หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 60 รายงาน

ณ จวนตระกูลไป๋

เสนาบดีไป๋นั่งอยู่บนเก้าอี้ในสวน เขาหลับตาลงอย่าง

เหนื่อยล้าก่อนที่จะมีคนเข้ามาแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เรียนท่านเสนาบดี เรื่องที่ให้ข้าน้อยไปสืบ ได้ความ

มาแล้วขอรับ”

“ว่ามา”

“สนมไป๋แอบลักลอบออกนอกวังไปพบกับบุรุษจริงๆ

ขอรับ”

เสนาบดีไป๋ลูบเคราของตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อน

หน้านี้มีข่าวลือเรื่องต้าหนี่แอบหนีออกมานอกวัง ทำให้เขา

ต้องสืบหาความจริง ต้องบอกก่อนว่าการเป็นสนมนั้นมี

ธรรมเนียมปฏิบัติมากมาย หนึ่งในนั้นคือการออกจากวังแต่

ละครั้งต้องผ่านการอนุญาตจากผู้เป็นใหญ่ในฝ่ายในหรือ

ฮ่องเต้โดยตรงเท่านั้น

แต่จากที่เขารู้มา ต้าหนี่ซึ่งดำรงตำแหน่งสนม

ระดับเฟย มีความสัมพันธ์ไม่ดีนักกับฮองเฮา ดังนั้นการที่มี

คนเห็นต้าหนี่อยู่นอกวังจึงคาดเดาได้เลยว่านางต้องแอบ

หนีออกมาอย่างแน่นอน

เสนาบดีไป๋ตัดสินใจส่งต้าหนี่เข้าไปฝ่ายใน เพราะ

หลายปีที่ต้าหนี่อยู่ข้างกาย นางสามารถทำหลายสิ่งหลาย

อย่างได้ดี จนคิดว่าเมื่อนางเข้าวังไปแล้วจะกลายเป็นกำลัง

หลักจากทางฝ่ายในให้เขาได้อีกทางหนึ่ง

ใครจะไปคิดว่านางกลับเป็นพวกเบาปัญญาเห็นกา

ดีกว่ามังกร แอบออกจากวังโดยไม่ได้รับอนุญาต ขนาดเขา

ยังรู้ แล้วคนอย่างฮ่องเต้และฮองเฮาจะไม่รู้ได้อย่างไร

สงสัยเขาต้องหาทางตัดเนื้อร้ายก้อนนี้ออกเสียแล้วกระมัง

เขาได้แต่คิดในใจ ก่อนจะหันไปถามอีกฝ่ายขึ้นอีกว่า

“แล้วเรื่องคนของเราที่ถูกจัดการ หาคนลงมือทำได้

แล้วหรือยัง”

“ข้าน้อยยังหาไม่ได้เลยขอรับ ราวกับทุกอย่างเกิดขึ้น

โดยบังเอิญมากกว่าขอรับ”

“บังเอิญงั้นหรือ?”

เสนาบดีไป๋ขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้ยินข้อสันนิษฐาน

ของสายลับมือหนึ่งของเขา ก่อนหน้านี้คนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง

กับเขา ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม ต่างถูกไล่ออก บ้างก็

ถูกจับได้ว่าปกปิดการกระทำความผิดร้ายแรง บ้างก็ถูกจับ

ได้ว่าทุจริต

ที่น่าแปลกคือคนที่ถูกไล่ออกเหล่านั้นกลับเป็นผู้มี

ส่วนได้ส่วนเสียของเขา ราวกับมีคนจงใจทำมากกว่าความ

บังเอิญ แต่เมื่อสายลับยังไม่พบเบาะแสหรือข้อมูลใดๆ เขา

จึงเลิกสนใจเรื่องนี้ชั่วคราว และหันไปคิดเรื่องของต้าหนี่

แทน

——

ณ วังหลวง

ฮ่องเต้นั่งฟังคำรายงานจากองครักษ์คนสนิทอยู่

เงียบๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวของขุนนาง หรือแม้แต่

เรื่องราวภายในวังหลัง

“ฮองเฮาเสด็จ”

เสียงขันทีหน้าห้องขานเรียกฮองเฮาเสียงดัง ผู้คนใน

ห้องจึงหยุดการสนทนาลงชั่วคราว

“ถวายบังคนฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี

หมื่นๆ ปีเพคะ”

“ลุกขึ้นๆ ฮองเฮา เราบอกแล้วไงว่าอยู่สองคนไม่ต้อง

มีพิธีรีตองขนาดนี้”

