หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 71 ช่วยเหลือ
ณ จวนตระกูลหลี่
สามพี่น้องกำลังจัดเตรียมจวนเพื่อต้อนรับการมา
เยือนของคนในครอบครัว โดยมีหลี่เป่าเป็นแม่งาน หลาย
วันก่อนหลี่เอ้อพี่ชายคนรองได้ส่งจดหมายมาบอกว่าพวก
เขากำลังออกเดินทางมุ่งหน้ามาเมืองหลวง ทำให้ทั้งสาม
คนที่รู้ข่าวล้วนดีใจกันเป็นอย่างมาก
“จริงๆ จวนนี้ก็สวยมากอยู่แล้ว เรายังต้องทำอะไร
เพิ่มอีกหรือ”
หมิงจูพี่สะใภ้ใหญ่มองดูความวุ่นวายตรงหน้าแล้วอด
ถามขึ้นไม่ได้
“นั่นสิน้องเล็ก ข้าว่าเราแค่ทำความสะอาดก็พอแล้ว
นะ”
หลี่ซานพี่ชายคนที่สามรีบเอ่ยขึ้นทันที ตั้งแต่อ๋อง
สามยอมรับการหมั้นหมายของเขากับเลี่ยงหรู เขาก็โดน
เป่าเปารีดไถมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงอาหาร หรือ
แม้แต่การปรับปรุงจวนในครั้งนี้ก็เป็นหน้าที่ของเขาที่ต้อง
ควักเงินจ่าย
“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ ข้าอยากให้ท่านพ่อท่านแม่รู้สึกดี
กับที่นี่ จนไม่อยากกลับไปที่เมืองทังโจวอีก”
“เหตุใดเจ้าถึงไม่อยากให้ท่านพ่อท่านแม่กลับไป?”
“พี่สามอย่าลืมว่าข้าต้องแต่งเข้าตระกูลจิ้น หากท่าน
พ่อท่านแม่ไม่อยู่ที่นี่ กว่าจะได้เจอกันอีกทีคงอีกนาน พี่ก็
เหมือนกัน หากพี่แต่งกับพี่เลี่ยงหรูแล้ว พี่คิดว่าท่านอ๋อง
สามจะยอมให้พี่กลับไปอยู่ที่เมืองทังโจวงั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาวคนเล็ก หลี่ซานเองก็
รู้สึกว่ามันมีเหตุมีผล ดังนั้นเขาจึงไม่ได้โต้แย้งสิ่งใด และ
เลือกที่ควักเงินจากกระเป๋าตามที่น้องสาวต้องการแทน
นอกจากพวกผู้ใหญ่ที่ช่วยกันปรับทัศนียภาพบ้าน
ใหม่แล้ว เด็กๆ อย่างเยว่เล่อกับเยว่ซินเองก็ลงมือช่วย
เช่นกัน
“ดอกไม้กระถางนี้สวยจังเลยเจ้าค่ะ ข้าขอเอาไปวาง
ไว้บนโต๊ะตัวนั้นนะเจ้าคะ”
“อันนี้ข้าช่วยยกนะขอรับ”
เป่าเปามองบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความสุขด้วย
รอยยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าห้องหนังสือของตัวเอง พี่ชายทั้ง
สองที่เห็นเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย การที่น้องสาวของ
พวกเขาเข้าห้องหนังสือในตอนนี้ต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
อย่างแน่นอน แม้ทั้งสองจะรู้สึกกังวลใจแต่ก็ไม่สามารถทำ
อะไรได้ จึงได้แต่ช่วยกันจัดบ้านต่อให้เสร็จโดยเร็ว
“คุณหนูหลี่”
เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นจากในห้อง เป่าเปาไม่ได้รู้สึก
แปลกใจแต่อย่างใด นางรับรู้ได้ถึงการมาของเขา ทำให้นาง
เข้ามาในห้องหนังสือแห่งนี้
“บอกกี่ทีแล้วว่าให้เรียกข้าว่าเป่าเปา”
เป่าเปาเอ่ยบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตั้งแต่พบ
กันที่เมืองหลวงเฟยหลงก็เอาแต่เรียกนางว่าคุณหนูหลี่ แม้
จะบอกกี่ครั้งเขาก็ยังคงเรียกเช่นเดิม ทำให้นางได้แต่ถอน
หายใจ
“ข้ามีเรื่องจะบอก…ข้าได้ช่วยต้าหนี่ให้หลบออกมา
จากที่จองจำเพื่อความปลอดภัยของนางแล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นกับนางหรือ?”
