หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 78 ช่วยเหลือ
“อ๊ากกก!!”
ฉัวะ…!! ฉึก…!!
เสียงดาบขว้างออกมาพุ่งเข้ากลางหน้าอกเสนาบดีไป๋
พร้อมกับเสียงดาบของทหารที่แทงทะลุหน้าอกของต้าหนี่
ดังไปทั่วทั้งบริเวณ
ก่อนหน้านี้เหล่าทหารยังรู้สึกกังวลใจที่จะทำร้ายอีก
ฝ่าย เพราะนางเคยเป็นถึงสนมของฮ่องเต้ แต่เมื่อคิดดูอีกที
ตอนนี้ต้าหนี่ไม่ได้มีสถานะนั้นอีกต่อไป นางเป็นเพียงผู้บุก
รุก หากพวกเขาปล่อยไว้พวกเขาคงต้องโดนโทษหนัก
แน่นอน ดังนั้นเหล่าทหารจึงตัดสินใจสังหารต้าหนี่เพื่อ
ป้องกันเหตุร้ายอื่นที่จะเกิดขึ้น
แต่ใครจะไปคิดว่าต้าหนี่ที่กำลังหมดกำลังจะใช้แรง
เฮือกสุดท้ายขว้างดาบในมือเข้ากลางอกเสนาบดีไป๋พอดิบ
พอดี ก่อนจะล้มลงพร้อมเสียงหัวเราะราวกับคนเสียสติ
“ฮ่าๆๆ ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากำลังตามพวกท่านไป
แล้ว ฮ่าๆๆๆ”
นางหัวเราะทั้งน้ำตา มองฟ้าด้วยสายตาเหม่อลอย
ก่อนจะเหลือบไปเห็นเป่าเปาที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางบุรุษ
สองคน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ซานซาน ข้าขอโทษ…”
กล่าวจบนางก็สิ้นใจไปพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วย
น้ำตาผสมกับสีแดงของเลือด เป่าเปามองภาพตรงหน้าด้วย
สีหน้าเรียบเฉย แค่คำขอโทษคำเดียวจะสามารถชดเชยสิ่ง
ที่ต้าหนี่เคยทำกับนางและครอบครัวของนางได้อย่างไร
นางได้แต่ยืนนิ่งเฉย ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปในทาง
ที่ควรจะเป็น ต้าหนี่ที่สิ้นใจในที่สุดได้ถูกทหารพาร่าง
ออกไป เสนาบดีไป๋ที่ถูกดาบปักอยู่ที่อกกลับยังไม่สิ้นใจ เขา
ร้องโอดครวญอยู่กับพื้นเสียงอ่อยด้วยความเจ็บปวด
“โอ๊ย….ออ….ข้า…ไม่อยากตาย …ข้า…ไม่อยากตาย…
ช่วยด้วย”
ทั้งสามมองไปทางเสนาบดีไป๋ด้วยความรู้สึกสมเพช
ก่อนหน้านี้เขายังสามารถสั่งคนไปสังหารผู้อื่นได้หน้าตา
เฉย ไม่เคยคิดถึงชีวิตผู้อื่น พอถึงคราวของตัวเองกลับร้อง
ขอชีวิตอย่างน่าเวทนา
เหล่าทหารที่เห็นเสนาบดีไป๋ยังมีชีวิตอยู่ก็รีบนำ
ความไปกราบทูลฮ่องเต้ ไม่นานหลังจากนั้นหมอหลวงก็ถูก
ตามตัวมาที่หน้าคุกหลวงเพื่อตรวจดูอาการ
“หมอหลวง ท่านต้องช่วยข้าให้ได้นะ ไม่งั้นข้าจะ ….
แค่กๆ..”
