หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 44 คดโกง

ณจวนตระกูลจิ้น

เสนาบดีจิ้นกำลังนั่งหารือเรื่องสำคัญบางอย่างกับ

อาจารย์ฮุ่ย ในห้องหนังสือ

“ท่านฮุ่ย ท่านคิดว่าพวกเราควรทำอย่างไรกับเฟย

หลงดี”

“ข้าว่า เราควรสนับสนุนให้เขาได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่

ควรจะเป็นของเขากลับคืนมา”

“เฮ้อ…ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน”

~เฮ้อออ~

ทั้งสองถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อมกันโดย

มิได้นัดหมาย

ตั้งแต่ที่ฮุ่ยซิ่วกลับมาเมืองหลวงเมื่อสิบปีที่แล้วเขาได้

บอกเล่าเรื่องของหยกที่ติดตัวเฟยหลงมาและขอให้

เสนาบดีจิ้นช่วยสืบหาว่าใครคือเจ้าของคนเก่าของหยกชิ้น

นั้นและมันตกมาอยู่กับเฟยหลงได้อย่างไรหลังจากนั้นไม่

นานนักพวกเขาได้รู้ความจริงที่น่าตกใจบางอย่าง

จากการคาดเดารูปลักษณ์และอายุ เฟยหลงน่าจะ

เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของชินอ๋องที่หายสาบสูญเมื่อ

ครั้งที่ครอบครัวของเขาถูกลอบสังหาร ไม่มีใครรู้ว่า

เหตุการณ์ครั้งนั้นเป็นฝีมือของใคร และทำไปเพื่อสิ่งใด

ชินอ๋องในตอนนั้นเป็นผู้ถือหยกทมิฬสัญลักษณ์ทาง

การทหาร ที่สามารถเรียกใช้ทหารหน่วยทมิฬซึ่งเป็นหน่วย

ที่แข็งแกร่งที่สุดให้มารวมตัวกันได้ แต่เมื่อชินอ๋องเสียชีวิต

ลง หยกชิ้นนั้นก็ได้หายสาบสูญไปพร้อมกับหน่วยทมิฬ

ฮุ่ยซิ่วได้เห็นหยกนั้นอีกครั้งตอนที่เป่าเปาขอให้เขา

ช่วยเฟยหลงหลังจากนั้นเพื่อความแน่ใจ เขาได้พาเฟยหลง

มาที่จวนตระกูลจิ้น และขอให้เสนาบดีจิ้นช่วยยืนยัน

ตอนแรกเฟยหลงไม่ยินยอมที่จะแสดงหยกที่เขาพก

ติดตัวไว้ออกมา แต่เมื่อทั้งสองบอกสิ่งที่ตัวเองสงสัย เฟย

หลงก็ยอมให้คนทั้งคู่ดูและก็เป็นไปตามคาด เสนาบดีจิ้

นเองก็ยืนยันว่าของชิ้นนี้คือหยกทมิฬจริงๆ ทำให้เขาหันมา

ถามรายละเอียดกับเฟยหลง

เฟยหลงเล่าเรื่องราวที่ตนเองรู้ออกมาให้ฮุ่ยซิ่วและ

เสนาบดีจิ้นฟังทั้งสองคนจึงได้รู้ว่าแม้เฟยหลงจะยังเด็กมาก

ตอนที่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับครอบครัวแต่โชคดีที่มี

องครักษ์พาเขาหลบหนีออกมาได้ และเมื่อเขาโตขึ้น

พอที่จะรับรู้เรื่องราวเหล่านั้น องครักษ์ของเขาก็เล่า

เรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ทำให้เฟยหลงรู้เรื่องของตัวเอง

ทั้งหมด

ต่อมาองครักษ์ผู้นั้นได้ช่วยเหลือขุนนางผู้หนึ่งไว้จน

บาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตลง ก่อนที่จะเสียชีวิตองครักษ์

ได้ฝากฝังเฟยหลงไว้กับขุนนางที่เขาช่วยไว้ ซึ่งขุนนางผู้นั้น

ก็คือจางเหว่ย อดีตเจ้าเมืองทังโจวนั่นเอง

จางเหว่ยเป็นคนรักษาสัจจะ แม้เขาจะไม่รู้ว่าเฟย

หลงเป็นถึงเชื้อพระวงศ์แต่ก็ดูแลอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ทั้ง

