงโทรแจ้งตำรวจ และพวกเขามาถึงหลังจากนั้นไม่นาน

หลังจากการสอบสวน พบว่าหญิงสาวผิวดำไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องของสวี่เมิ่ง และหล่อนไม่รู้จักสวี่เมิ่งด้วยซ้ำ

เช้าวันนี้หล่อนและแฟนหนุ่มเห็นประกาศคนหายลงหนังสือพิมพ์พร้อมเสนอเงินรางวัลมากมาย เธอและแฟนนึกโลภอยากได้เงินก้อนหนึ่งจากหลินม่าย พวกเขาจึงวางกับดักนี้

คนทั้งสามออกจากโรงพักและตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อดูอาการบาดเจ็บ เมื่อกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาบ่ายสามโมงกว่าแล้ว

ลุงฝูรีบจัดให้พ่อครัวที่บ้านทำอาหาร

ฟางจิ้งเสียนที่หวาดกลัวจากเหตุการณ์ก่อนหน้าบอกว่า หล่อนแค่อยากได้บะหมี่นึ่งสักชามเพื่อปลอบขวัญอาการหวาดกลัว

ลุงฝูบอกว่าไม่มีเชฟที่บ้านคนไหนทำอาหารจีนได้

หลินม่ายบังเอิญอยากกินอาหารจีนด้วยเหมือนกัน เธอจึงอดกลั้นความเจ็บปวดทั่วร่างกายและปรุงบะหมี่เนื้อมะเขือเทศสามชามให้ทุกคนได้กิน

สาวใช้ที่รับผิดชอบในการรับแจ้งเบาะแสทางโทรศัพท์เข้ามาหาหลินม่ายพร้อมกระดาษที่เขียนข้อความไว้ หล่อนบอกหลินม่ายว่าหลังจากที่พวกเขาออกไป มีผู้คนจำนวนมากโทรมาเพื่อแจ้งเบาะแสเกี่ยวกับสวี่เมิ่ง และหล่อนได้บันทึกมันทั้งหมดไว้ในกระดาษ

หลังจากพูดจบ หล่อนก็ยื่นกระดาษในมือให้หลินม่าย

ฟางจิ้งเสียนมีท่าทางเหมือนคนที่ถูกงูกัดและหวาดกลัวเชือกไปอีกสิบปี

หล่อนถือถ้วยกาแฟร้อนที่สาวใช้อีกคนมอบให้พลางถามอย่างสงสัย “มันจะเป็นกลลวงอีกหรือเปล่า?”

หลินม่ายพับกระดาษและใส่ไว้ในกระเป๋า “เราต้องตรวจสอบว่าเป็นการหลอกลวงหรือไม่ก่อน ไม่อย่างนั้นเราจะหาสวี่เมิ่งได้อย่างไร?”

เธอแนะนำว่า “เมื่อออกตามหาสวี่เมิ่งอีกครั้ง เราจะไม่ไปตามลำพัง ไปขอให้ตำรวจช่วยเหลืออีกทางเถอะ”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินม่าย ฟางจิ้งเสียนและตำรวจก็ไปยังบ้านที่อ้างว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องของสวี่เมิ่ง

เพื่อนร่วมห้องคนนั้นก็เป็นหญิงสาวผิวดำและอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินเช่นกัน

ฟางจิ้งเสียนเพิ่งประสบเหตุการณ์เลวร้ายจากหญิงสาวผิวดำ เธอจึงกลัวว่าหญิงสาวผิวดำคนนี้จะฆ่าหล่อนเพื่อรีดไถเงินอีกครั้ง

หลินม่ายปลอบใจ “อาหญิง อย่ากลัวไปเลยค่ะ ตำรวจก็อยู่ด้วย”

แม้หญิงสาวผิวดำคนนี้จะไม่ได้ฆ่าพวกเธอเพื่อเงิน แต่หล่อนก็เป็นคนติดยา

หล่อนยินดีที่จะบอกที่อยู่ของสวี่เมิ่ง ตราบใดที่หลินม่ายให้เงิน 50,000 ดอลลาร์สหรัฐแก่เธอ