แม้จะเจ็บเจียนตาย แต่ไม่วายปากกล้าจนทำให้หมอ
หลวงรู้สึกเอือมระอา แต่ก่อนตอนเขาเป็นเสนาบดี ก็วาง
ท่าทางใหญ่โต จนเหล่าหมอหลวงเองไม่มีใครอยากรักษา
คนจากตระกูลไป๋ ตอนนี้เป็นเพียงนักโทษการเมืองก็ยัง
วางท่าไม่หยุดหย่อน
“ดาบปักลงไปโดนจุดสำคัญ ข้าไม่อาจนำมันออกมา
ได้”
“ท่านเป็นหมอ…จะบอกว่าไม่ได้ได้อย่างไร …แค่กๆ
เอาดาบออกให้ข้า”
ความเจ็บปวดทำให้เสนาบดีไป๋อดไม่ได้ที่จะร้อง
โวยวายออกมา หมอหลวงส่ายหน้าอย่าเอือมระอาอีกครั้ง
ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“หากข้าดึงดาบออก ท่านอาจเสียชีวิตลงทันที”
“ไม่…ข้าไม่อยากตาย…”
กล่าวจบเสนาบดีไป๋ที่เสียเลือดมากก็สลบล้มลงไป
นอนกับพื้น เป่าเปาที่เห็นเช่นนั้นก็เอ่ยถามขึ้นว่า
“ท่านหมอหลวง ไม่มีทางอื่นเลยหรือเจ้าคะ”
“คุณหนูหลี่ ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่มันคงยากสักหน่อย”
“ทำอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“คนที่ช่วยได้คงมีแต่ท่านหมอเทวดาเท่านั้น แต่ข้า
ไม่ได้ยินข่าวของท่านหมอเทวดามาเป็นสิบๆปีแล้วน่ะสิ”
เป่าเปาขมวดคิ้วครุ่นคิด หากพูดถึงหมอเทวดาคง
หมายถึงอาจารย์ของพี่สี่ที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน
เช่นนั้นคนที่จะช่วยเสนาบดีไป๋ได้คงมีแต่พี่ชายของนางแล้ว
สินะ
“เป่าเปา น้องจะช่วยคนชั่วอย่างเสนาบดีไป๋ทำไมกัน
ปล่อยให้มันตายไปซะจะไม่ดีกว่าหรือ?”
“พี่ใหญ่ เราไม่รู้หรอกว่าโลกหลังความตายเป็น
อย่างไร ข้าอยากให้เขาชดใช้กรรมในชาตินี้เสียก่อนเจ้าค่ะ”
นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง ก่อนจะกลายมาอยู่ใน
ร่างของหลี่เป่า น้องสาวคนเล็กของตระกูลหลี่ ดังนั้นหาก
เสนาบดีไป๋ตายแล้วเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกับนางจะไม่
แย่หรอกหรือ ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรนางก็อยากให้เสนาบดีไป๋
รอดจากความตายแล้วใช้ชีวิตที่เหลือในฐานะนักโทษ
เสียก่อน
“พี่ใหญ่ พวกเราไปตามพี่สี่มารักษานักโทษผู้นี้กัน
เถอะเจ้าค่ะ”
หลี่ต้าชายคนโตที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า ก่อนจะสั่ง
คนให้ไปตามหลี่ซื่อให้มาที่นี่ เฟยหลงมองไปทางเป่าเปา
อย่างใช้ความคิด หากเขาได้ยินไม่ผิดเมื่อครู่ก่อนต้าหนี่
สิ้นใจ หันมาเรียกเป่าเปาว่าซานซานใช่หรือไม่
“เป่าเปา ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่?”
“สิบหกปีเจ้าค่ะ มีอันใดหรือเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวกลับตำหนัก
ก่อน”
เฟยหลงตอบก่อนจะขอตัวกลับตำหนัก เป่าเปาที่
เห็นเช่นนั้นก็วิ่งตามไปก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า
“พี่เฟยหลงมีอะไรจะถามแม่นางต้าหนี่หรือเจ้าคะ?”