ยังให้เฟยหลงได้เรียนศาสตร์และศิลป์ตามที่ต้องการอีก

ด้วย แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเขาอีกครั้งเมื่อจางเหว่ย

ถูกลอบทำร้าย

หากถามว่าเฟยหลงต้องการได้ทุกสิ่งทุกอย่าง

กลับคืนมาหรือไม่ เขาตอบได้เลยว่าไม่ เขาแค่ต้องการหา

ตัวคนร้ายที่ทำร้ายครอบครัวของเขาและทำร้ายจางเหว่ย

เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ เขาจะสร้างมันใหม่ด้วยมือของเขา

เอง

หลังฮุ่ยซิ่วและเสนาบดีจิ้นได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด

เสนาบดีจิ้นก็ตัดสินใจที่จะรับดูแลเฟยหลง ไปพร้อมกับจิ้น

อัน จนทั้งสองสนิทสนมกับราวกับพี่น้องแท้ๆ เรียนก็เรียน

แบบเดียวกัน กินเหมือนกัน ทั้งยังได้ทำงานที่เดียวกันอีก

สิบปีผ่านไป เมื่อจิ้นอันกับเฟยหลงโตขึ้นแล้วไม่ยอม

แต่งงาน ทำให้เสนาบดีจิ้นรู้สึกกังวลใจขึ้นมาเล็กน้อย

ขอให้สองคนแค่สนิทกันแบบพี่น้องเถอะนะ อย่าให้มีอะไร

มากไปกว่านั้นเลย เฮ้อ…

———

ณ ท้องพระโรง

ตอนนี้ก็ครบสามวัน นับจากวันที่ฮ่องเต้พูดทิ้งท้ายให้

พาหลี่ต้ามาเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรง เหล่าขุนนางก็พากันมา

ยืนเรียงรายอย่างพร้อมเพรียง ปกติก่อนฮ่องเต้เสด็จ เหล่า

ขุนนางจะหันไปคุยทางซ้ายที คุยทางขวาที จนกว่าจะมี

เสียงขันทีดังขึ้น แต่ครั้งนี้กลับไม่มีใครพูดคุยกันเลยแม้แต่

นิดเดียว

บ้างก็รู้สึกวิตกกังวล บ้างก็กำลังคาดเดาถึงเรื่องที่จะ

เกิดขึ้นหลังจากนี้ จนไม่มีใครสนใจจะหันไปเสวนากับผู้อื่น

เสนาบดีไป๋เองก็รู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่แหล่งข่าวของ

เขาบอกมาว่าหลี่ต้าผู้นั้นมาถึงเมืองหลวงแล้วเมื่อเช้านี้ ทำ

ให้เขารู้สึกโล่งใจ หลังออกจากท้องพระโรงเมื่อสามวันก่อน

เขาก็ส่งคนไปหาข่าวเรื่องของหลี่ต้า

พบว่าหลี่ต้าเป็นขุนนางหน้าใหม่ที่เพิ่งได้รับตำแหน่ง

เมื่อไม่นานมานี้มาจากครอบครัวที่เป็นคหบดีอันดับต้นๆ

ของเมืองที่คอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

เมื่อรู้ข้อมูลทั่วไปของหลี่ต้าแล้วเสนาบดีไป๋ก็มี

ความคิดว่า บุรุษผู้นี้คงจะเหมือนเหล่าขุนนางท้องถิ่นทั่วๆ

ไป ที่เติบโตมาจากครอบครัวคหบดี และตั้งใจส่งเสียบุตร

หลานให้ได้รับการศึกษาจนสอบรับราชการได้เพราะหวัง

ผลประโยชน์จึงไม่ได้ใส่ใจให้คนไปสืบหาข้อมูลอะไรต่อทั้ง

ยังคิดจะชักชวนหลี่ต้าผู้นี้มาเป็นพวกของตนโดยที่ไม่รู้เลย

ว่าเมื่อสิบปีที่แล้วตัวเขาเองเคยมีส่วนร่วมในการทำร้าย

ครอบของอีกฝ่าย ด้วยการให้จ้งจินยืมคนไปสังหารคนใน

ตระกูลหลี่

ระหว่างที่เสนาบดีไป๋กำลังคิดเรื่องต่างๆ อยู่นั้น เสียง

ขันทีที่หน้าท้องพระโรงก็ดังขึ้น

“ฝ่าบาทเสด็จ”