รางวัลที่หลินม่ายตั้งไว้คือ 30,000 ดอลลาร์สหรัฐ แต่หญิงคนนี้ขอเพิ่มอีก 20,000 ดอลลาร์สหรัฐ กระนั้นหลินม่ายก็ยังตอบตกลง

การช่วยชีวิตคนเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เงินเป็นเพียงสิ่งของนอกกาย

หญิงสาวผิวดำรับเงินอย่างมีความสุขและปล่อยให้พวกหลินม่ายเข้าเยี่ยมชมห้องที่สวี่เมิ่งเคยอาศัยอยู่

ของต่าง ๆ ในห้องเละเทะมาก แต่เพราะมันผ่านมาสามเดือนแล้ว และยากที่จะบอกได้ว่าความยุ่งเหยิงนั้นเกิดจากความเกียจคร้านของเจ้าของหรือการต่อสู้กัน

อย่างไรก็ตามหญิงสาวผิวดำบอกหลินม่ายและคนอื่น ๆ ว่าความวุ่นวายในห้องเกิดจากการต่อสู้ของสวี่เมิ่ง

เมื่อสามเดือนที่แล้ว สวี่เมิ่งไม่สามารถคืนเงินที่ยืมมาจากเจ้าหนี้นอกระบบเพื่อซื้อยาได้ เจ้าหนี้จึงพาตัวหล่อนไป

หญิงผิวดำบังเอิญเข้ามาพบตอนที่กลับมาถึงบ้านในวันนั้น หล่อนวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัวและซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ของหมู่บ้านเป็นเวลานานกว่าจะกล้าออกมา

ฟางจิ้งเสียนรู้สึกวิงเวียน ด้วยไม่เคยคิดว่าลูกสาวของตัวเองจะติดยาเสพติด

หล่อนพูดด้วยเสียงสั่นเทาบอกหลินม่ายให้ถามหญิงสาวผิวดำว่าเจ้าหนี้พาสวี่เมิ่งไปไหน

หญิงสาวผิวดำจุดบุหรี่ สูดลมหายใจเล็กน้อยแล้วยักไหล่ “ฉันไม่รู้ว่าพาไปไหน บางทีหล่อนอาจถูกบังคับให้ขายยา บางทีถูกบังคับให้เป็นโสเภณี หรือบางทีอาจขายให้กับองค์กรค้าอวัยวะมนุษย์”

เมื่อฟางจิ้งเสียนได้ยินสิ่งนี้ หล่อนทนรับสิ่งต่าง ๆ ไม่ไหวอีกต่อไปและหมดสติลง

หลินม่ายพยุงหล่อนไว้และพยายามปลุกให้อีกฝ่ายค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ

ฟางจิ้งเสียนร้องไห้ไม่หยุด ถามหลินม่ายว่าถ้าสวี่เมิ่งถูกขายให้กับองค์กรค้ามนุษย์ จะยังสามารถช่วยเหลือเด็กคนนั้นได้หรือไม่

ผ่านมาสามเดือนแล้ว เกรงว่าคงไม่มีแม้แต่ร่างกายหลงเหลือ แล้วจะช่วยได้อย่างไร?

แต่หลินม่ายไม่กล้าพูดออกไปแบบนั้น และตอบไปว่า “สวี่เมิ่งเสพยา ร่างกายของหล่อนคงไม่ดีเหมือนเดิม แม้เจ้าหนี้นอกระบบต้องการขายให้กับองค์กรค้ามนุษย์ แต่คนพวกนั้นคงไม่ซื้ออวัยวะที่ไม่สมบูรณ์ ฉันเดาว่า…หล่อนอาจถูกบังคับให้เป็นโสเภณี”

ฟางจิ้งเสียนเช็ดน้ำตาแล้วพูดว่า “ถ้าพวกเขาขอให้หล่อนขายยาล่ะ?”

หลินม่ายส่ายหัว “คงไม่เป็นแบบนั้นหรอกค่ะ สวี่เมิ่งไม่ได้มีไหวพริบ และสมรรถภาพทางกายของเธอก็ไม่ดี คงไม่มีใครอยากให้หล่อนไปขายยา!”