“นางถูกสั่งเก็บ”
เป่าเปาที่ได้ยินก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับมา
เป็นปกติ แม้ต้าหนี่จะเคยทำร้ายนางและครอบครัว
แต่ต้าหนี่ก็เคยเป็นอดีตเพื่อนรักหลังจากที่เห็นว่านางสติ
ฟั่นเฟือน เป่าเปาจึงปล่อยวางความแค้นที่มีต่อต้าหนี่ลง
และยอมปล่อยไป ไม่คิดว่าคนอื่นจะไม่ยอมปล่อยต้าหนี่
“แล้วเหตุใดท่านถึงไปช่วยนางได้”
เฟยหลงไม่ได้ตอบคำถามของเป่าเปา จริงๆ แล้วเขา
ตรวจสอบพบว่าสตรีที่เขาแอบชอบมีความเกี่ยวข้อง
บางอย่างกับต้าหนี่ ซึ่งเบาะแสเดียวที่เขาจะรู้ได้ก็น่าจะมา
จากต้าหนี่ ทำให้เขาตัดสินใจแอบเข้าไปในคุกเพื่อถาม
เบาะแสของสตรีผู้นั้น
ขณะที่เขากำลังแอบลอบเข้าไปในคุก กลับพบคน
จำนวนหนึ่งที่กำลังลักลอบเข้าไปด้านในเช่นกัน ดังนั้นเขา
จึงตัดสินใจช่วยนางออกมา และนำเรื่องนี้มาบอกกับเป่า
เปา เพราะคิดว่าเป็นสิ่งที่นางควรได้รู้ ดูเหมือนว่าเป่าเปา
จะมีบุญคุณความแค้นอะไรบางอย่างกับต้าหนี่
“ขอบคุณท่านมาก เดี๋ยวข้าหาคนไปจับตานางเอาไว้
ก็แล้วกัน”
เฟยหลงพยักหน้า ก่อนจะปีนหน้าต่างหายออกไป
อย่างไร้ร่องรอย เขาชอบที่ได้มองดวงตาคู่นี้ของเป่าเปา
เพราะมันเหมือนกับสตรีที่เขาชอบ แต่ด้วยอายุและหน้าตา
ทำให้เขารู้ว่าทั้งสองไม่ใช่คนคนเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงได้แต่
มองนางดั่งน้องสาวคนหนึ่ง และคอยให้ความช่วยเหลือ
นางเท่าที่จะช่วยได้
เป่าเปาที่เห็นเช่นนั้นได้แต่ถอนหายใจก่อนจะเอ่ยบ่น
เบาๆ ขึ้นว่า
“ประตูก็มี จะลำบากปีนหน้าต่างทำไมล่ะเนี่ย เฮ้อ”
————
ณ จวนเสนาบดีไป๋
“นายท่าน ต้าหนี่หนีไปได้ขอรับ”
“เจ้าพวกไม่ได้เรื่อง สตรีฟั่นเฟือนผู้เดียว ปล่อยให้
รอดไปได้อย่างไรกัน”
“มีคนมาช่วยนางไปขอรับ”
คนมาช่วยงั้นหรือ? เสนาบดีไป๋ใช้มือลูบเคราตัวเอง
อย่างใช้ความคิด ต้าหนี่ติดตามรับใช้เขามาสิบกว่าปี ไม่เคย
เห็นนางมีสหายที่ไหน และเขาได้ปล่อยให้เรื่องของต้าหนี่
เงียบลงไปนานพอควรแล้วถึงส่งคนไปจัดการ หากมีใครคิด
จะช่วย เหตุใดไม่ช่วยก่อนหน้านี้ หรือมีคนคอยจับตาดู
ความเคลื่อนไหวของเขาอยู่กันนะไม่ได้การเสียแล้ว
“พวกเจ้า ไปตามใต้เท้าฟ่งมาด่วน”
“ขอรับ”
หนึ่งชั่วยามผ่านไป บ่าวรับใช้ได้กลับมาที่จวนด้วย
อาการเหนื่อยหอบ พ่อบ้านที่ไม่เห็นคนตามมาด้วยก็เอ่ย
ถามขึ้นว่า
“ใต้เท้าฟ่งล่ะ??”
