หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทพิเศษ รัชทายาทผู้โดดเดี่ยว

ณ วังหลวง

“ทูลองค์รัชทายาท ฮ่องเต้เรียกเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”

ขณะที่เฟยหลงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ในห้องหนังสือที่

ตำหนักตนเอง องครักษ์คนสนิทได้แจ้งข่าวว่าฮ่องเต้

ต้องการพบ ทำให้เขาต้องวางตำราในมือลงและแต่งตัว

เตรียมเข้าเฝ้า

ตำหนักของเฟยหลงอยู่ไม่ไกลจากตำหนักฮ่องเต้ ทำ

ให้ใช้เวลาไม่นานเขาก็มาหยุดยืนอยู่ด้านหน้าตำหนัก

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี

หมื่นๆ ปี”

“มาแล้วหรือ ไม่ต้องมากพิธีหรอก เข้ามาๆ ข้ามีเรื่อง

บางอย่างอยากจะคุยกับเจ้า”

หลังจากที่เฟยหลงก้าวเข้ามา ฮ่องเต้ก็ไล่ทุกคนออก

จากตำหนัก ก่อนจะยืนอยู่ตามลำพังสองพ่อลูก

“เป็นอย่างไรบ้าง การวางตัวเป็นรัชทายาทคงเหนื่อย

มากใช่หรือไม่”

“ไม่เลยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท สบายมากเสียด้วยซ้ำ”

“เหตุใดเจ้าถึงไม่ยอมเรียกข้าว่าพ่ออีกเล่า?”

“กระหม่อมว่าพระองค์ทรงรู้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

“หน่วยข่าวของเจ้าช่างน่ากลัวจริงๆ”

ฮ่องเต้ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง เฟยหลงที่ได้ยิน

คำพูดนั้นก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบกลับ เพียงรับฟังอยู่เงียบๆ

เท่านั้น

“เฮ้อ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรที่จะขออภัยเจ้าและ

ครอบครัวของเจ้าได้ นอกจากวิธีนี้อีกแล้ว”

ฮ่องเต้เอามือไขว้หลังเดินไปหยุดยืนเหม่อมอง

ออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขาเองที่ทำให้

จวนชินอ๋องเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น ทุกอย่างเกิดไวจนเขาตาม

ไม่ทัน ได้แต่มองดูผู้คนเสียสละเพื่อให้เขารอดชีวิต

เมื่อครั้งที่เขาเพิ่งขึ้นครองราชย์ได้สองปี เกิด

ความคิดที่อยากออกไปสำรวจความเป็นอยู่ของประชาชน

ด้วยตัวเอง จึงมักจะปลอมตัวแอบปะปนอยู่กับฝูงชน

บ่อยครั้ง

จนถึงวันที่เขานึกคึกคะนอง อยากออกไปข้างนอก

เพียงลำพัง จึงวางแผนแอบหนีออกจากวังในช่วงพลบค่ำ

จนสำเร็จ ที่แรกที่เขาตั้งใจแวะเวียนไปหลังหลบหนีออกมา

ได้คือจวนชินอ๋อง น้องชายที่เขารักมากที่สุดคนหนึ่ง โดยไม่

รู้เลยว่าตนเองจะนำหายนะมาหาผู้อื่นโดยไม่รู้ตัว

เดิมทีชินอ๋องเป็นน้องชายต่างมารดาของเขา แต่

เพราะมารดาของชินอ๋องเสียไปตั้งแต่เกิด ทำให้มารดาของ

เขาเป็นคนเลี้ยงดูชินอ๋องมาโดยตลอดทั้งสองจึงสนิทกัน

มากราวกับเป็นพี่น้องแท้ๆ

ชินอ๋องโตมาด้วยความสามารถที่โดดเด่นกว่าองค์

ชายคนไหนๆ รวมทั้งตัวเขา จนใครๆ ต่างก็คาดว่าชินอ๋องผู้

นี้จะได้เป็นฮ่องเต้คนต่อไป

แต่เพราะชินอ๋องมีความกตัญญูรู้คุณ จึงเลือกเดิน

ทางด้านการทหาร ฝึกกองทัพที่แสนน่าเกรงขามไว้คอย

สนับสนุนให้เขาได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้คนต่อไป แม้เขาจะไม่

อยากรับแต่ก็ต้องรับเพื่อเสด็จแม่ของตน

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ มีเพียงมารดาแท้ๆ ของ

ฮ่องเต้เท่านั้นที่จะได้รับการอวยยศเป็นไทเฮา ที่อยู่เหนือ

สตรีทั้งปวง ดังนั้นเขาจึงรับตำแหน่งรัชทายาท และกาย

เป็นฮ่องเต้มาจนถึงปัจจุบัน

แต่ด้วยความประมาทของเขาเองที่ทำให้คนทั้งจวน

ชินอ๋องถูกสังหารเพราะคอยปกป้องเขา โชคดีที่ทายาทชิน

อ๋องอย่างเฟยหลงมีชีวิตรอดจากเหตุการณ์ครั้งนั้น ทำให้

คนที่มีความรู้สึกผิดเกาะกุมจิตใจได้มีโอกาสชดใช้ความผิด

เหล่านี้

“เจ้าเคยนึกโกรธหรือเกลียดข้าบ้างหรือไม่?”

“ไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“เพราะเหตุใดเจ้าถึงไม่รู้สึกโกรธ?”

“เพราะข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่เคยนึกโกรธพระองค์

เช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินคำตอบนี้ก็ถอนหายใจอีกครั้ง แม้จะ

ความรู้สึกผิดจะไม่ได้หายไป แต่ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

เหล่าองค์ชายคนอื่นๆ เองก็ไม่มีใครมีความสามารถโดด

เด่นไปกว่าหลานชายของเขาคนนี้ ทำให้เขาไม่รู้สึกเสียใจที่

จะส่งต่อบัลลังก์ให้กับเฟยหลง

————

แปดปีผ่านไป

ฮ่องเต้สวรรคตด้วยอาการป่วยเรื้อรัง ทำให้องค์รัช

ทายาทอย่างเฟยหลงถูกสถาปนาขึ้นเป็นฮ่องเต้ โดยไร้การ

แต่งตั้งตำแหน่งฮองเฮา หรือแม้แต่ตำแหน่งเฟย สงคราม

การแย่งชิงเป็นที่หนึ่งแห่งวังหลังจึงเกิดขึ้น

“อุ๊ย ขออภัยเพคะฝ่าบาท กระหม่อมทำของตก

เอาไว้ที่นี่ เลยเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต”

“แสดงว่าเจ้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตถึงสองครา

งั้นหรือ?”

“เอ่อ…”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินว่าฝ่าบาททรงโปรดฟังพิณ นี่

คือบุตรสาวคนโตของกระหม่อมมีความสามารถด้านพิณไม่

เป็นสองรองใคร”

“เราชอบดูรำกระบี่มากกว่า บุตรสาวท่านรำได้

หรือไม่?”

“เอ่อ…”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ นี่คือบุตรสาวคนรองของ

กระหม่อม มีความสามารถด้านการร่ายรำกระบี่ พระองค์

ทรงอยากทอดพระเนตรบ้างหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“นี่บุตรสาวท่านนำกระบี่เข้ามาให้ตำหนักได้ด้วย

หรือ?”

“เอ่อ…”

สุดท้ายฮ่องเต้เฟยหลงจึงถูกขนานนามว่า “ฮ่องเต้ผู้

ไร้ใจ”

นอกจากน้องสาวคนเล็กของใต้เท้าหลี่แล้ว ไม่มีสตรี

ใดอีกเลยที่จะสามารถเข้าใกล้ฮ่องเต้ได้ หากมิใช่ว่านางแต่ง

ออกไปกับตระกูลจิ้นและกำลังตั้งครรภ์แล้วล่ะก็ ใครๆต่าง

ก็คิดว่านางต้องได้ตำแหน่งฮองเฮาไปครอบครองอย่าง

แน่นอน

———-

สิบปีผ่านไป

บุตรชายของอดีตองค์ชายใหญ่ที่ฉายแววเฉลียว

ฉลาดตั้งแต่เด็ก จนเมื่อโตเป็นหนุ่มได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นองค์

รัชทายาท และยกบัลลังก์ให้เขาดูแลต่อ ในขณะที่เฟยหลง

ตัดสินใจออกเดินทางท่องเที่ยวตามใจตัวเองไปในที่ต่างๆ

“พี่ชาย นั่นมันผ้าเช็ดหน้าของข้าเอง”

สตรีเสียงหวานเอ่ยขึ้น ขณะที่เฟยหลงเก็บ

ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งขึ้นมาได้ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบ

กับสตรีผู้หนึ่งที่หน้าตาละม้ายคล้ายสตรีในความทรงจำ

ของเขา

“…”

“คุณหนูเจ้าคะ รอข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ”

สาวใช้คนหนึ่งวิ่งตามมาด้วยท่าทางกระหืดกระหอบ

“เอ๋ คุณชายท่านนี้คือ?”

เด็กสาวคนนั้นหันไปยิ้มหวานให้กับเฟยหลง ก่อนจะ

หันไปกระซิบกับสาวใช้ของตนเองว่า

“ข้าว่าเขาต้องเป็นเนื้อคู่ของข้าแน่ๆ”

“ตายแล้วคุณหนู อย่าล้อเล่นแบบนี้นะเจ้าคะ”

“ใครเขาล้อเล่นเรื่องแบบนี้กัน”

เฟยหลงที่เป็นผู้ฝึกยุทธ์สามารถได้ยินทุกคำพูดของ

เด็กสาวถึงกับคิ้วกระตุก นี่นางคิดอะไรของนางกัน ปีนี้เขา

กำลังย่างเข้าสู่เลขสี่ ในขณะที่นางยังดูไม่เหมือนจะใกล้

ยี่สิบเสียด้วยซ้ำจะเป็นไปได้อย่างไรกัน

แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ …

สุดท้าย เฟยหลงผู้คิดจะครองโสดตลอดชีวิต กลับ

เสียท่า สละโสดให้เด็กสาวที่ตามตื๊อจนใจอ่อน และได้มารู้

ทีหลังว่า สตรีนางนี้คือลูกหลานของคนตระกูลหลี่ ที่เกิด

และเติบโตอยู่ในเมืองทังโจวนั่นเอง…