หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทพิเศษ ความฝันของหลี่หลิง

วันนี้เป็นวันที่น่าเบื่อเหมือนเช่นเคย สตรีโปร่งแสง

ลอยไปลอยมาอยู่ในบ้านตระกูลหลี่ด้วยความรู้สึกเบื่อ

หน่าย

นับตั้งแต่ถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนคิดว่าตัวเองไม่

น่าจะมีชีวิตรอด จนได้หมอเทวดามาช่วยยื้อลมหายใจ

เฮือกสุดท้ายไว้ วิญญาณของนางก็วนเวียนรอบๆ ตัวสามี

และลูกๆ มองดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในบ้าน

“ท่านพ่อจะทำแบบนี้จริงหรือเจ้าคะ”

เสียงใสๆ ของลูกสาวตัวน้อยที่คอยอาศัยอยู่กลางป่า

เพื่อหลบสายตาผู้คนเอ่ยขึ้น ทำให้นางที่กำลังอยู่ในภวังค์

หันมองสองพ่อลูก ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนับตั้งแต่

เกิดเรื่องวันนั้น แต่ดูเหมือนลูกสาวคนเล็กจะดูโตขึ้นมาก

แล้วในตอนนี้

“ใช่ ข้าตัดสินใจแล้ว ในเมื่อแม่เจ้าเป็นแบบนี้ข้าก็ควร

ต้องทำอะไรสักอย่าง”

หลี่หลิงที่ได้ยินคำพูดของสามีพูดคุยกับบุตรสาวก็

ทำท่าปาดน้ำตาด้วยความซึ้งใจ แม้ไม่ได้ยินว่าก่อนหน้านี้

ทั้งสองคนพูดคุยสิ่งใดกัน แต่น่าจะเป็นวิธีช่วยให้นางฟื้น

ขึ้นมาแน่นอน

แล้วก็เป็นไปอย่างที่นางคิด มันเป็นวิธีที่อยากปลุก

นางให้ฟื้นขึ้นมาจริงๆ เพียงแต่…

“ฮ่าๆๆ แม่นางตง เจ้าเล่นดนตรีได้ไพเราะมาก

หน้าตาก็สะสวย ข้ารับเจ้าเข้าทำงาน”

“ขอบคุณเจ้าค่ะนายท่าน”

หลี่ชุนขอให้เป่าเปาช่วยเปิดหอดนตรีให้เขาดูแล

เพราะคิดว่าทำแบบนี้จะช่วยให้ภรรยาของเขาโมโหจนต้อง

ลุกขึ้นมาซัดเขาสักทีสองที แต่ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ก็ยังไม่มี

วี่แววว่าภรรยาของเขาจะฟื้นขึ้นมา

“หน็อยแน่!!นี่จะปลุกข้าให้ฟื้นหรืออยากหาเรื่องอยู่

กับเหล่าสตรีอื่นกันแน่ เฮอะ”

หลี่หลิงได้แต่ยืนสบถอยู่กับตัวเอง ก่อนจะใช้มือที่

โปร่งแสงของตนตีไปที่หลี่ชุนด้วยความโมโห แม้จะรู้ว่ามัน

ไม่โดนอีกฝ่ายก็ตาม

“เอ๊ะ ที่นี่เหตุใดลมถึงพัดแรงเช่นนี้”

“ลมอะไรกันเจ้าคะ ข้าน้อยไม่เห็นรู้สึกเลย”

หลี่ชุนได้แต่มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะ

เลิกสนใจแล้วหันไปฟังดนตรีจากผู้สมัครเข้าทำงานในหอ

ดนตรีคนอื่นๆ ต่อไป

หลี่หลิงเลิกสนใจสามี คิดจะเดินกลับไปนั่งเล่นอยู่ที่

บ้าน แต่ระหว่างทาง นางกลับพบวิญญาณเร่ร่อนแถวนั้น

เข้ามาทักทาย

“ท่านป้า กำลังกลับบ้านหรือ?”

“ใช่”

นางกำลังอยู่ในช่วงหงุดหงิด ไม่มีอารมณ์จะมา

พูดคุยกับเหล่าวิญญาณเร่ร่อนพวกนี้หรอกนะ แม้นางจะ

เคยเห็นเหล่าวิญญาณเร่ร่อน แต่เพราะไม่ค่อยได้ออกไป

ไหนมาไหนมากนัก จึงไม่ค่อยได้คุยกับพวกเขา

“ท่านป้า ข้าจะบอกอะไรให้ คนบ้านนั้นมีอะไร

แปลกๆด้วยนะ”

“หืม เรื่องแปลกๆ งั้นหรือ?”

