หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 38 ตอบโต้
วันรุ่งขึ้นหลี่ชุนลุกขึ้นมาช่วยเช็ดตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้
ภรรยาเหมือนอย่างทุกวันและเอ่ยขึ้นว่า
“วันนี้ข้าต้องออกไปทำงานก่อนนะ แล้วจะรีบ
กลับมา”
เขาเอ่ยเช่นนี้ทุกเช้าเพื่อไปดูแลการค้าที่เขาสร้าง
ขึ้นมา และจะกลับมาในตอนค่ำ เพราะคิดว่าการที่เขากลับ
บ้านช้าในทุกวันจะช่วยกระตุ้นให้ภรรยาลุกขึ้นจากเตียงมา
วิ่งไล่ตีเขาเหมือนก่อนหน้านี้ได้
แม้จะผ่านมาเป็นสิบปีแต่เขาไม่คิดที่จะหยุดทำเช่นนี้
เพียงเพราะหวังว่าคนรักของเขาจะฟื้นคืนและเขาจะได้อยู่
เคียงคู่กับภรรยาตลอดไป ถึงจะผ่านไปอีกนานสักแค่ไหน
เขาจะยังคงทำทุกอย่างให้กับภรรยาด้วยความรัก
เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
หลังหลี่เอ้อได้เจอกับครอบครัว เขาได้พาภรรยามา
แนะนำให้ทุกคนรู้จัก ซูซินผู้เป็นภรรยารู้สึกประหม่าและ
กังวลเป็นอย่างมาก แต่เมื่อได้พบครอบครัวของสามี
นอกจากทุกคนจะต้อนรับนางเป็นอย่างดีแล้ว พวกเขายัง
น่ารักและเป็นกันเอง ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้น
“ท่านอา ในนี้คือน้องสาวใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หลี่เยว่ซินเอ่ยถามขึ้นด้วยความรู้สึกคาดหวัง แต่หลี่
เยว่เล่อผู้เป็นน้องชายกลับเอ่ยขึ้นว่า
“ต้องเป็นน้องชายแน่ๆ พอโตมาเขาจะได้มาเล่นกับ
ข้า”
“ไม่ว่าจะเป็นน้องสาวหรือน้องชายพวกเจ้าก็เล่นกับ
น้องได้เหมือนกัน จริงหรือไม่?”
เด็กน้อยทั้งสองที่กำลังถกเถียงกัน เมื่อได้ฟังคำพูดที่
เป่าเปาเอ่ยก็รู้สึกว่ามันมีเหตุมีผลจึงพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากเล่นอยู่กับซูซินพักหนึ่งพวกเขาก็ออกไปวิ่งเล่นที่
สวนแทน
ทางด้านหลี่ชุนที่ออกจากบ้านเขามุ่งหน้าตรงไปที่หอ
ดนตรีที่ตัวเองดูแลอยู่ทันทีโดยไม่ได้แวะที่ไหน
เมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว บุตรสาวคนเล็กที่เห็นเขา
ซึมเศร้าอยู่กับบ้าน จึงเสนอให้เขาทำการค้าโดยนางจะเป็น
ผู้ออกทุนให้ ตอนแรกหลี่ชุนผู้เป็นพ่อปฏิเสธ เขาอยากใช้
เวลาทั้งหมดที่มีดูแลภรรยาอยู่กับบ้าน แต่ก็เป็นคำพูดของ
เป่าเปาที่เอ่ยขึ้นว่า
‘หากท่านพ่อไปทำการค้า ท่านแม่อาจจะคิดว่าท่าน
หนีไปเที่ยว แล้วลุกขึ้นมาจัดการกับท่านก็ได้นะเจ้าคะ’
หลี่ชุนผู้เป็นพ่อที่ได้ยินถึงกับตาลุกวาว เห็นด้วยกับ
ความคิดของบุตรสาว เขาจะพยายามทำตัวให้ภรรยาหึง
หวงจนต้องลุกจากเตียงมาจัดการ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจ
เปิดหอดนตรี ช่วยหาข่าวสนับสนุนโรงน้ำชาของเป่าเปา
โดยมีหลี่ซานลูกชายคนที่สามผู้ช่ำชองและเชี่ยวชาญด้าน
บริหารจัดการเป็นผู้ช่วย จนหอดนตรีเป็นที่รู้จักและโด่งดัง
ไปทั่วเมืองทังโจวและเมืองข้างเคียง
หลี่ชุนที่เคยซึมเศร้าดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ไม่ใช่เพราะ
เขาได้ออกไปทำงาน แต่เพราะเขามีความหวัง หวังว่าเมื่อ
เขาทำแบบนี้แล้วภรรยาจะมีโอกาสฟื้นขึ้นมาพบเขามาก
ขึ้นกว่าเดิม
———
ณ บ้านตระกูลจิ้น
สิบปีผ่านไปแต่ตระกูลจิ้นยังคงมีจำนวนสมาชิกใน
บ้านเท่าเดิม จนฮูหยินใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่านั่งไม่ติด
“หลานรัก เจ้าไม่คิดจะแต่งงานให้ย่าตายตาหลับเสีย
หน่อยหรือ?”
