หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 40 เงินทังโจว (2)

เมื่อหารือเรื่องแก้ปัญหาปากท้องของคนในเมือง

เสร็จ เจ้าเมืองทังโจวอย่างฝูเฟิ่งที่ได้ฟังหลี่ต้าเล่าถึง

หลักการของกลยุทธ์การทำงานทั้งหมด และเห็นด้วยกับ

แผนการก็อนุมัติให้ดำเนินการทันทีเรื่องการเสนอฎีกา

แนวคิดการทำเงินทังโจวเข้าเมืองหลวงเขาจะเป็น

ผู้ดำเนินการ แต่กระบวนการอื่นๆ ภายในเมืองทังโจวจะ

เป็นทางหลี่ต้าที่ขอรับไว้ทั้งหมด

กลยุทธ์เงินทังโจวครั้งนี้ เกิดจากความคิดของเป่า

เปากับหลี่ซานพี่ชายคนที่สามที่ร่วมกันวางแผนจนลงตัว

และให้หลี่ต้าพี่ชายคนโตเป็นคนเสนอ

ซึ่งจะต้องเริ่มจากขอเงินสนับสนุนให้มีการผลิตเงิน

ทังโจวจากเจ้าเมืองโดยยื่นฎีกาไปที่เมืองหลวงอย่างเร่งด่วน

เมื่อได้รับอนุมัติงบประมาณในส่วนนี้แล้ว ก็จะเริ่มกระจาย

ข่าวเรื่องวิธีการใช้งานเงินทังโจวไปให้ประชาชนในเมืองได้

รับรู้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีติดประกาศ วิธีบอกเล่าปากต่อปาก

โดยให้เหล่าทหารและนักเล่านิทานพูดถึงวิธีการใช้จ่ายเงิน

ทังโจวให้ทุกคนได้เตรียมตัวก่อนใช้งานจริง

หลักการใช้เงินทังโจวคือ เงิน1 เหวิน จะสามารถ

แลกเงินทังโจวได้ 1.5 ทังโจว ทำให้คนในที่แลกเงินเหมือน

มีเงินเพิ่มมา 0.5 เหวิน ขณะที่ราคาสินค้ายังคงเท่าเดิม แต่

ต้องบอกก่อนว่ามันสามารถใช้ได้ในเมืองทังโจวเพียงแห่ง

เดียวเท่านั้น เงินเหล่านี้สร้างขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหาภาษีที่

เพิ่มขึ้น จึงให้มีกำหนดระยะเวลาใช้อยู่ที่หนึ่งปี

หลังจากครบหนึ่งปี ผู้คนที่มีเงินสกุลทังโจวอยู่ในมือ

จะสามารถนำเงิน1 ทังโจวมาแลกเป็นเงิน 1 เหวินได้ โดย

กำหนดให้นำเงินกลับมาแลกภายในระยะเวลาหนึ่งเดือน

มิฉะนั้นเงินทังโจวในมือทั้งหมดจะกลายเป็นเพียงกระดาษ

ที่ไม่ค่าใดๆ อีกโดยมีเงื่อนไขว่าครอบครัวครอบครัวหนึ่งจะ

สามารถแลกเงินทังโจวได้ไม่เกินสิบตำลึงเท่านั้น เพื่อ

หลีกเลี่ยงการเกร็งกำไรของเหล่าคหบดีและขุนนาง

แต่หากมีผู้ที่ต้องการแลกเปลี่ยนเงินทังโจวกลับไป

เป็นเงินเหวินก่อนครบกำหนดระยะเวลาหนึ่งปี พวกเขา

ต้องยอมแลกเปลี่ยนในอัตรา1.6 ทังโจว ต่อ1 เหวิน

คำอธิบาย

1.อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างปีเมื่อเริ่มโครงการเงิน