“ข้าน้อยรออยู่หน้าจวนตั้งนานสองนาน แต่ไม่มีคน
เปิดประตู เลยลองถามชาวบ้านละแวกนั้น ได้ความว่าใต้
เท้าฟ่งลาพักผ่อน และพาครอบครัวออกไปท่องเที่ยว
ขอรับ”
พ่อบ้านที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะนำ
ความไปบอกแก่เสนาบดีไป๋
“ใต้เท้าฟ่งไม่อยู่ก็ไปตามใต้เท้าฟู่มา”
“ขอรับ”
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม บ่าวรับใช้คนเดิมก็วิ่งกลับมา
ด้วยสภาพเหนื่อยหอบมากกว่าครั้งแรก เมื่อเห็นว่าคราวนี้
ก็ไม่มีคนตามมาอีกพ่อบ้านจึงถามขึ้นด้วยความร้อนใจว่า
“ใต้เท้าฟู่อยู่ที่ไหน?”
“ท่าน..พ่อ..บ้าน …คนในบ้าน..ใต้เท้าฟู่…บอกว่าใต้
เท้าไม่สบายหนัก..มาพบไม่ได้ขอรับ”
พ่อบ้านที่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว นำความเข้าไปบอก
นายท่านของเขาท่านทันที ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะได้ทันนั่ง
พัก เสียงของพ่อบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าจงไปพาคนไปตามใต้เท้าที่มีรายชื่อในกระดาษ
แผ่นนี้ทั้งหมดมาหานายท่านโดยเร็วที่สุด”
“ข…ขอรับ”
บ่าวรับใช้รับคำด้วยเสียงเหนื่อยหอบก่อนจะรีบวิ่งไป
ตามบ่าวในจวนให้ไปช่วยตามใต้เท้าที่มีรายชื่อในกระดาษ
ให้มาที่นี่โดยเร็วที่สุด
พ่อบ้านที่กำลังกังวลใจไม่ต่างจากผู้เป็นนายหมุนตัว
เข้าไปในห้องหนังสือเพื่อหารือเรื่องที่เกิดขึ้น
สองชั่วยามผ่านไปบรรดาบ่าวรับใช้ที่ออกไปตามใต้
เท้าจากจวนต่างๆ ล้วนกลับมาถึงจวนของเจ้านายของ
ตนเอง แต่กลับไม่พบวี่แววของแขกที่ให้ไปเชิญตามมาด้วย
แม้แต่คนเดียว
“เหตุใดถึงไม่มีใครมาเลย!!”
“ใต้เท้าฉุยไม่อยู่จวน ใต้เท้าฟงเป็นไข้หวัดขอรับ”
“ใต้เท้าต่งกับใต้เท้าล่งก็ไม่สบายขอรับ”
“ใต้เท้า…”
เมื่อฟังคำรายงานจบ พ่อบ้านก็รีบนำเรื่องที่ได้ยินไป
หารือกับเสนาบดีไป๋ทันที
“นายท่าน ขุนนางฝั่งเราที่ท่านต้องการพบ หากไม่
อ้างว่าป่วยก็อ้างว่าไม่อยู่จวนกันหมดเลยขอรับ”
“บัดซบ พวกมันเกิดบ้าอะไรขึ้น!! ส่งคนไปตรวจสอบ
เดี๋ยวนี้!!
“ขอรับ”
กล่าวจบพ่อบ้านก็รีบส่งคนออกไปสืบข่าว พบว่ามี
ข่าวลือเกี่ยวกับใต้เท้าฟ่งที่ถูกดักทำร้าย ทำให้เหล่าขุนนาง
คนอื่นๆ ต่างเข้าใจว่าเป็นฝีมือของเสนาบดีไป๋ที่ต้องการ
ลงโทษคนที่ทำงานไม่สำเร็จ จนไม่มีใครกล้าทำงานให้กับ
เขาอีก
เสนาบดีไป๋ที่ได้ยินรายงาน ได้แต่กำมือแน่นด้วย
ความโกรธ มันต้องเป็นฝีมือของพวกคนตระกูลหลี่แน่ๆ ทั้ง
เรื่องของต้าหนี่และใต้เท้าฟ่ง
หากเป็นเช่นนี้คงต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งแล้ว
กระมัง เมื่อคิดได้ดังนั้นเสนาบดีไป๋ก็จัดการแต่งตัว และมุ่ง
หน้าเข้าสู่วังหลวง พร้อมแผนการชั่วร้ายที่อยู่ในหัวของเขา
Comments for chapter "บทที่ 71 ช่วยเหลือ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
