หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 77 แก้แค้น
เวลาผ่านไปครึ่งเดือน นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ความ
วุ่นวายในวังหลวง เฟยหลงที่ถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาทต้อง
ทำความคุ้นเคยกับสถานะใหม่ นอกจากเรียนรู้วิชาการ
ปกครองบ้านเมืองตั้งแต่เช้าจรดเย็นแล้ว ยังต้องแบ่งเวลา
ไว้เรียนธรรมเนียมและกฎระเบียบในวังหลวง ทำให้เขา
แทบไม่มีเวลาพบปะผู้คน จนถึงตอนนี้ที่เขาพอมีเวลาพัก
หายใจ
เฟยหลงใช้เวลาที่มีอยู่อย่างคุ้มค่า เขารีบออกไปนอก
วังมุ่งตรงไปที่ตระกูลหลี่เพื่อถามข่าวอะไรบางอย่างจากเป่า
เปา
เมื่อมาถึงจวนตระกูลหลี่ก็ได้พบเป่าเปาที่กำลังนั่งคุย
กับจิ้นอันที่สวนในจวน ทำให้เขานั่งมองทั้งสองอยู่บนต้นไม้
ยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่านางเหมือนสตรีที่เขาชอบ อาจเพราะนาง
กับซานซานเป็นญาติกันจึงมีความคล้ายคลึงกัน
สิบห้าปีก่อน เขาถูกเด็กผู้หญิงคนหนึ่งช่วยเอาไว้
ต่อมาเขาได้พบกับนางอีกครั้งในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ทำให้
เขาได้รู้ว่านางมีนามว่าซานซาน แต่เพราะความไม่ชอบ
สุงสิงกับใครของเขา ทำให้เขาไม่รู้จะเริ่มพูดอะไรกับนาง
หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พบกับนางอีกเลย
“ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ”
“เป่าเปาเจ้าเรียกข้าเหมือนเดิมเถอะ ข้ารู้สึกไม่ชิน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เป่าเปาก็ไม่ได้ปฏิเสธ นางเลือกใช้คำ
เรียกขานเหมือนกับก่อนหน้านี้ แต่นางจะพูดคำที่เป็น
กันเองเฉพาะเวลาที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าผู้อื่นเท่านั้น เพื่อไม่ให้
เกิดคำครหา
“ว่าแต่ พี่เฟยหลงมาที่จวนตระกูลหลี่ คงไม่ใช่แค่
คิดถึงพวกเรากระมัง”
“ข้าอยากพบกับต้าหนี่”
เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อน
จะเอ่ยถามขึ้นว่า
“เหตุใดท่านถึงต้องการพบกับนางเจ้าคะ”
“ข้ามีบางอย่างต้องการถามนาง”
แม้จะยังรู้สึกแปลกใจแต่นางก็ไม่ได้ถามสิ่งใดออกมา
อีก เป่าเปาให้สาวใช้ไปตามหลี่ต้าพี่ชายคนโตเพื่อพาเฟย
หลงไปหาต้าหนี่พร้อมกัน ที่นางต้องทำเช่นนี้เพราะเฟย
หลงไม่ได้อยู่สถานะประชาชนคนธรรมดา การไปไหนมา
ไหนกับเขาตามลำพังอาจเกิดปัญหาตามมา อีกทั้งนางยังมี
คู่หมายอย่างจิ้นอันอยู่แล้ว ทำให้นางต้องทำทุกอย่างด้วย
ความรอบคอบ
เมื่อหลี่ต้ามาถึงทั้งสามก็ออกเดินทางทันทีเพราะรู้ว่า
องค์รัชทายาทอย่างเฟยหลงมีเวลาไม่มากที่จะออกมาทำ
ธุระส่วนตัว ไม่นานนักทั้งสามก็เดินมาถึงนอกเมือง และ
เห็นบุรุษผู้หนึ่งกำลังวิ่งมาทางพวกเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียง
เหนื่อยหอบขึ้นว่า
“คุณหนูท่านมาพอดีเลย เกิดเรื่องขึ้นแล้วขอรับ”
“ท่านลุงโจวเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”
“แม่นางที่อยู่กระท่อมนอกเมืองหายไปขอรับ”
“ต้าหนี่หายไป!?!”