ทังโจว ดังนี้

– 1 เหวิน แลกได้1.5 ทังโจว

-1.6 ทังโจว แลกกลับได้1 เหวิน

2. อัตราแลกเปลี่ยนกลับเมื่อสิ้นสุดโครงการเงิน

ทังโจว (ครบระยะเวลาหนึ่งปี) ดังนี้

– 1 ทังโจว แลกกลับได้ 1 เหวิน

(ต้องนำตั๋วเงินทังโจวมาแลกกลับเป็นเงินเหวินภาย

ใน 1 เดือนหลังจากครบกำหนด 1 ปีของโครงการหากเลย

ระยะเวลาที่กำหนดจะแลกกลับเป็นเงินเหวินไม่ได้อีก

ต่อไป)

หากถามว่าเงินทังโจว0.5 ทังโจว ที่เพิ่มมานี้ได้มา

จากที่ไหน คำตอบคือตระกูลหลี่จะเป็นคนรับภาระในส่วน

นี้เอง ไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการสร้างความดีความชอบ

จนยอมเสียเงินมหาศาลอย่างเดียวหรอกนะแต่เพราะพวก

เขาคิดมาดีแล้วว่านอกจากจะได้เงินลงทุน ยังได้ชื่อเสียงที่

จะช่วยให้พี่ชายคนโตสามารถเข้าไปทำงานในที่ที่ตั้งใจได้

อีกด้วย

หลี่ซานพี่ชายคนที่สามมั่นใจว่าเงินที่ได้มาใน

ระยะเวลาหนึ่งปีนี้จะสามารถนำไปลงทุนและทำกำไรที่

เมืองหลวงได้มากกว่าเงินที่เสียไปแน่นอน เหตุผลที่

ตระกูลหลี่ตัดสินใจจะเริ่มลงทุนที่เมืองหลวง เพราะพวก

เขาวางแผนไว้ว่าจะย้ายครอบครัวเข้าไปอยู่ที่นั่นเพื่อคอย

สนับสนุนพี่ชายคนโตและเริ่มเปิดฉากโต้กลับแบบเต็มกำลัง

“นี่ๆ พวกเจ้าเคยได้ยินหรือไม่ เรื่องที่เจ้าเมืองจะแจก

เงินพวกเราน่ะ?”

“เจ้าเมืองจะแจกเงินจริงๆ หรือ ได้กันทุกคนหรือไม่”

“ได้ยินมาว่าจะได้กันทุกคนเลยนะ”

“เห็นว่าจะใช้เป็นวิธีแลกเงินนะแต่ก็ไม่ต่างจากแจก

เงินหรอก”

“โอ้วดีจริงๆ เจ้าเมืองนี่เป็นคนดีจริงๆ ผลงานเขาครั้ง

นี้ข้าชอบมากๆเลย”

“ใช่ที่ไหนล่ะ ครั้งนี้เป็นผลงานของใต้เท้าหลี่

ต่างหาก”