“ข้าต้องการถามหาสหายผู้หนึ่งเท่านั้น”
“ท่านลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นเจ้าของโรงน้ำชาที่
รวบรวมข่าวสารไว้ทั่วหล้า? เหตุใดท่านไม่ลองถามข้าเล่า
เจ้าค่ะ”
เฟยหลงมองไปทางเป่าเปาด้วยสีหน้าลังเลใจ ก่อน
หน้านี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้หาข่าวจากโรงน้ำชา เพียงแต่ที่นั่นไม่
มีข่าวของคนที่เขาตามหาเลย อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยถาม
ข่าวของซานซานกับเป่าเปามาก่อน บางทีนางอาจจะรู้
อะไรบ้างก็เป็นได้
“ข้าตามหาสตรีชื่อว่าซานซาน”
“ท่านตามนางทำไมหรือ?”
เฟยหลงมองหน้าเป่าเปาแต่ไม่ได้เอ่ยตอบสิ่งใด ทำ
ให้เป่าเปาถอนหายใจออกมาทีหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“พี่ซานซานเสียชีวิตไปนานแล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
“เพราะท่านอาหลี่กังคือบิดาของนาง เขาเคยขอให้
ข้าช่วยสืบหาข่าวเรื่องบุตรสาว ข้าถึงได้รู้ว่านางเสียชีวิตลง
แล้วเจ้าค่ะ”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“ราวๆสิบปีที่แล้ว”
“ฝีมือใคร?”
“เอ่อ…ฝีมือของต้าหนี่เจ้าค่ะ”
เฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เขาพอ
รู้ว่าซานซานเป็นคนจากตระกูลหลี่ แต่ไม่คิดว่าจะเป็น
บุตรสาวของหลี่กัง จึงไม่คิดจะหาข่าวจากทางนี้ เมื่อได้ยิน
ว่าซานซานไม่อยู่บนโลกนี้แล้วจริงๆ ความรู้สึกผิดหวังก็ถา
โถมเข้ามาในใจ
“ขอบใจเจ้ามาก”
กล่าวจบเฟยหลงก็หมุนตัวเดินกลับตำหนักตัวเอง
ด้วยความรู้สึกอ่อนล้าจิตใจ เขาเคยหวังว่าจะตามหานางให้
พบ ขอนางแต่งงานและให้นางเป็นสตรีอันดับหนึ่งใน
แผ่นดินเพียงผู้เดียว แต่ตอนนี้นางกลับไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
แล้วเขาควรทำอย่างไรต่อไป
เฟยหลงใช้เวลาทบทวนความคิดของตัวเองก่อน
ตัดสินใจที่จะไม่แต่งงานกับใครไปตลอดชีวิต แม้จะถูก
คัดค้านจากผู้คนรอบด้าน แต่เขาก็แน่วแน่ในความคิดของ
ตัวเอง เมื่อถึงเวลาที่เขาสละราชสมบัติ เขาก็ยกบัลลังก์
ให้กับโอรสของพี่ชายคนโตที่มีความรู้ความสามารถมากพอ
ด้วยเหตุนี้เฟยหลงจึงถูกขนานนามว่า “ฮ่องเต้ผู้ไร้ใจ”
———-
ทางด้านหลี่ซื่อที่ถูกเรียกตัวมารักษาอาการคนป่วย
วิ่งมาถึงพวกของเป่าเปาด้วยอาการเหนื่อยหอบ
“พี่สี่ท่านต้องออกกำลังกายบ้างนะเจ้าคะ วิ่งแค่นี้เอง
ถึงกับหอบเลยหรือ?”
“ข้าเป็นหมอ ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์แบบพวกเจ้าเสียหน่อย”
หลี่ซื่อบ่นก่อนจะวางล่วมยาลงแล้วเอ่ยถามขึ้นอีก
ครั้งว่า
“ไหนล่ะคนป่วย?”