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี

หมื่นๆปี”

“ลุกขึ้นได้”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เมื่อทุกคนยืนขึ้นพร้อมกันแล้ว ฮ่องเต้ก็มองไปรอบๆ

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ใต้เท้าสุย วันนี้พวกท่านมีเรื่องอะไรติดค้างไว้กับข้า

หรือไม่?”

ฮ่องเต้สุ่มถามหนึ่งในขุนนาง ทำให้คนที่ถูกถาม

กระวนกระวายใจ รีบก้าวออกมาหนึ่งก้าว ยกมือขึ้น

ประกบกันระดับอก โค้งศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ทูลฝ่าบาท ใต้เท้าหลี่จากเมืองทังโจวได้มารออยู่ที่

หน้าท้องพระโรงแห่งนี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“พาเขาเข้ามา!!”

ฮ่องเต้สั่งด้วยเสียงทรงอำนาจ จนใต้เท้าผู้ถูกสุ่มถาม

ถึงกับเหงื่อตก โชคดีจริงๆ ที่บุรุษผู้นั้นมาถึงที่นี่ได้ทันเวลา

มิฉะนั้นเขาไม่รู้เลยว่าตัวจะตอบคำถามว่าอย่างไร

ขันทีที่อยู่หน้าท้องพระโรงที่ได้ยินคำสั่งของผู้เป็น

นายก็ก้าวออกไปนอกท้องพระโรง ก่อนจะเชิญขุนนางผู้

หนึ่งเข้ามาด้านใน

เมื่อหลี่ต้าก้าวเข้ามา เหล่าขุนนางที่ไม่ได้ส่งคนไปสืบ

เรื่องของเขาต่างรู้สึกแปลกใจ ตอนแรกพวกเขาคิดว่าใต้

เท้าหลี่ผู้นี้ต้องมีอายุอย่างน้อยสี่สิบปีขึ้นไป ไหนเลยจะคิด

ว่าเป็นคนหนุ่มขนาดนี้

ขนาดขุนนางที่ส่งคนไปสืบเรื่องหลี่ต้ายังแปลกใจไม่

ต่างกัน เขาดูเด็กมากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก

นอกจากขันทีจะพาหลี่ต้าเข้ามาแล้ว เขายังพาขุน

นางจากเมืองทังโจวเข้ามาด้านในอย่างรู้งาน ก่อนจะ

กลับไปยืนประจำจุดอยู่ที่เดิม

“เจ้าคือใต้เท้าหลี่งั้นหรือ?”

ฮ่องเต้ที่เห็นหลี่ต้าครั้งแรกก็รู้สึกประหลาดใจ

หน้าตาของอีกฝ่ายดูเด็กกว่าอายุที่เขารู้มาเสียอีก…คนผู้

นี้น่ะหรือคือคนที่คิดเรื่องซับซ้อนอย่างเงินทังโจวออกมาได้

ด้วยหน้าตาที่ดูอ่อนเยาว์ ทำให้ความน่าเชื่อถือของหลี่ต้า

ลดลง

แต่โชคดีที่ฮ่องเต้เป็นคนมีเหตุผล จึงคอยสังเกตและ

พิจารณาหลี่ต้าอย่างละเอียด

“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยหลี่ต้า ขุนนางประจำศาลกลาง

เมืองทังโจวพ่ะย่ะค่ะ”

“ได้ข่าวว่าเจ้าออกเดินทางจากเมืองทังโจวมาถึงที่นี่

แทบไม่ได้หยุดพัก เหตุใดเจ้าถึงไม่ดูอ่อนเพลียเลยเล่า?”