“ท่านย่าแข็งแรงขนาดนี้จะตายได้อย่างไรขอรับ อีก
สิบยี่สิบปีค่อยแต่งก็ยังได้”
“คุณหนูตระกูลหวงก็ไม่เลว ทั้งหน้าตางดงามและ
กิริยามารยาทเรียบร้อย ถือได้ว่าเป็นหญิงงามที่หาได้ยาก
คนหนึ่ง”
“นางดูบอบบางเกินไป ข้าคงดูแลนางไม่ไหวหรอก
ขอรับ”
“เช่นนั้นคุณหนูตระกูลเหอดูเป็นคนเข้มแข็ง เก่งทั้งขี่
ม้ายิงธนู เจ้าคงดูแลไหวแน่นอน”
“ท่านย่า ท่านก็รู้ว่าตระกูลของเรายึดมั่นในรักเดียว
หากข้าไม่ได้แต่งกับคนที่รักจริงๆ ท่านย่าจะไม่สงสาร
หลานคนนี้หรือขอรับ”
“สตรีดีๆ ในเมืองหลวงมีตั้งมากมาย เหตุใดเจ้าถึงไม่
ถูกใจเสียที หรือว่าเจ้ากำลังรอใครอยู่ ฮึ?”
จิ้นอันยิ้มน้อยๆ แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เขาเองก็
ตอบไม่ได้ว่าตัวเองกำลังรออะไร แต่เขารู้สึกว่าตัวเองกำลัง
รอใครบางคนอยู่จริงๆ
ฮูหยินผู้เฒ่าได้แต่ถอนหายใจออกมา นางและ
ลูกสะใภ้พยายามโน้มน้าวให้หลานชายคนนี้แต่งงาน แต่
เขาไม่เคยตอบรับหรือสนใจสตรีคนไหนที่พวกนางแนะนำ
ให้รู้จักเลยแม้แต่คนเดียวซ้ำยังหาทางหลีกเลี่ยงหรือเขาไม่
ชอบสตรีกันนะ
“หลานรัก ไม่ว่าหลานเป็นอะไร ย่าพร้อมอยู่ข้าง
หลานเสมอนะ”
“ขอรับ”
จิ้นอันตอบรับด้วยความงุนงง ก่อนจะขอตัวออกไป
ทำงาน ตอนนี้เขาเป็นขุนนางระดับเจ็ดทำงานอยู่ในห้อง
ฎีกา ซึ่งมีเฟยหลงเป็นเพื่อนร่วมงาน
“เฟยหลง เหตุใดเจ้าถึงยังไม่แต่งงาน?”