“ก็เราไม่ได้อยู่กันสองคนเสียหน่อยเพคะ”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินคำตอบของฮองเฮาก็ยิ้มออกมาก่อน

จะส่ายหัวเบาๆ เขาส่งสัญญาณให้องครักษ์ออกไป ก่อนจะ

หันมาพูดคุยกับอีกฝ่าย

“มาหาข้าแต่เช้าแบบนี้คงไม่ใช่เพราะคิดถึงหรอกนะ

ใช่หรือไม่”

“ถ้าบอกว่าใช่จะเชื่อหรือไม่เพคะ”

ฮ่องเต้หัวเราะอย่างอารมณ์ดีออกมา ที่เขาเลือกสตรี

ผู้นี้เป็นจอมนางคู่บัลลังก์เพราะนอกจากนางจะ

เพียบพร้อมทั้งกิริยามารยาทแล้ว ยังมีความเฉลียวฉลาด

มากกว่าสตรีคนอื่นๆ ที่เคยพบเจอมาอีกด้วย

“ฮ่าๆๆ เอาเถอะเราเชื่อเจ้า นอกจากความคิดถึงแล้ว

เจ้ามีสิ่งใดอยากบอกเราอีกหรือไม่”

ฮองเฮาที่ได้ยินคำถามก็มองค้อนอีกฝ่ายด้วยความ

หมั่นไส้ที่รู้ทัน

“มีคนมาบอกหม่อมฉันว่าเห็นสนมไป๋เดินอยู่ข้างนอก

วังราวครึ่งเดือนก่อน ฮ่องเต้ทรงเคยอนุญาตให้นางออกไป

นอกวังด้วยหรือเพคะ?”

“เรานึกว่าเจ้าเป็นคนอนุญาตให้นางออกไปเสียอีก”

“ขนาดหน้านางยังไม่คิดจะมาพบหม่อมฉันเลยเพคะ

สายข่าวของหม่อมฉันบอกว่านางออกไปพบบุรุษแปลก

หน้าเสียด้วย”

คำตอบของฮองเฮาทำให้เขารู้สึกสงสัยขึ้นมา

เล็กน้อย ก่อนหน้านี้องครักษ์ก็เคยมารายงานเรื่องนี้แล้ว

เหมือนกัน แต่เขาคิดว่าการที่สนมคนหนึ่ง อยากออกไป

เที่ยวเล่นข้างนอกเป็นเรื่องปกติจึงไม่ได้ให้องครักษ์ของ

ตัวเองสืบข่าวต่อ

“นางไปพบใคร?”

“หม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันเพคะ หาก

พระองค์อยากรู้คงต้องส่งคนไปสืบดูเอง”

ฮ่องเต้ที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้า ก่อนจะเรียก

องครักษ์มาสั่งการทันที

——-

ณ ท้องพระโรง

หลังจบเรื่องส่วนตัว ก็ต่อด้วยงานราชกิจ วันนี้เป็น

ประชุมใหญ่ที่หนึ่งเดือนจะจัดขึ้นหนึ่งครั้ง ทำให้มีเหล่าขุน

นางมากมายมารวมตัวกันเพื่อรายงานความคืบหน้าของ

งานที่ตนเองรับผิดชอบ

การรายงานความคืบหน้าของงานที่ตัวเอง

รับผิดชอบ ส่วนใหญ่จะเป็นเสนาบดีกรมต่างๆ หรือขุนนาง

ระดับสูงของกรมนั้นๆ เป็นผู้รายงาน

ทุกอย่างดำเนินการไปตามปกติ มีข้อสงสัยที่ให้ถาม

ตอบกันได้ มีการแนะนำ รวมทั้งชื่นชมในการทำงาน จน

จบการรายงานของกรมคลังที่รายงานเป็นกรมสุดท้ายของ

วันนี้ ฮ่องเต้ก็คิดจะเอ่ยปิดประชุม แต่กลับมีขุนนางผู้หนึ่ง

เอ่ยขึ้นมาก่อนว่า

“ทูลฝ่าบาท เรายังมีส่วนงานที่ยังไม่ได้รายงานความ

คืบหน้าอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”

“ขาดหน่วยงานไหนกัน?”