อีกไม่กี่วันต่อมา หลินม่ายและคนอื่น ๆ พร้อมตำรวจไปเยี่ยมผู้แจ้งเบาะแสทั้งหมดที่สาวใช้เป็นคนบันทึก

คนเหล่านั้นแจ้งเบาะแสได้น้อยกว่าหญิงสาวผิวดำคนนั้น

หลินม่ายไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลงข่าวประกาศคนหายอีกครั้ง คราวนี้เพิ่มรางวัลเป็น

100,000 ดอลลาร์สหรัฐ แต่มีเงื่อนไขว่าจะสามารถรับเงินได้หลังจากพบบุคคลสูญหายหรือพบร่างศพเท่านั้น

หลังจากผ่านไปหลายวันโดยไม่มีเบาะแสใด ๆ มันจึงบ่งบอกถึงแนวโน้มที่ว่าสวี่เมิ่งไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

ฟางจิ้งเสียนหมดหวังและหลั่งน้ำตาตลอดทั้งวัน หล่อนไม่สามารถกลืนอาหารจีนร้อน ๆ ที่หลินม่ายปรุงให้เลยด้วยซ้ำ

หลินม่ายไปยังสถานีตำรวจเพื่อสอบถามความคืบหน้าของคดี

รางวัลของพวกเขาอาจไม่ได้ผล บางทีตำรวจอาจจะค้นพบอะไรบางอย่างก็เป็นได้?

ตำรวจเจ้าของคดียกมือบอกเธอว่า คดีไม่คืบหน้าเลย

ขณะที่หลินม่ายออกจากสถานีตำรวจ เธอพลันอยากสอบถามว่ามีประเด็นใดที่ถูกมองข้ามหรือไม่

เธอจึงหันหลังกลับเพื่อเข้าไปในโรงพักอีกครั้ง

ก่อนเข้าไปในห้องทำงาน เสียงการสนทนาระหว่างเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนดังขึ้น

ตำรวจคนหนึ่งถามว่า “เมื่อกี้ลิงผิวเหลืองตัวนั้นมาสอบถามความคืบหน้าของคดีนี้หรือ?”

ตำรวจอีกคนหนึ่งตอบว่า “ใช่!”

หลินไหมผลักประตูเข้าไปและโพล่งด้วยความโกรธ “นี่น่ะหรือที่เรียกว่าสันติภาพ ประชาธิปไตย และการไม่แบ่งแยก!” สิ้นเสียง เธอหันหลังกลับและเดินกระแทกเท้าจากไป

เสียงเยาะเย้ยดังไล่หลัง “ไม่คาดหวังว่าลิงผิวเหลืองตัวนี้จะอารมณ์เสีย!”

ยิ่งหลินม่ายคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร เธอก็ยิ่งโกรธมากขึ้นเท่านั้น เธอจึงนำเรื่องนี้ไปรายงานต่อสถานทูตจีนในสหรัฐอเมริกา

แม้ว่าสถานทูตจะออกมาจัดการ แต่มีเพียงตำรวจสองคนเท่านั้นที่ถูกลงโทษ ส่วนเพื่อนร่วมงานของพวกเขายังคงทำตัวเฉยเมยในการจัดการกับคดีของสวี่เมิ่ง

ประสบการณ์นี้ ทำให้หลินม่ายยิ่งมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าพัฒนาไมโครชิปต่อไป

เมื่อประเทศเข้มแข็งเท่านั้น จึงจะมีสิทธิพูดได้

ในเมื่อการเสนอรางวัลไร้ประโยชน์ หลินม่ายจึงวางแผนที่จะริเริ่มจ้างวานนักสืบเอกชนช่วยสืบสวน

วันหนึ่ง ก่อนเข้านอน ฟางจิ้งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์

ในโทรศัพท์ มีเสียงผู้ชายบอกหล่อนว่าเขารู้ที่อยู่ของสวี่เมิ่ง และขอให้พวกเขาเตรียมเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์สหรัฐ

ฟางจิ้งเสียนรีบบอกหลินม่ายเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอตื่นเต้นมากจนน้ำตาไหล “ในที่สุดก็มีเบาะแสของเมิ่งเมิ่งเสียที!”

หลินม่ายขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากคนที่โทรหาพูดภาษาจีนได้!

