หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 8 คำพูดของพี่ชาย
วันนี้หลี่หลิงได้พาเป่าเปานำขนมมาขออภัยอาจารย์
ฮุ่ยที่มารบกวนเมื่อสองวันก่อน พร้อมทั้งนำเรื่องอาการ
ป่วยของหูซื่อ เพื่อนสนิทของนางมาขอคำปรึกษา
“น้องสะใภ้หลี่ แม่หนูหลี่เป่า เชิญนั่งลงก่อน”
ฮุ่ยซิ่วเอ่ยเชื้อเชิญทั้งสองคนอย่างใจดี ก่อนจะลุกขึ้น
หมายจะไปหยิบน้ำชามาต้อนรับ
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากับเป่าเปาไม่กระหาย ที่มาวันนี้
เพียงแค่อยากมาขอขมาที่เจ้าลูกคนนี้มารบกวนท่าน
อาจารย์เมื่อวันก่อน”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้รบกวนอะไร สะใภ้หลี่อย่าคิด
มาก”
แม้ปากจะปฏิเสธ แต่เขาก็รับขนมที่เป็นน้ำใจจาก
ฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งลงและหลี่หลิงก็ได้
เอ่ยถามเรื่องที่นางตั้งใจมาปรึกษาในวันนี้
“วันก่อนท่านอาจารย์บอกว่าตนเองพอมีความรู้ทาง
การแพทย์อยู่บ้าง ข้ามีเรื่องสงสัยอยากรบกวนปรึกษาท่าน
อาจารย์เสียหน่อยเจ้าค่ะ”
“ใครป่วยงั้นรึ หรือจะเป็นแม่หนูคนนี้”
“ไม่ใช่เป่าเปาหรอกเจ้าค่ะ แต่เป็นสะใภ้หูที่อยู่เลย
บ้านของเราไป”
“อ่อ แล้วนางไปให้ท่านหมอดูอาการแล้วหรือยัง?”
“บุตรชายคนโตของนางพาไปหาหมอหลายคนให้
ช่วยตรวจดูแล้ว ทุกคนลงความเห็นว่าเป็นเพียงก่านเม่า
(ไข้หวัด) จึงให้เทียบยามาต้ม และพักผ่อนที่บ้านอยู่สอง
สามวัน แต่ข้าได้ไปเยี่ยมนางมาเมื่อวานกลับเห็นว่านางดู
ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เจ้าค่ะ”
ฮุ่ยซิ่วขมวดคิ้วใช้ความคิด เขาเป็นบัณฑิตที่ชอบ
การศึกษาเรื่องราวต่างๆ จึงพอมีความรู้ทางการแพทย์อยู่
บ้าง แต่หากเทียบกับหมอในโรงหมอคงเป็นไปไม่ได้ ถึง
อย่างนั้นฮุ่ยซิ่วไม่ได้เอ่ยตัดบท เขายังถามต่อขึ้นว่า
“อาการของสะใภ้หูเป็นอย่างไรงั้นหรือ?”
“นางมีไข้หนาวสั่นปวดเมื่อยตามร่างกาย ทั้งยัง
อ่อนเพลียแม้จะกินยาลงไปแต่อาการกลับไม่ดีขึ้นเจ้าค่ะ”
จากที่ฟังคำบอกเล่าของหลี่หลิง ฮุ่ยซิ่วเองก็วินิจฉัย
ในใจว่าคงเป็นอาการของไข้หวัดธรรมดา แต่ก่อนจะเอ่ย
ออกไป กลับมีเสียงเล็กๆ ของเด็กน้อยดังขึ้นว่า
“เหงื่อออกไหม?”