“เป็นความผิดของข้าน้อยเอง เมื่อเช้าภรรยาข้าน้อย
ตัวร้อน ข้าน้อยจึงพานางไปส่งที่บ้าน ไม่คิดว่ากลับมาอีกที
แม่นางต้าหนี่จะหายไปแล้ว ขอคุณหนูอภัยให้ข้าน้อยด้วย”
“ไม่ใช่ความผิดของท่านหรอก เป็นข้าที่ประมาทเอง”
เป่าเปาเอ่ยตอบก่อนจะขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนหน้า
นี้ต้าหนี่มีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจจนทำให้เสียสติ แค่ใช้
ชีวิตประจำวันยังยากลำบาก แต่ตอนนี้กลับหายไป หรือจะ
เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับนาง?
ยังไม่ทันที่ความคิดนี้จะจบลง บุรุษผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามา
หาเป่าเปาก่อนจะกระซิบบางอย่าง
“….”
“เช่นนี้เองหรือ ขอบคุณท่านมาก ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบนางก็หันมาทางผู้ร่วมทางทั้งสองคนก่อนจะ
เอ่ยขึ้นว่า
“พี่ใหญ่ พี่เฟยหลง ข้ารู้แล้วว่าต้าหนี่อยู่ที่ไหน พวก
เรารีบไปเร็วเข้า!!”
“นางอยู่ที่ไหน?”
“วังหลวง!!”
“!!?”
ทั้งสองที่ได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ต้าห
นี่เคยอยู่ในวังหลวงก็จริง แต่ไม่คิดว่านางจะมีเหตุผลอะไร
ให้กลับไป คนทั้งสามพยายามคิดถึงสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้แต่
คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ดังนั้นพวกเขาจึงเลิกคิดถึงเรื่องนี้
แล้วมุ่งหน้าไปที่วังหลวงทันที
เมื่อมาถึงวังหลวง ทั้งสามสามารถผ่านเข้ามาด้านใน
ได้อย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้เฟยหลงเป็นถึงองค์รัช
ทายาท ใครจะกล้าขัดขวางไม่ให้เขาพาแขกเข้าไปด้านใน
อีกสองคนที่ตามมาก็เป็นคนจากตระกูลหลี่ที่เหล่าทหาร
ยามคุ้นหน้าค่าตากันอยู่แล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้อง
เสียเวลาขออนุญาตจากกรมวังเพื่อเข้าด้านใน
อย่างไรก็ตามแม้จะเข้ามาด้านในได้โดยง่าย แต่ก็หา
ตัวต้าหนี่ไม่พบ
“น้องเล็กทางเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้าลองดูทางฝั่งสวนหลวงแล้ว ทั้งยังลองถามนาง
กำนัลละแวกนั้นแต่ไม่มีใครเห็นเลยเจ้าค่ะ ทางด้านพี่ใหญ่
ล่ะเจ้าคะ?”
หลี่ต้าส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ทำให้ทั้งสองฝาก
ความหวังไว้กับเฟยหลง ที่ไปหาข่าวแถวตำหนักฮ่องเต้
เฟยหลงเดินกลับมาหาทั้งสองก่อนจะส่ายหน้าให้เป็น
คำตอบ ทำให้ทั้งสามรู้สึกมืดแปดด้าน
วังหลวงมีการเฝ้าระวังอย่างแน่นหนา ทำให้เป่าเปา
กำชับคนของตนเอาไว้ว่าหากไม่จำเป็นจริงๆ ห้ามแอบเข้า
มาในนี้เด็ดขาด เพราะนางอาจช่วยพวกเขาไม่ได้หากถูก
พบเห็น
ก่อนหน้านี้เมื่อครั้งที่เกิดเรื่องทหารล้อมท้องพระโรง
ทำให้ผู้คนคิดว่าการรักษาความปลอดภัยของวังหลวงไม่
แน่นหนา แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆ แล้วมันคือความตั้งใจของ
ฮ่องเต้ต่างหาก ที่เปิดโอกาสให้เสนาบดีไป๋และโอรสคนที่
สามของตัวเองทำตามแผนร้ายเพื่อตลบหลังและจัดการ
พวกเขาเสีย
หลังจากยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เป่าเปาก็นึกอะไร
บางอย่างขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้นว่า
“ยังเหลืออีกที่ที่เรายังไม่ไปกันเจ้าค่ะ”
“ที่ไหนหรือน้องเล็ก?”