“ข้าน้อยได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ก่อนออกเดินทางพ่ะ

ย่ะค่ะ”

พักผ่อนเต็มที่?

คำคำนี้มีความหมายได้หลายอย่าง แต่หาก

หมายความว่า เขารู้ตัวก่อนอยู่แล้วว่าต้องถูกเรียกตัวให้

เดินทางมาที่เมืองหลวง ถึงได้พักผ่อนมาแล้วก่อนออก

เดินทางแล้วละก็…ชายหนุ่มผู้นี้ไม่สามารถดูเบาได้เลย

ขุนนางคนอื่นเองก็คิดไม่ต่างกัน แต่ส่วนใหญ่คิดไป

ว่าเพราะหลี่ต้ายังหนุ่มแน่น จึงไม่ค่อยแสดงอาการ

อ่อนเพลียออกมา

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดตัวเองถึงถูกเรียกมาที่นี่!!”

“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่ต้าตอบกลับตามแบบฉบับที่เตรียมไว้กับเป่าเปา

น้องสาวคนเล็ก นางได้เตรียมคำถามที่น่าจะเป็นไว้ให้เขา

ลองตอบมากมาย ทำให้เขารับมือกับคำถามที่ถูกถามขึ้นได้

เป็นอย่างดี

“เสนาบดีกรมคลัง ท่านช่วยถามคำถามเดิมอีกครั้ง

กับใต้เท้าหลี่ผู้นี้ที”

“พ่ะย่ะค่ะ ใต้เท้าหลี่ ข้ามีข้อสงสัยเกี่ยวกับหลักการ

แปลกเปลี่ยนเงินทังโจว ได้ยินมาว่าผู้รับแลกเงินทังโจวคือ

น้องชายของท่านใช่หรือไม่?”

“เป็นเช่นนั้นขอรับ”

“งั้นท่านช่วยบอกได้หรือไม่ หากเกิดน้องชายท่านหนี

ไป ท่านจะรับผิดชอบอย่างไร??”

“รับผิดชอบงั้นหรือขอรับ? หากน้องชายข้าน้อยหนี

ไป เหตุใดข้าน้อยต้องรับผิดชอบด้วย??”

“เหลวไหล!! นี่เจ้ากับน้องชายตั้งใจจะเชิดเงินหนีไป

ใช่หรือไม่”

“เฮอะ นึกว่าจะเป็นคนฉลาด ที่แท้ก็เป็นคนคดโกง!!”

“บางทีเขาอาจจะมีเหตุผลจริงๆ ก็ได้ ข้าว่าพวกเรา

รอฟังกันก่อน”

“เห็นๆ อยู่ว่าหน้าซื่อใจคด”

เหล่าขุนนางพากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ฮ่องเต้

เองก็ไม่ได้ห้ามปราม สิ่งที่เขาสนใจคือชายหนุ่มที่อยู่กลาง

ท้องพระโรงผู้นั้น ทั้งท่าทางและคำพูดดูเหมือนจะมีการ

เตรียมพร้อมมาแล้วเป็นอย่างดี เช่นนั้นเรื่องพักผ่อนก่อน

มาเมืองหลวงก็น่าจะเป็นเรื่องที่เขาคิดเอาไว้อยู่แล้วเป็นแน่

บุรุษผู้นี้ช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ

หลี่ต้าแสร้งทำสีหน้างุนงง ทั้งที่ยิ้มอยู่ในใจ น้องสาว

ของเขาบอกว่าให้ใช้กลยุทธ์ ‘แกล้งโง่ให้ดูฉลาด’ หยั่งเชิงไป

ก่อนโดยให้เขาเลี่ยงการตอบคำถามตรงไปตรงมาเพื่อดู

ปฏิกิริยาของขุนนางแต่ละคน เพราะอีกไม่นานเขาอาจต้อง

เข้ามาทำงานกับคนเหล่านี้ ดังนั้นเขาต้องสังเกตและเก็บ

ข้อมูลจากการแสดงออกของผู้คนให้ได้มากที่สุดว่าใครมี

ลักษณะอย่างไร มีความคิดแบบไหนก่อนจะเฉลยไม้ตายที่

เขาเก็บเอาไว้ในมือภายหลัง