หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 39 เงินทังโจว
ณ บ้านตระกูลหลี่
วันนี้ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตายกเว้นหลี่หลิง
ผู้เป็นมารดาที่ยังไม่ฟื้น นอกจากคนในตระกูลหลี่แล้ว ยังมี
จางเหว่ยอดีตเจ้าเมืองทังโจว ต้าซ่ง และอี้ไห่อดีตอาจารย์
ของซานซานร่วมวงการสนทนาครั้งนี้ด้วย
หลี่เอ้อพี่ชายรองที่เห็นอดีตเจ้าเมืองอย่างจางเหว่ยก็
รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก ว่าจู่ๆ เหตุใดบุรุษผู้นี้ถึงได้มาคอย
ช่วยเหลือพี่ชายของเขา หลี่ต้าพี่ชายคนโตที่เห็นสีหน้างุนงง
ของน้องชายจึงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นว่า
หมอเทวดาผู้เป็นอาจารย์ของหลี่ซื่อน้องชายสี่ เป็น
สหายเก่าแก่ของจางเหว่ย เขากำลังเดินทางมาที่เมือง
ทังโจวเพราะได้รับจดหมายจากภรรยาของจางเหว่ย
ระหว่างทางที่กำลังเดินทางเข้าเมือง กลับพบ
เหตุการณ์ที่บ้านของตระกูลหลี่เสียก่อน อาจเป็นเพราะ
โชควาสนาที่นำพาทำให้หมอเทวดาตัดสินใจช่วยท่านอา
และท่านแม่เอาไว้ หลังจากนั้นท่านหมอเทวดาก็เดินทางไป
ที่จวนเจ้าเมืองและได้ช่วยเหลืออดีตเจ้าเมืองอย่างจางเหว่ย
เอาไว้ได้อีกคน
จางเหว่ยที่ฟื้นขึ้นมาได้ใช้เวลารักษาตัวนานกว่าหนึ่ง
ปี ช่วงเวลานั้นมีคนคอยระรานไม่ขาดสาย แม้จะรู้ว่าอีก
ฝ่ายเป็นใครแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะมีหลักฐานไม่
เพียงพอ ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากการเป็นเจ้าเมือง
และใช้ชีวิตเช่นประชาชนธรรมดาเพื่อความปลอดภัยของ
ตนเองและครอบครัว
หลายปีผ่านไป แม้เขาจะลาออกจากการเป็นขุนนาง
มาเปิดร้านอาหารเล็กๆ เลี้ยงดูตัวเองและครอบครัว กลับ
ถูกอันธพาลในท้องที่คอยราวี โชคดีที่ได้หลี่ซานพี่ชายคนที่
สามของบ้านช่วยเอาไว้
ทั้งสองเคยพบกันที่ศาลกลางเมืองเมื่อครั้งที่หลี่ต้า
พี่ชายคนโตของบ้านถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ทำให้หลี่ซาน
จำอดีตเจ้าเมืองผู้นี้ได้ทันที ทั้งยังซาบซึ้งบุญคุณที่เคย
ช่วยเหลือครอบครัวของเขาในคราวนั้น
จางเหว่ยเมื่อได้รู้เรื่องราวก็จำครอบครัวตระกูลหลี่
ขึ้นมาได้เช่นกัน เพราะเขาเองก็สนใจลูกสาวคนเล็กที่ทั้ง
น่ารักและเฉลียวฉลาด สุดท้ายเขาจึงกลายมาเป็นหลงจู้
ช่วยดูแลกิจการร้านค้าของหลี่ซานพี่ชายคนที่สาม
ต่อมาเมื่อรู้ว่าตระกูลหลี่เองก็มีความแค้นกับบุคคลที่
ทำร้ายเขา ทำให้เขาเสนอตัวเข้าช่วยเหลืออีกแรง และนี่คือ
ที่มาของการได้ผู้ช่วยที่มากความสามารถของครอบครัว
ตระกูลหลี่
ส่วนท่านหมอเทวดาที่ช่วยเหลือจางเหว่ยและ
ตระกูลหลี่ไว้ เนื่องจากอายุของเขามากแล้ว ทำให้ท่านจาก