“ใช่น่ะสิข้าอยู่นี่มานานมากแต่ก็เพิ่งเคยเห็นคน

วิญญาณออกจากร่างแล้วขยับตัวได้”

“ใครวิญญาณออกจากร่าง?”

“ลูกสาวคนเล็กของท่านไง ตอนนั้นข้าเห็นกับตา

วิญญาณของแม่หนูน้อยออกมายืนอยู่หน้าบ้าน แต่ร่างกาย

ของนางกลับฟื้นขึ้นมาเดิน ทั้งๆ ที่วิญญาณอยู่ด้านนอก”

“ว่าไงนะ!!”

“จริงๆ นะท่านป้า ข้ายังเห็นวิญญาณแม่หนูน้อยนั่น

นั่งอยู่ที่เดิมอยู่เลย ไม่เชื่อท่านลองไปดูบ้านเดิมของท่านสิ”

หลี่หลิงที่ได้ยินเช่นนั้นก็เดินเหม่อลอย ไปที่บ้านเดิม

ของนาง ตอนวิญญาณของนางตื่นขึ้นนางก็มาอยู่แถวๆ ที่

ร่างของตัวเองถูกพามาจนถึงบ้านในป่าด้วยความมึนงง

ดังนั้นจึงไม่เห็นวิญญาณเด็กอย่างที่วิญญาณเร่ร่อนกล่าวถึง

ระหว่างเดินกลับบ้านเดิมนางได้แต่ภาวนาขอให้ไม่มี

วิญญาณเด็กน้อยที่ถูกกล่าวถึง หรือมีก็ขอให้ไม่ใช่คนที่นาง

คิด

คำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว จนมาถึงบ้านเดิมของ

นาง หลี่หลิงหยุดยืนอยู่ทางเข้าบ้านด้วยความหวาดหวั่น

หากเป่าเปาอยู่ในบ้านหลังนี้จริง แล้วคนที่นางดูแลมา

ตลอดคนนั้นเป็นใครกัน

ทุกย่างก้าวหนักอึ้ง นางเดินเข้าไปด้านในช้าๆ ด้วย

ใจระทึก และหยุดยืนนิ่งเมื่อได้เห็นวิญญาณเด็กหญิงที่นั่ง

อยู่ตรงลานบ้าน

“ท่านแม่!!”

เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยเอ่ยเรียกนาง ทำให้น้ำตาของนาง

ไหลออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“เป่าเปา ลูกกำลังทำอะไรอยู่”

“ข้ากำลังรอเวลาเจ้าค่ะ”

“เวลา?”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่เองก็กำลังรอเวลาอยู่หรือเจ้าคะ”

“ใช่แม่ก็กำลังรอเวลา”

หลังจากได้พูดคุยกับลูกสาวตัวน้อยนางก็ได้รู้ว่าลูก

สาวตัวเองได้หมดอายุขัยไปตั้งแต่ไม่สบายครั้งนั้น และเป็น

วิญญาณของหลานสาวอย่างหลี่ลู่จิวที่มาอาศัยอยู่แทน

ทุกๆ วันหลี่หลิงจะมานั่งคุยเป็นเพื่อนบุตรสาวคน

เล็ก

“พ่อเจ้านะ วันๆ เอาแต่เที่ยว เฮอะข้าไม่คิดจะฟื้น

ขึ้นไปเจอคนแบบนั้นหรอก”

เป่าเปาตัวน้อยหัวเราะออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่จริงหรอกเจ้าค่ะ ข้าว่าท่านน่าจะลองแอบดูตอน

ท่านพ่อจะหลับนะเจ้าคะ”

หลี่หลิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะลองทำตาม

คำแนะนำของบุตรสาวคนเล็ก นางนั่งรออยู่ในห้องนอน

ก่อนจะนั่งสบถกับตัวเอง

“กลับมาค่ำขนาดนี้ จะมีอะไรให้ข้าเห็นกัน เฮอะ”

นางได้ยินเสียงหลี่ชุนหัวเราะพูดคุยกับลูกๆ ก่อนจะ

เดินเข้ามาในห้องนอน เขาถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วเดิน

ถือกะละมังไปตักน้ำแล้วนำกลับมาวางบนโต๊ะพร้อม

ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งชุบน้ำ นำไปเช็ดร่างของหลี่หลิงที่อยู่บน