เฟยหลงมองหน้าสหายทีหนึ่งแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด จิ้น
อันเองก็ไม่ได้หวังว่าเขาจะตอบคำถาม ตลอดสิบปีที่ผ่านมา
ทั้งคู่เรียนมาด้วยกัน แล้วยังได้มาทำงานที่เดียวกันเรียกได้
ว่าเฟยหลงคือสหายสนิทที่สุดของเขาทำให้เขารู้จักนิสัยใจ
คอของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี
งานในส่วนนี้มีหน้าที่ให้ทำมากมาย เพราะแต่ละวัน
จะมีฎีกามาไม่ต่ำกว่าร้อยฉบับ หน้าที่ของพวกเขาคือคัด
กรองฎีกาที่ไม่มีสาระออกไป เหลือไว้เพียงฎีกาที่มีสาระ
เท่านั้น หลังจากนั้นจะมีขันทีคนสนิทของฮ่องเต้พิจารณา
ฎีกาที่ควรนำขึ้นเสนอฮ่องเต้ เพื่อนำเรื่องเข้าในที่ประชุม
อีกครั้ง
ซึ่งตำแหน่งในส่วนนี้จะว่าเป็นตำแหน่งที่สำคัญมาก
ตำแหน่งหนึ่งเลยก็ว่าได้ ปกติแล้วฮ่องเต้จะเป็นคนเลือกคน
เข้ามาทำงานในส่วนนี้ด้วยตัวเอง และสองคนนี้เป็นผู้โชคดี
ที่ถูกเลือกเข้ามาพร้อมกันในตอนที่เป็นขุนนางอยู่ที่ส่วน
งานอื่น
ขณะเฟยหลงกำลังตรวจสอบฎีกาจากที่ต่างๆ ก็ต้อง
ขมวดคิ้วเมื่อเห็นฎีกาฉบับหนึ่งในมือ
“เจ้าดูนี่”
เฟยหลงยื่นฎีกาฉบับนั้นให้สหายของเขาดู เมื่อจิ้น
อันได้เห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน เพราะมันเป็นฎีกา
ร้องเรียนความผิดของขุนนางผู้หนึ่งในกองคลัง โดยมี
หลักฐานแนบมาพร้อมเสร็จสรรพ
ที่พวกเขาแปลกใจไม่ใช่หลักฐานที่สมบูรณ์แบบ แต่
เป็นลายมือบนเอกสารฉบับนี้
“เหตุใดข้าถึงคุ้นตาลายมือของฎีกาฉบับนี้”
เฟยหลงพยักหน้ารับ ที่เขาเรียกสหายมาดูก็เพราะ
คุ้นตากับลายมือบนฎีกา แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ฝ่ายจิ้น
อันเองก็คิดไม่ออกเช่นกัน ดังนั้นแม้ทั้งสองจะรู้สึกว่ายังมี
บางอย่างติดอยู่ในใจแต่ก็ส่งฎีกาฉบับนี้ขึ้นไปให้กงกง
พิจารณาอีกครั้ง
กงกงผู้รับฎีกาต่อ ตัดสินใจนำฎีการ้องเรียนเรื่อง
ยักยอกเงินหลวงขึ้นถวายฮ่องเต้ เพราะเรื่องสำคัญเช่นนี้
หากเขาไม่นำไปถวายแล้วถูกตรวจสอบขึ้นมาจะไม่เป็น
ผลดีต่อตัวเองแน่นอน
ในท้องพระโรงวันนั้นผู้คนล้วนถกเถียงถึงเรื่อง
ยักยอกทรัพย์ของขุนนางในกองคลัง แต่เพราะหลักฐานที่
แน่นหนา เมื่อลงไปตรวจสอบก็ได้พบว่าตรงตามที่ปรากฏ
ในหลักฐานที่ส่งมา ทำให้ขุนนางผู้นั้นโดนปลด ยึดทรัพย์
และเนรเทศไปอยู่ชายแดนทั้งครอบครัว
“ท่านเสนาบดีโปรดช่วยข้าด้วย”
ขุนนางผู้ต้องโทษแอบลอบไปพบกับเสนาบดีไป๋เพื่อ
ขอให้ผู้เป็นนายช่วยเหลือ แต่อีกฝ่ายตอบกลับอย่างไม่
สนใจไยดีว่า
“กลับไปซะ ทำอะไรไม่คิด แม้เทวดาก็ช่วยเหลือเจ้า
ไม่ได้ พวกเจ้าพาคนพวกนี้ออกไป!!”
“ท่านเสนาบดี…”
เสนาบดีไป๋ไม่ได้สนใจเสียงบุรุษที่ถูกลากออกไป เขา
สนใจเรื่องคนที่ร้องเรียนบุรุษผู้นี้มากกว่า เหตุใดคนผู้นั้นถึง
มีหลักฐานมัดแน่นขนาดนี้ หากเป็นคนใกล้ตัวที่รู้สึกอิจฉา
แล้วนำมาเปิดเผยก็แล้วไป แต่หากเป็นคนที่มีจุดประสงค์
อื่นล่ะ
ดังนั้นเขาจึงสั่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ แต่ก็ไม่พบ
หลักฐานบ่งชี้ไปที่ใคร อย่างไรก็ตามเสนาบดีไป๋รู้สึกสังหรณ์
ใจแปลกๆ แม้จะหาที่มาของคนร้องเรียนไม่พบ เขาก็ยังสั่ง
ให้คนพยายามสืบหาต่อไป
…และนี่แหละคือจุดเริ่มต้นเล็กๆ ในการตอบโต้ผู้ที่
ทำลายครอบครัว และทำร้ายคนที่พวกเขารักของบรรดาพี่
น้องครอบครัวตระกูลหลี่
Comments for chapter "บทที่ 38 ตอบโต้"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