เธอจัดการทุกอย่างในชั่วข้ามคืน เมื่อถึงเวลาเช้าตรู่ของวันต่อมา เธอให้คนขับรถชื่อทอมพาเธอ คู่สามีภรรยาฟางจิ้งเสียน และแจ็คผู้คุ้มกันที่ลุงฝูจัดเตรียมไว้ให้ตรงไปยังเซ็นทรัลพาร์คตามคำแนะนำของผู้ให้ข้อมูล

ผู้แจ้งเบาะแสมีข้อกำหนดว่า พวกเขาจะต้องมาถึงสถานที่นัดหมายก่อนหกโมงเช้า

ทอมขับรถพาหลินม่ายและคนอื่น ๆ ไปยังสถานที่นัดหมาย

สถานที่นัดหมายนั้นห่างไกลมาก มันล้อมรอบด้วยต้นไม้มากมาย และผู้คนภายนอกไม่สามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในได้

เนื่องจากสถานที่แห่งนี้อยู่ติดกับทะเลสาบขนาดใหญ่ จึงเป็นเรื่องยากมากที่จะมองเห็นใบหน้าของผู้คนอย่างชัดเจนในระยะ 10 เมตรในตอนเช้าตรู่ของฤดูหนาว

หลินม่ายและคนอื่น ๆ มาถึงสถานที่นัดหมายก่อนเวลา 15 นาที

ไม่ชัดเจนว่าพวกเขามาถึงเร็วเกินไปหรือลมในสวนสาธารณะพัดแรง แต่บริเวณริมทะเลสาบไม่มีหมอกเลย

ประกอบกับตอนนี้พระอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว ทำให้ทัศนวิสัยโดยรอบชัดเจนมาก

ทันทีที่ทอมหยุดรถ เขาก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งจากป่าฝั่งตรงข้าม “ยกเว้นพ่อแม่ของสวี่เมิ่ง คนอื่นขับรถออกไปทันที เดี๋ยวนี้!”

หลินม่ายพูดเสียงดัง “ไม่มีประโยชน์หรอกถ้าคุณต้องการเพียงพ่อแม่ของสวี่เมิ่ง เพราะฉันต่างหากที่เป็นคนจ่ายเงินรางวัล”

ชายคนนั้นคิดอยู่นานก่อนจะพูดว่า “งั้นไม่เป็นไร เธออยู่ต่อได้ ส่วนคนอื่นต้องออกไปซะ!”

หลินม่ายโบกมือให้ทอมและแจ็ค ก่อนที่พวกเขาจะขับรถออกไป

หลังจากรอราว 7 ถึง 8 นาที สายลมก็หยุดกะทันหัน และหมอกหนาก็ลอยขึ้นมาในทะเลสาบ

หมอกหนาทึบแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ทำให้ทิวทัศน์รอบทะเลสาบพร่ามัว

ในเวลานี้ ชายชาวเอเชียร่างเล็กเดินออกมาจากป่า

ชายชาวเอเชียเก็บมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ตตลอดเวลา

เมื่อเขาเดินเข้ามาในระยะ 10 เมตร ชายคนนั้นก็หยุดและถามหลินม่ายว่า “คุณเอาเงินมาหรือเปล่า?”

หลินม่ายพยักหน้า “เอามาค่ะ”

ชายคนนั้นเงียบไปสักพักแล้วพูดว่า “เอามันออกมาให้ผมดู”

หลินม่ายเปิดกระเป๋าเซฟที่บรรจุเงินอยู่

ชายคนนั้นขอให้หลินม่ายถอยออกไป และหลังจากที่เธอทำตาม เขาก็เดินไปที่กระเป๋าเซฟ หยิบธนบัตรสองใบออกมาเพื่อตรวจสอบ และใส่ไว้ในกระเป๋าเมื่อเห็นว่าไม่มีปัญหา

จากนั้นเขาถอยออกไป 10 เมตรและพูดว่า “มากับผม ผมจะพาคุณไปหาสวี่เมิ่ง จากนั้นคุณต้องรักษาคำพูดและให้เงินกับผม”

หลินม่ายพยักหน้ารับ “ฉันรักษาคำพูดแน่นอน”

ชายคนนั้นพูดอีกครั้ง “อย่าพยายามเล่นกลใด ๆ ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ให้คุณเห็นสวี่เมิ่ง!”