“ก็ใต้เท้าหลี่ ผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบการทุจริตไงพ่ะย่ะ

ค่ะ นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว ท่านได้ทำสิ่งใดไปแล้วบ้าง

ช่วยอธิบายให้พวกเราทุกคนฟังหน่อยได้หรือไม่”

เหล่าขุนนางที่ได้ยินเช่นนั้นต่างมองหน้ากัน ก่อนจะ

มองไปทางหลี่ต้า ที่กำลังยืนสงบนิ่งไม่มีท่าทีตื่นตกใจแต่

อย่างใด ฮ่องเต้ที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสบายใจ ก่อนจะอนุญาต

ให้หลี่ต้ารายงานผลดำเนินการตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

ของเขา

“ทูลฝ่าบาท ในมือกระหม่อมคือรายชื่อบุคคลที่ทำ

การทุจริต รวมถึงหลักฐานการกระทำความผิดทั้งหมด ที่

กระหม่อมสืบหาได้พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่ต้าหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกจากแขนเสื้อก่อนจะส่ง

ให้ขันทีคนสนิท นำขึ้นไปถวายฮ่องเต้

การที่หลี่ต้ากับหลี่กังผู้เป็นอา และผู้ช่วยที่ไม่เอ่ย

นาม อยู่ที่เมืองหลวง ไม่เพียงหาข้อมูลสนับสนุนเรื่องใต้เท้า

เฉินผู้นั้น พวกเขายังหาข้อมูลการทุจริตเล็กๆ น้อยๆ ที่

สามารถตรวจสอบได้ง่ายของเหล่าขุนนางมาเผื่อไว้ในกรณี

เช่นนี้อีกด้วย

รายชื่อขุนนางรวมทั้งข้อมูลการทุจริตอย่างการรับ

ส่วย ช่วยคนผิด คิดใต้โต๊ะทำให้ฮ่องเต้อดที่จะชื่นชมหลี่ต้า

ผู้นี้ไม่ได้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าสมุดเล่มนี้น่าจะมีการเตรียมการไว้

ใช้ในยามจำเป็น หากไม่มีคนพาดพิงถึง หลี่ต้าก็จะยังไม่

หยิบมันออกมาอย่างแน่นอน

อีกอย่างที่น่าสนใจคือ หลี่ต้าเลือกที่จะหยิบตำราส่ง

ให้กับเขา แทนที่จะอ่านรายชื่อผู้กระทำผิด ดูก็รู้ว่าจงใจให้

เขาเป็นคนออกหน้าความผิดเหล่านี้ไม่ใช่เขาไม่รู้ แต่เพราะ

มันเป็นความผิดที่สามารถหลับตาบ้างลืมตาบ้างได้ ดังนั้น

เขาจึงเลือกที่จะไม่สนใจ แต่ในเมื่อหลี่ต้าเลือกนำมัน

ออกมาใช้ แก้สถานการณ์ จะไม่ให้เขาจัดการได้อย่างไร

“รายชื่อกับหลักฐานเหล่านี้ ท่านเป็นคนรวบรวมมา

เองทั้งหมดเลยหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ ทั้งหมดนี้เป็นกระหม่อมกับผู้ช่วย ช่วยกัน

หาข้อมูลมา จริงๆ แล้วกระหม่อมก็ยังไม่อยากรายงาน

เพราะกลัวจะส่งผลกระทบต่อหลายๆ กรม แต่เพราะใต้

เท้าสุ่ยต้องการเห็นความคืบหน้า กระหม่อมจึงต้องนำมัน

ออกมาพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม รายชื่อเหล่านี้เราจะส่งให้คนไปตรวจสอบอีก

ครั้ง หากพวกเขากระทำผิดจริง เราจะลงโทษตามสมควร

เอง”

“เป็นพระมหากรุณาธิคุณยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

เหล่าขุนนางที่เห็นเช่นนนั้นต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

จะมีสักกี่คนที่ใจซื่อมือสะอาด ไม่เคยรับใต้โต๊ะ ดังนั้นต่าง

คนต่างรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ มองไปทางใต้เท้าสุ่ยด้วยสายตา

ตำหนิเป็นเชิงว่า ‘หากเจ้าไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็นใบ้หรอก

นะ’

หลี่ต้าที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเยาะขึ้นในใจข้อมูลเหล่านี้

ครอบครัวของเขาใช้เวลาหลายปีในการเก็บรวบรวม

โดยเฉพาะเป่าเปาที่มักจะได้ข้อมูลสำคัญๆ มาอยู่เสมอ

พวกเขาเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี พวกเจ้าเตรียมตัวรับมือให้

ดีก็แล้วกัน