ชาวบ้านที่ได้ยินข่าวเรื่องเงินทังโจวเริ่มพูดคุยกันไป

ต่างๆนานา ซึ่งทางตระกูลหลี่ก็ได้เตรียมการในเรื่องนี้ไว้

เป็นอย่างดี พวกเขาให้คนแทรกซึมไปกับชาวบ้านทุกจุด

เพื่อกระจายข่าวเรื่องวิธีการใช้เงินทังโจวที่ถูกต้อง และป่าว

ประกาศว่าความดีความชอบครั้งนี้เป็นความคิดของหลี่ต้า

พี่ชายคนโต

———-

ณ เมืองหลวง

ฎีกาด่วนผ่านมือจิ้นอันและเฟยหลงไปอย่างรวดเร็ว

มันถูกนำเข้าที่ประชุมในเวลาไม่กี่วันต่อมา เหล่าขุนนาง

ล้วนถกเถียงถึงวิธีการทำแบบนี้ เสียงส่วนหนึ่งไม่เห็นด้วย

เพราะมีความเห็นว่าอาจส่งผลกระทบต่อเศรษฐกิจในวง

กว้าง แต่เสียงส่วนใหญ่กลับเห็นว่าเรื่องนี้จะช่วยประชาชน

ได้ ทั้งยังสามารถแจกแจงที่มาที่ไปของเงิน และกำหนด

ระยะเวลาดำเนินการได้อย่างชัดเจน ทำให้ไม่นานนัก งบ

สนับสนุนจากส่วนกลางก็ถูกส่งลงมาพร้อมกับคนจาก

ทางการที่คอยเฝ้าดูการดำเนินงานอย่างใกล้ชิด

จิ้นอันที่เห็นฎีกานี้ครั้งแรกก็รู้สึกแปลกใจ เมือง

ทังโจวมีบัณฑิตที่เฉลียวฉลาดขนาดนี้แฝงอยู่ตั้งแต่เมื่อใด

กัน?เมื่อคิดดูอีกทีเขาก็นึกขึ้นได้ว่าลายมือบนฎีการ้องเรียน

ใต้เท้ากรมคลังที่ดูคุ้นตานั้น แท้จริงแล้วคล้ายคลึงกับ

ลายมือของเป่าเปาศิษย์น้องของเขาที่หายตัวไปนั่นเอง ดัง

นั้นจิ้นอันจึงเผยยิ้มกว้างออกมาก่อนจะตัดสินใจขอติดตาม

ไปที่เมืองทังโจวด้วยอีกคนหนึ่ง

————

ณ หอดนตรี เมืองทังโจว

หลี่ชุนนั่งอยู่บนห้องพิเศษที่บุตรสาวสร้างเอาไว้ให้

โดยเฉพาะ ทุกวันเขาจะทำงานอยู่ที่นี่ และจะกลับบ้าน

ในช่วงค่ำๆ ทำให้คนในหอเข้าใจว่าเถ้าแก่ไม่มีภรรยา และ

มักจะมีคนที่หวังรวยทางลัดคอยให้ท่าหลี่ชุนอยู่เสมอ

จากคนที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้กลับใช้ความพยายาม

อย่างมากในการฝึกฝน จนตอนนี้สามารถบันทึกรายรับ

รายจ่ายและทำบัญชีได้ด้วยตัวเอง แม้จะมีคนบอกให้เขา

จ้างคนมาทำบัญชีให้ แต่เขาอยากทำบัญชีด้วยตัวเอง เมื่อ

ภรรยาฟื้นขึ้นมา จากที่โดนทุบตีหนักๆ อาจจะเบาลง

เพราะเขาสามารถพูดได้ว่าตัวเองมาทำบัญชีของหอไม่

ได้มาเที่ยวจริงๆ

วันนี้นอกจากมานั่งดูความเรียบร้อยของหอดนตรี

แล้ว เขายังมีภารกิจเพิ่มเติมมาอีกอย่างหนึ่ง

“วันนี้ข้ามีเรื่องจะบอกให้ทุกคนรับรู้ อีกไม่กี่วันจะมี

การประกาศใช้เงินทังโจว ซึ่งเงินชนิดนี้สามารถใช้เหมือน

เงินเหวินทุกประการ”

“เงินทังโจวคืออะไรหรือขอรับเถ้าแก่”

“เงินทังโจวก็คือเงินนั่นแหละ เพียงแต่หากพวกเจ้า

นำเงินเหวินไปแลก จะได้เงินทังโจวที่มีมูลค่ามากกว่ามา

แทน”

“แบบนี้จะเชื่อถือได้จริงหรือเจ้าคะ”

“เชื่อถือได้เพราะว่าลูก เอ่อ เพราะทางการเป็นคน

จัดการ หากไม่เชื่อทางการแล้วจะเชื่อใคร”