หลินม่ายทำท่าทางตกลง

จากนั้นชายคนนั้นก็หันกลับมาและนำทางด้วยความมั่นใจ

ทันใดนั้น หลินม่ายก็เร่งความเร็วและโจมตีชายคนนั้นจากด้านหลัง

เมื่อชายคนนั้นได้ยินเสียงวิ่งตามหลังมา เขาก็หันศีรษะด้วยความตื่นตระหนก

หลินม่ายเข้าประชิดตัวเขาแล้ว เธอเตะไปที่ใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็วจนหน้าหัน

ชายคนนั้นล้มลงกระแทกพื้น

ฟางจิ้งเสียนตื่นตระหนก “ม่ายจื่อ อย่าทำร้ายเขา ถ้าเธอทำร้ายเขา เราจะไม่ได้พบเมิ่งเมิ่ง!”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ หลินม่ายขึ้นคร่อมร่างของชายคนนั้นและกระชากหนวดเคราบนใบหน้าออก ทำให้อีกฝ่ายส่งเสียงกรีดร้องออกมา

เคราปลอมถูกฉีกออกอย่างรุนแรง ส่งผลให้ผิวหนังเจ็บแสบ

ฟางจิ้งเสียนตกตะลึง ทำไมผู้ชายถึงส่งเสียงกรีดร้องแบบผู้หญิง?

หลินม่ายพูดกับเธอว่า “อาหญิง คุณเห็นไหมคะว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?”

หมอกลงหนามากจนฟางจิ้งเสียนไม่สามารถมองเห็นว่าบุคคลนั้นเป็นใครในระยะ 10 เมตร

แต่เมื่อมองใกล้ ๆ หล่อนก็พลันอุทานว่า “เมิ่งเมิ่ง ทำไมเป็นลูกล่ะ?!”

อาเขยสวี่วิ่งเข้ามาถามด้วยความประหลาดใจ “เมิ่งเมิ่ง นี่กำลังเล่นตลกอะไรอยู่?”

คนที่อยู่ภายใต้ร่างของหลินม่ายก็คือสวี่เมิ่ง ในเวลานี้หล่อนได้หลับตาลงและไม่อยากเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของตัวเอง

ด้วยความกลัวว่าสวี่เมิ่งอาจมีผู้สมรู้ร่วมคิด หลินม่ายจึงตระหนักถึงอันตรายของการอยู่ที่นั่น เธอสั่งให้คู่รักฟางจิ้งเสียนค่อยถามสวี่เมิ่งภายหลัง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการออกจากพื้นที่นี่ก่อน

ฟางจิ้งเสียนและสามีช่วยกันดึงสวี่เมิ่งที่นอนอยู่บนพื้น โดยแกล้งนอนนิ่งทำเป็นสุนัขที่ตายไปแล้ว

หลินม่ายคว้าหูของอีกฝ่าย แล้วลากหล่อนออกไป

สวี่เมิ่งกรีดร้องและดึงมือของหลินม่ายพลางขอร้องให้ปล่อยหูของหล่อน

หลินม่ายเพิกเฉยต่ออีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง

ฟางจิ้งเสียนตื่นตระหนกที่เห็นลูกสาวเจ็บ และต้องการให้หลินม่ายปล่อยมือ ทว่าสามีมาห้ามหล่อนไว้ก่อน

หลินม่ายหยิบนกหวีดออกมาจากกระเป๋าและเป่าอย่างแรงสองถึงสามครั้ง

ไม่นาน ทอมก็ขับรถเข้ามา

กลุ่มคนทั้งสี่ขึ้นรถออกไป เสี่ยวถังและเสี่ยวจินซ่อนตัวอยู่ในความมืดคอยสังเกตต่ออีกครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครปรากฏตัว พวกเขาจึงจากไปเช่นกัน

ในเวลานี้ ชายผิวขาวดูมีภูมิฐานเดินออกจากป่า เขาจ้องมองไปยังทิศทางที่หลินม่ายและคนอื่น ๆ โดยแทบไม่กะพริบตา

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ทำไมบรรยากาศของประเทศอเมริกาถึงดูเถื่อนจังเลยหว่า แต่เรื่องเหยียดคนเอเชียนี่มีจริงอยู่

ไหหม่า(海馬)