“ไม่มี”
หลี่หลิงผู้เป็นแม่หยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะตอบกลับ
โดยไม่ได้คิดอะไรมากกับคำถามของเด็กแต่เป็นฮุ่ยซิ่วที่มอง
เด็กหญิงตัวน้อยด้วยความแปลกใจก่อนจะมีบางอย่างผุด
ขึ้นมาในหัว
ในหนังสือตำราสี่พันอักษรได้เอ่ยถึงหลักการรักษา
โรค ซึ่งได้สอนไว้ว่าไข้หวัดอาจไม่ได้อยู่เพียงภายนอก แต่
ยังสามารถเข้าลึกถึงข้างในได้ด้วย ซึ่งอาจจะเป็น ลมหนาว
ชื้น ที่มีอาการแตกต่างจากไข้หวัดธรรมดาตรงที่ รูขุมขน
ปิดไม่สามารถระบายหยางชี่ที่เป็นความร้อนออกมาได้
เมื่อชี่เลือดเดินติดขัดจึงเกิดอาการปวดเนื้อปวดตัว
จำเป็นต้องใช้ยากระจายพิษภายนอกเป็นหลัก ควบคู่กับยา
ลดไข้ไปด้วย ปกติแล้วหากหมอตรวจอาการจะสังเกตเห็น
ในเรื่องนี้ได้ แต่อาจเพราะวันแรกๆ อาการส่วนนี้ไม่เด่นชัด
ทำให้หมอไม่ทราบถึงข้อเท็จจริงหากต้าหู พาแม่ของเขาไป
หาหมออีกครั้งจะต้องตรวจพบแบบที่เขาคิดอย่างแน่นอน
ถึงแม้ฮุ่ยซิ่วจะมั่นใจว่าเป็นอาการของโรค ลมหนาว
ชื้น แต่เพราะเขาไม่ใช่หมอ และไม่ได้เห็นคนป่วยกับตา ทำ
ให้เขาได้แต่แนะนำให้พาสะใภ้หูไปหาหมอและบอกอาการ
เรื่องเหงื่อไม่ออกให้ท่านหมอทราบด้วย
จากนั้นเขาก็หันมาถามเป่าเปาขึ้นว่า
“แม่หนูหลี่เป่า เหตุใดเจ้าถึงถามเรื่องเหงื่อออก?”
“ข้าก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”
เป่าเปาได้แต่เกาหัวตัวเองก่อนจะส่ายหน้าเป็น
คำตอบนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา
นางรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
แต่ไม่รู้ว่าเคยเจอเมื่อไหร่
ฮุ่ยซิ่วได้แต่มองเป่าเปาอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ย
ชวนขึ้นว่า
“แม่หนู เจ้าอยากเรียนหนังสือหรือไม่?”
“อยากเรียน ข้าอยากเรียน”
ดวงตาของเป่าเปาเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยิน
คำพูดของฮุ่ยซิ่ว แต่หลี่หลิงกลับรู้สึกกังวลและเอ่ยปฏิเสธ
“จะเป็นการรบกวนท่านอาจารย์เสียเปล่าๆ ลูกสาว
ข้าเป็นสตรี ถึงเรียนไปก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากหรอก
เจ้าค่ะ”
“ท่านแม่!!”
“เอาเถอะ ข้ารู้สึกว่าแม่หนูผู้นี้สามารถเรียนรู้ได้ไว
และข้าเองก็เป็นอาจารย์จึงอยากจะรับนางเป็นลูกศิษย์ แต่
เรื่องนี้ก็สุดแท้แต่พ่อแม่ของเจ้าจะตัดสินใจก็แล้วกัน ข้าให้
เวลาพวกเจ้าไปปรึกษากันก่อนแล้วค่อยมาบอกข้าในอีก
สามวัน”
“ขอบคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ ตอนนี้ไม่เช้าแล้วข้ากับ
ลูกขอตัวกลับไปเตรียมอาหารก่อน แล้วอีกสามวันจะมา
แวะมารบกวนอีกครั้งเจ้าค่ะ”
หลี่หลิงผู้เป็นแม่ไม่ได้ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด แม้ในใจ
นางไม่คิดจะยินยอมให้ลูกสาวเรียนหนังสือ เป่าเปาเป็น
เด็กผู้หญิง เด็กผู้หญิงควรใช้เวลาในการเรียนรู้งานบ้าน
เย็บปักถักร้อย และทำอาหารอยู่กับบ้านมากกว่าการเรียน
หนังสือ หากลูกสาวใช้เวลาไปกับการเรียนหนังสือจนงาน
บ้านงานเรือนไม่ได้เรื่อง จะมีใครยอมแต่งนางเข้าบ้านกัน
ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรหลี่หลิงผู้เป็นแม่ก็ไม่มีทางเห็นด้วยอย่าง
เด็ดขาด
หลังจากสองแม่ลูกจากไป ฮุ่ยซิ่วก็ถอนหายใจ
ออกมาทีหนึ่ง เขาเข้าใจความคิดของหลี่หลิงเป็นอย่างดี