ไปอย่างสงบโดยมีหลี่ซื่อลูกชายคนที่สี่เป็นศิษย์เพียงคน
เดียวของเขา
“เอ้อหลาง ยินดีด้วยที่เจ้ากำลังมีทายาท”
ต้าซ่งเอ่ยทักทายหลี่เอ้อเมื่อได้พบหน้ากันอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เป็นต้าซ่งคนนี้ที่คอยช่วยเหลือหลี่เอ้อพี่ชายคน
รองในขณะที่คนในตระกูลหลี่ไม่สามารถออกหน้าได้ ทั้ง
สองจึงสนิทสนมกันพอสมควร
ไม่ใช่เพียงหลี่เอ้อที่ถูกช่วยไว้ ร้านน้ำชาก็ถูกหลี่เอ้
อช่วยไว้เช่นกัน แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ร้านใหญ่ๆ ในเมือง
จะเปิดได้โดยไม่มีคนคอยดูแล หลี่เอ้อไม่รู้ว่าร้านค้าแห่งนี้
เป็นของน้องสาวคนเล็ก แต่เพราะน้ำใจของหลี่เอ้อ ทำให้
เขาคอยดูแลร้านน้ำชาจากพวกอันธพาลที่ชอบมาระราน
จนร้านอยู่รอดปลอดภัยมั่นคงมาจนถึงทุกวันนี้
“พี่ซ่ง ขอบคุณท่านมาก”
หลี่เอ้อพี่ชายคนรองคารวะขอบคุณอีกฝ่ายจากใจ
จริง นอกจากจะคอยส่งข่าวคนร้ายจากคดีต่างให้เขาได้
รับรู้แล้ว ที่ผ่านมายังช่วยเป็นแหล่งข่าวและหูเป็นตาให้
ครอบครัวของเขาอีก
เมื่อทุกคนพบหน้าและทักทายกันเรียบร้อยแล้ว เป่า
เปาก็เริ่มเข้าเรื่องทันที
“แหล่งข่าวบอกว่าอีกไม่นานจะมีการคัดเลือกขุนนาง
กรมคลังคนใหม่ แทนขุนนางที่ถูกเนรเทศออกไป ข้าว่าพี่
ใหญ่ควรสมัครเข้าคัดเลือกนะเจ้าคะ”
“แหล่งข่าวของเจ้าไวจริงๆ ใต้เท้าหูเพิ่งถูกปลดไป
เมื่อวานเองมิใช่หรือ?”
เป่าเปายิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ไม่ต้องห่วง แหล่งข่าวของข้าเชื่อถือได้แน่นอน แต่
ว่าพี่ใหญ่ ท่านพร้อมจะเข้าเมืองหลวงหรือไม่เจ้าคะ”
“ข้าพร้อมแล้ว”
หลี่ต้าพี่ชายคนโต ตอบอย่างหนักแน่น ภาพของ
มารดาเมื่อครั้งนั้นยังติดตรึงอยู่ในใจของเขา ทำให้เขา
มุ่งมั่นตั้งใจที่จะเป็นขุนนางและเอาคืนคนที่ทำร้าย
ครอบครัวของเขาให้สำเร็จ ด้วยนิสัยคิดก่อนทำของหลี่ต้า
พี่ชายคนโต ทำให้เป่าเปาไม่รู้สึกกังวลใจที่เขาจะเป็นขุน
นาง แต่การอยู่ในเมืองหลวงซับซ้อนกว่าที่ทุกคนคิด ทำให้
นางกังวลใจในส่วนนี้อยู่บ้าง
“หากคิดจะเลื่อนระดับอย่างก้าวกระโดดย่อมต้องมี
ผลงาน หากท่านพร้อม เรามาคิดวิธีสร้างผลงานชิ้นใหญ่
กันเถอะ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่การสร้างผลงานให้เป็นที่โดด
เด่นภายในระยะเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นพวกเขา
ต้องวางแผนให้ดีๆ ก่อนจะลงมือทำ
———
ณ จวนเจ้าเมืองทังโจว
“แย่แล้วขอรับ ตอนนี้มีชาวบ้านมาล้อมเต็มหน้าจวน
เลยขอรับ เราจะทำอย่างไรดี”
ฝูเฟิ่งเจ้าเมืองทังโจวคนปัจจุบันขมวดคิ้วเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ทุกหัวเมืองประกาศขึ้นภาษีในปีนี้เพราะ
ทางการต้องการนำเสบียงไปช่วยเหลือสงครามชายแดน
“พาข้าไปดูเดี๋ยวนี้!!”