เตียง

“อาหลิง เมื่อไหร่เจ้าจะฟื้นขึ้นมาเสียที ดูสิข้าเปิดหอ

ดนตรีเจอสตรีมากมาย แถมยังกลับบ้านค่ำมืดด้วยนะ รีบ

ฟื้นขึ้นมาจัดการข้าเสียที”

ทุกเช้า ค่ำ หลี่ชุนจะเช็ดตัวให้ภรรยาและจะเอ่ย

ประโยคซ้ำๆ ให้นางฟัง เขาคิดว่าทำแบบนี้ภรรยาจะทำให้

ภรรยารู้สึกโมโหจนลุกขึ้นมาจัดการทุบตีเขาสักสองสามที

ทำให้เขาตั้งใจเปิดหอดนตรีและกลับบ้านค่ำๆ มืดๆ แต่ไม่

เคยทำสิ่งใดเกินเลยมากไปกว่านี้

หลังหลี่หลิงได้ยินสิ่งที่สามีพูดก็น้ำตาเอ่อคลอ จน

อยากฟื้นกลับไปหาสามีและลูกๆ แต่ก็อดเป็นห่วงวิญญาณ

ของบุตรสาวคนเล็กไม่ได้

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ลูกๆ ของนางเจริญรุ่งเรืองจน

สามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ บุตรชายคนโตมีหลานให้นางแล้ว

สองคน บุตรชายคนรองเองก็กำลังจะมีหลานให้นางเช่นกัน

วันนี้เป็นวันที่สะใภ้รองกำลังจะคลอด วิญญาณเป่า

เปาดูเหมือนจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ

“เหตุใดลูกถึงดูตื่นเต้นนักเล่า?”

“เขาคือพี่ชายข้าเจ้าค่ะ”

“พี่ชาย?”

“ใช่ หลังจากนี้ข้าจะเป็นน้องสาวของเขา”

วิญญาณเป่าเปาเอ่ยตอบอย่างมีความสุข หลี่หลิงม

องรอยยิ้มของบุตรสาวด้วยน้ำตาเอ่อคลอ ชาติที่แล้วเรา

อาจมีวาสนาต่อกันน้อยไป แต่ชาติใหม่นางจะดูแลเป่าเปา

ให้ดีกว่าเดิมให้ได้

หลังหลานชายจากบ้านบุตรชายคนรองคลอดได้ไม่

นาน เขาก็พาหลานชายมาหานางที่ห้อง เจ้าหลานชายตัว

อ้วนคนนี้ดูน่ารักไม่หยอกเหมือนกันนะ หลี่หลิงเดินเข้าไป

ก้มลงไปมองดูเขาใกล้ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงแปลกๆ ดังขึ้น

ปู้ด ป๊าด~

แล้วก็ตามมาด้วยกลิ่น…กลิ่น?? เหตุใดนางถึงได้กลิ่น

… อย่าบอกนะว่า

…!!

และแล้วหลี่หลิงก็ฟื้นขึ้นมานับตั้งแต่ตอนนั้น นาง

เฝ้ารอการเกิดของหลานสาวบ้านหลี่เอ้ออย่างใจจดใจจ่อ

จนทุกคนสงสัยและคิดว่าหลังจากฟื้นขึ้นมามารดาได้

ความสามารถด้านการดูดวงติดตัวมาด้วยหรือไม่

หลี่หลิงเล่าเรื่องที่ตัวเองพบวิญญาณเป่าเปาให้กับ

สามีฟัง พร้อมทั้งตัดสินใจให้หลี่กังร่วมเป็นญาติผู้ใหญ่ฝ่าย

เจ้าสาวด้วยอีกคน แม้เป่าเปาที่มีชีวิตอยู่คนนี้จะไม่ใช่เป่า

เปาบุตรสาวของนาง แต่ก็เป็นหลานสาวอีกทั้งยังเลี้ยงมา

ตั้งแต่เล็กเช่นกัน ดังนั้นความผูกพันจึงไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่า

เป่าเปาคนก่อน

ทั้งสองตัดสินใจเก็บความลับเรื่องนี้ไว้แค่สองคนและ

ดำเนินชีวิตตามปกติ สิ่งเดียวที่ไม่ปกติคือ ดูเหมือนหลี่หลิง

จะใจดีกับสามีจนหลี่ชุนเองยังงุนงง ถึงจะเป็นอย่างนั้น หลี่

ชุนก็ไม่ได้ทำตัวนอกลู่นอกทาง เขายกหน้าที่ดูแลหอดนตรี

ให้หลี่ซานบุตรชายคนที่สาม ก่อนจะพาภรรยาท่องเที่ยวไป

ทั่วแดนอย่างมีความสุข