แต่เพราะแม่หนูหลี่เป่าดูมีบางอย่างที่พิเศษ ทำให้จิต
วิญญาณความเป็นอาจารย์ของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ฮุ่ยซิ่วเคยเป็นอาจารย์ชื่อดังในเมืองหลวง แต่เพราะ
เขาเบื่อการสอนที่ซ้ำไปซ้ำมา จึงได้เกษียณตัวก่อนถึงวัยอัน
ควรมาใช้ชีวิตสงบอยู่ในหมู่บ้านกับภรรยา และภรรยาของ
เขาก็ได้เสียชีวิตลงเมื่อปลายปีก่อน
เขาไม่เคยคิดจะกลับไปเป็นอาจารย์อีก จนถึงตอนที่
ชวนเป่าเปาเมื่อครู่นี้ หากเจ้ามีวาสนาเป็นลูกศิษย์ข้า ก็จง
ผ่านด่านแรกมาให้ได้ก็แล้วกัน
———
หลังออกมาจากบ้านของอาจารย์ฮุ่ย หลี่หลิงผู้เป็น
แม่ก็รีบตรงไปที่บ้านของหูซื่อทันที พร้อมกับเป่าเปาที่
ยังคงงอนมารดาแก้มป่องตลอดทาง
เมื่อหลี่หลิงแนะนำต้าหูตามที่อาจารย์ฮุ่ยบอกไว้ นาง
ก็ถอนหายใจออกมา และหวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามข้อ
สันนิษฐานอาจารย์ฮุ่ย ก่อนจะขอตัวกลับไปทำกับข้าวที่
บ้าน
หลี่หลิงผู้เป็นแม่ไม่ได้สนใจลูกสาวคนเล็กที่ยังคงงอน
นางอยู่ ปกติแล้วแต่ก่อนเป่าเปาก็มีอาการเช่นนี้บ้างเป็น
ครั้งคราวตามประสาเด็กที่ถูกขัดใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนาง
ก็จะลืมและหายงอนไปในที่สุด
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน เป่าเปาผู้ช่างเจรจากลับเงียบ
เสียจนพี่ๆ ที่กลับมาจากการทำไร่ทำสวนรู้สึกสงสัยกันเป็น
แถบๆ
“เจ้าสี่ เจ้าสนิทกับน้องเล็กที่สุด เข้าไปถามนางทีว่า
เป็นอะไร”
“ไม่เอาหรอก พี่ดูหน้านางสิ่ ขืนข้าเข้าไปตอนนี้ท่าน
พ่อกลับมาเห็นเข้า ได้หาว่าข้าแกล้งน้องเล็กแน่”
“ไม่หรอก หากท่านพ่อกลับมาข้าจะบอกท่านพ่อ
เอง”
“ใช่ๆ ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง”
“เอางั้นหรือพี่สาม พี่รอง”
หลี่เอ้อพี่ชายคนรองกับหลี่ซานพี่ชายคนที่สามพยัก
หน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้หลี่ซื่อน้องชายคนที่สี่
หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาน้องเล็กของเขาแล้ว
เอ่ยขึ้นว่า
“เป่าเปาเจ้าเป็นอะไรไป ใครรังแกเจ้า?..”
ยังไม่ทันที่หลี่ซื่อพี่ชายคนที่สี่จะทันถามจบ เสียง
ร้องไห้อย่างคับข้องใจของเป่าเปาก็ดังขึ้น
“แง๊ๆๆๆๆๆๆๆ”
หลี่ซื่อพี่ชายคนที่สี่ถึงกับตกใจทำอะไรไม่ถูก เขา
กำลังจะเอื้อมมือไปปลอบน้องสาว แต่พ่อของเขากลับเห็น
ท่าทางนี้เข้าพอดี จึงเข้าใจว่าลูกชายคนที่สี่กำลังจะตี
น้องสาวของเขาทำให้ หลี่ชุนผู้เป็นพ่อตะโกนขึ้นอย่างโมโห
ว่า
“หยุดนะเจ้าสี่!! เจ้ารังแกน้องสาวตัวเล็กๆ ของเจ้าได้
ยังไงข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!!”
“เฮ้ย ท่านพ่อ ข้าเปล่านะ เดี๋ยวๆ พี่รอง พี่สาม ช่วย
ข้าด้วย”
“ท่านพ่อ…”
“แง๊ๆๆๆ พี่สี่ ฮึก ฮือๆๆ ไม่ตี ฮือๆๆๆ”
“นี่ไงน้องเจ้าร้องขอให้เจ้าอย่าตีนางขนาดนี้เจ้ายัง
กล้าทำได้ลงคอเฮอะ หลักฐานชัดเจนขนาดนี้มาให้ข้า
ลงโทษเจ้าซะ!!”
กว่าหลี่กังผู้เป็นน้องชายกับหลี่หลิงผู้เป็นภรรยาจะ
ทันออกมาห้ามหลี่ชุน ลูกชายคนที่สี่ของเขาก็ถูกตีที่ก้นจน
ระบมไปสามทีเต็มๆ คำของพี่ชายมันเชื่อไม่ได้จริงๆ
ฮือๆๆๆ เสียงร้องไห้ของหลี่ซื่อพี่ชายผู้แสนดีกลบเสียงของ
เป่าเปาเสียสนิทแล้วในตอนนี้ เฮ้อ…
Comments for chapter "บทที่ 8 คำพูดของพี่ชาย"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