“คุกหลวง!!”
กล่าวจบเป่าเปารีบหมุนตัววิ่งไปทางคุกหลวง ทั้ง
สองที่เห็นเช่นนั้นก็รีบตามไปทันที พร้อมกับครุ่นคิดว่าที่คุก
หลวงมีอะไรให้ต้าหนี่สนใจ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จน
เมื่อมาถึงคุกหลวง พวกเขาก็ได้รับคำตอบ
ต้าหนี่ที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด รายล้อมไปด้วย
เหล่าทหาร จุดประสงค์ของนางไม่ได้มาด้วยความรัก หรือ
คิดถึง แต่มาเพราะความแค้น คนที่นางอยากแก้แค้นมาก
ที่สุดคือคนที่ถูกคุมขังในคุกหลวงอย่างเสนาบดีไป๋
สาเหตุที่เสนาบดีไป๋ยังถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวงเพราะ
รับสั่งของฮ่องเต้ ฮ่องเต้เกรงว่าหากส่งเขาออกไปคุมขังยัง
คุกนอกวังอาจมีผู้สมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ มาช่วยเหลือและก่อ
การร้ายขึ้นอีกได้
ต้าหนี่ที่แอบเข้ามาในวังหลวงด้วยเส้นทางอันคุ้นเคย
ตอนสมัยที่นางเป็นกุ้ยเฟย ทำให้กว่าเหล่าทหารจะรู้ว่ามีผู้
บุกรุกนางก็เข้าถึงตัวเสนาบดีไป๋ได้อย่างง่ายดายแล้ว
แต่เสนาบดีไป๋ไหนเลยจะยอมถูกสังหารโดยง่าย เขา
พูดจาหว่านล้อม ล่อหลอกจนหนีออกมาจากเงื้อมมือ
ของต้าหนี่จนมาขอความช่วยเหลือจากเหล่าทหารได้
“พ…พวกเจ้าต้องช่วยข้านะ!!”
เสนาบดีไป๋ที่ตอนนี้ผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวสกปรก
มอมแมมไม่เหลือเค้าเดิมของเสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยขึ้นด้วย
น้ำเสียงสั่นเครือแฝงไปด้วยความกลัว
“แก ไอ้แก่ชั่วช้า ข้าจะฆ่าแก”
ต้าหนี่มองไปทางเสนาบดีไป๋ด้วยแววตาโกรธแค้น
ก่อนจะง้างดาบในมือขึ้นหมายจะฟันลงไปบนตัวเสนาบดี
ไป๋ที่อยู่เบื้องหน้าทหารผู้หนึ่งเห็นท่าไม่ดีจึงตัดสินใจแทง
ดาบไปที่ต้าหนี่ทำให้มือที่ง้างดาบตกลงข้างตัว ก่อนต้าหนี่
จะทรุดลงกับพื้น
“ฆ่ามัน…ใครฆ่ามันได้ ข้าจะตอบแทนคนผู้นั้นอย่าง
งามเลย”
เสนาบดีไป๋พูดพร้อมทั้งพยายามหนีออกห่าง
จากต้าหนี่ด้วยความหวาดกลัว แข้งขาของเขาสั่นเทา ก่อน
จะล้มลงกับพื้นไม่ห่างจากต้าหนี่
เหล่าทหารที่ได้ยินคำพูดนี้ต่างก็รู้สึกลังเล บุรุษ
ตรงหน้าแม้จะเป็นนักโทษการเมือง แต่ก็เคยเป็นเสนาบดีผู้
ยิ่งใหญ่ ต้าหนี่ที่ได้ยินคำพูดของเสนาบดีไป๋ก็แสยะยิ้มก่อน
จะหัวเราะออกมาดังๆ
“ฮ่าๆๆๆๆ ตอบแทน ตอบแทนงั้นหรือ คนอย่างแก
เคยคิดจะตอบแทนอะไรใครจริงๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
กล่าวจบต้าหนี่ใช้แรงที่มีขว้างดาบไปข้างหน้าหมาย
จะปลิดชีพอีกฝ่ายให้ตายในดาบเดียว
Comments for chapter "บทที่ 77 แก้แค้น"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