“อยู่ในนั้นเจ้าค่ะ”
“อยู่ไหน เอ๊ะ ในคุกหลวงหรือ? อย่าบอกนะว่า…”
“ใช่เจ้าค่ะ คนที่ข้าอยากให้พี่สี่ช่วยรักษาคือเสนาบดี
ไป๋”
“น้องเล็กเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าจะให้ข้ารักษาคนที่ทำ
ร้ายครอบครัวของพวกเราเนี่ยนะ ไม่มีทาง ข้าไม่รักษาให้
เขาหรอก”
เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมาก่อนจะเดินไป
ใกล้ๆ พี่ชายคนที่สี่แล้วกระซิบว่า
“พี่สี่ท่านลองคิดดูนะ หากเขาตายไปตอนนี้แล้วได้
เกิดใหม่เป็นลูกขุนนาง กับการที่พี่ช่วยรักษาเขาให้หายแล้ว
เขาต้องชดใช้กรรมอยู่ในคุกแห่งนี้ พี่ว่าอย่างไหนน่าจะ
ดีกว่ากันเจ้าคะ”
หลี่ซื่อได้ยินคำพูดของน้องสาวก็หยุดคิดครู่หนึ่งก่อน
จะบ่นอุบอิบแล้วเดินเข้าไปในคุกหลวงพร้อมกับผู้ช่วยคน
หนึ่ง หลายชั่วยามผ่านไปหลี่ซื่อเดินออกมาพร้อมเหงื่อเต็ม
กาย
หลี่ต้ากับเป่าเปายังไม่ได้จากไปไหน พวกเขายังคงนั่ง
รอหลี่ซื่ออยู่ด้านหน้า โดยมีหลี่กัง กับหลี่ซานมานั่งคอย
เป็นเพื่อนพวกเขาด้วยอีกสองคน
“พี่สี่ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
“ฝีมือขนาดนี้จะไม่สำเร็จได้อย่างไร เขาปลอดภัยดี
แล้ว”
“แต่ไม่สามารถกลับมาเหมือนเดิมเต็มสิบส่วนใช่ไหม
เจ้าคะ”
“นี่..เจ้ารู้ได้อย่างไร”
“ข้าแค่เดาเอาเจ้าค่ะ”
เป่าเปาส่งยิ้มหวานให้พี่ชายเป็นคำตอบ ทำให้หลี่ซื่อ
รู้ได้ทันทีว่าที่เป่าเปาขอให้เขารักษาเสนาบดีไป๋เพราะรู้เรื่อง
ที่เขาจะไม่หายเป็นปกติ หรือบางทีอาจเป็นฝีมือของนางที่
ทำให้เป็นแบบนี้ก็เป็นได้
“ในเมื่อเรารักษาเขาได้แล้วก็ปล่อยให้เขารับกรรม
ของเขาที่ก่อขึ้นมาเถอะ เราไปหาอะไรกินกัน”
“ดีขอรับท่านอา ข้าเริ่มหิวแล้ว”
คนทั้งกลุ่มจึงพากันไปหาอะไรกิน เลิกสนใจเสนาบดี
ไป๋ที่นอนรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในคุกหลวง
หลังจากเสนาบดีไป๋ตื่นขึ้น เขาก็ร้องตะโกนโวยวาย
ด้วยความโกรธแค้น
“นี่พวกเจ้าทำอะไรกับข้า เหตุใดข้าถึงขยับร่างกาย
ไม่ได้ครึ่งซีก!!!”
แม้เขาจะตะโกนโวยวายมากแค่ไหนแต่ก็ไม่มีใคร
สนใจการรักษาของหลี่ซื่อถือว่าสมบูรณ์แบบ แต่เพราะ
บาดแผลที่ต้าหนี่ทำไว้ ตัดเข้าเส้นประสาทของเขาพอดี ทำ
ให้แม้จะรักษาได้แต่ก็ไม่อาจหายเป็นปกติ
และแล้วเสนาบดีไป๋ก็ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วย
ร่างกายที่ขยับได้เพียงครึ่งซีกไปตลอดชีวิต
Comments for chapter "บทที่ 78 ช่วยเหลือ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