เขารีบตามพ่อบ้านของจวนไปที่หน้าจวนทันที เมื่อ
ออกมาก็พบเจ้ากับผู้คนจำนวนมากที่ยืนด่าทอเขา
“นั่นไงพวกเราท่านเจ้าเมืองออกมาแล้ว”
“หากขึ้นภาษีแบบนี้แล้วพวกเราจะทำอะไรกินกันเล่า
ขอรับ”
“ใช่ๆ กว่าบ้านข้าจะเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ กลับต้องส่ง
เป็นภาษีเกือบทั้งหมด แล้วพวกเราจะทำอย่างไร”
ภาษีที่ถูกเรียกเก็บปีนี้เพิ่มมามากกว่าเดิมถึงครึ่งหนึ่ง
จากบางคนต้องเสียยี่สิบชั่งกลับต้องเสียเพิ่มเป็นสามสิบชั่ง
ซึ่งส่งผลกระทบต่อหลายครอบครัวเป็นอย่างมาก
“ทุกคนใจเย็นลงก่อน ไม่ใช่ว่าข้าอยากขึ้นเสียเมื่อไหร่
เป็นทางส่วนกลางที่ต้องการเสบียงเพิ่มขึ้น นอกจากเมือง
ทังโจว เมืองอื่นๆ ก็ประสบปัญหาในครั้งนี้เช่นกัน”
“แต่ท่านเป็นเจ้าเมือง ไม่คิดจะหาวิธีช่วยพวกเราบ้าง
หรืออย่างไร”
“ใช่ๆ ท่านจะทนเห็นชาวเมืองตัวเองอดตายได้หรือ?
ท่านเป็นถึงเจ้าเมืองเชียวนะ”
ฝูเฟิ่งที่ได้ยินก็พูดอะไรไม่ออก ไม่ใช่เขาไม่อยากช่วย
แต่เขาไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี ไม่ใช่เพียงแค่เมืองทังโจว
เท่านั้นที่ประสบปัญหา เมืองอื่นๆ เองก็ไม่ต่างกัน พื้นที่
ชายแดนเองก็ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนเช่นกัน ทำให้
ราชการส่วนกลางต้องทำแบบนี้
ขณะที่กำลังเกิดความวุ่นวายที่หน้าจวนเจ้าเมือง
หลี่ต้าผู้ดำรงตำแหน่งใต้เท้าศาลประจำเมือง ผู้ดูแลเรื่อง
การเก็บภาษีก็ปรากฏตัวขึ้น
“ทุกท่านไม่ต้องกังวล ท่านเจ้าเมืองกับข้าหาทางออก
เรื่องปากท้องให้พวกท่านได้แล้ว ฉะนั้นขอทุกท่านกลับไป
รอที่บ้านก่อน อีกสองสามวันทางเราจะติดแจ้งวิธีการอีก
ครั้ง”
“จะทำได้แน่หรือ?”
บุรุษผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ หลี่ต้า
ไม่ได้ถือสา ทั้งยังเอ่ยตอบกลับอย่างใจเย็นว่า
“ทำได้หรือไม่ได้ ย่อมดีกว่าไม่มีทางช่วย พวกท่านมา
นั่งล้อมอยู่ที่นี่แล้วจะได้สิ่งใด? สู้เอาเวลาที่มีค่าของพวก
ท่านไปทำมาหากิน แล้วรอดูอีกสองสามวันไม่ดีกว่าหรือ?”
ชาวบ้านที่กำลังปิดล้อมจวนเจ้าเมืองหันมองหน้ากัน
คำพูดของใต้เท้าหลี่ผู้นี้ดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ดังนั้นพวก
เขาจึงตัดสินใจกลับไปทำงาน แต่ยังไม่วายจะเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเราจะรออีกสามวันเท่านั้น หากไม่มีวิธี
ช่วยเหลือที่ดี พวกเราจะกลับมาขอคำอธิบายจากท่านอีก
ครั้ง”
ฝูเฟิ่งถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง เขาหันไปทางหลี่ต้า
แล้วถามขึ้นว่า
“ท่านมีวิธีแก้ปัญหาจริงหรือ?”
“มีแน่นอนขอรับ”
“ท่านจะทำอย่างไรหรือ?”
“ข้าน้อยจะใช้กลวิธี’เงินทังโจว’ มาแก้ปัญหาปากท้อง
ครั้งนี้ขอรับ”
เงินทังโจว?? มันคือเงินอะไรกันล่ะนี่
Comments for chapter "บทที่ 39 เงินทังโจว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