“ถูกต้อง ต่อไปหากพวกเจ้าเห็นเงินที่มีหน้าตาแบบนี้

ก็จงรับเข้ามา คิดเสียว่าเป็นเงินเหวิน เข้าใจหรือไม่”

“ขอรับ/เจ้าค่ะ”

ผู้คนในหอดนตรีที่ได้ยินเช่นนั้นต่างก็พยักหน้าเห็น

ด้วย ไม่เชื่อทางการแล้วจะไปเชื่อใคร ก่อนหน้านี้พวกเขา

เคยได้ยินเรื่องการแลกเปลี่ยนเงินจาก10 เป็น15 มาก่อน

แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่อง เมื่อได้ยินคำยืนยันจากเถ้าแก่ ว่า

เงินทังโจวก็สามารถใช้กับหอดนตรีได้ พวกเขาก็มั่นใจและ

ตั้งใจว่าจะไปแลกเงินทังโจวมาเก็บไว้ใช้จ่ายภายในเมือง

ต่อไป

นอกจากหอดนตรีแล้ว กิจการอื่นของตระกูลหลี่เอง

ก็ทำแบบนี้เช่นกัน ทำให้มีคนเลือกที่จะใช้เงินทังโจวเพิ่ม

มากขึ้น จนไม่นานทั่วทั้งเมืองก็ใช้เงินทังโจวเป็นเงินหลัก

“ท่าป้า ข้าขอซาลาเปาไส้หมูสองลูก”

“ทั้งหมดหกทังโจว”

“หกทังโจวคืออะไรหรือขอรับ??”

“พ่อหนุ่ม เจ้าไม่ใช่คนในเมืองรึ?”

“ขอรับ ข้ามาจากเมืองหลวง”

“งั้นทั้งหมดก็หกเหวิน”

ชายหนุ่มจ่ายเงินออกไปหกเหวินด้วยความสงสัย

และมารู้ทีหลังว่าเงินทังโจวคือเงินที่ใช้ในเมืองแห่งนี้ หาก

นำเงินเหวินไปแลกจะได้เงินเพิ่มขึ้นมา 0.5 เท่า แต่หาก

แลกคืนขณะยังไม่ครบกำหนดสัญญา จะเสีย 0.6 เท่า ซึ่ง

มากกว่าเดิม 0.1 เท่า นั่นเอง

ใครเป็นคนต้นคิดวิธีแบบนี้กันนะ ช่างน่าสนใจจริงๆ

ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องนี้อยู่นั้น เสียงโวยวายของคนหน้า

ร้านแลกเงินดังขึ้น

“เหตุใดถึงแลกไม่ได้ ไหนบอกว่าเงินทังโจวสามารถ

แลกคืนได้ตลอดเวลา นี่พวกเจ้าโกหกงั้นหรือ!?!”

“พวกเราไม่ได้โกหก แต่เงินที่เจ้านำมาแลกคืนนี่มัน

เงินปลอม!!”

“เป็นไปได้อย่างไรที่เงินในมือข้าเป็นเงินปลอม”

“เฮอะ เพราะข้าคิดไว้แล้วว่าต้องมีพวกคนแบบ

เจ้าน่ะสิทุกท่านโปรดดูตรงนี้ เงินทังโจวจะมีสัญลักษณ์ที่ไม่

เหมือนที่อื่นอยู่ตรงนี้ หากใครนำเงินที่ไม่ใช่ของจริงมาใช้

โปรดนำเรื่องมาแจ้งข้า ข้าจะให้รางวัลนำจับหัวละหนึ่ง

ตำลึง!!”

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครกล้าผลิตเงินทังโจวปลอมขึ้นมา

อีกเลย แต่กลับมีมิจฉาชีพรูปแบบใหม่มาแทน

“เจ้าข้าเอ๊ยๆๆๆ เร่เข้ามาๆๆ นาทีทอง นาทีถูกหาก

ท่านนำเงินเหวินมาให้เราตอนนี้ เราสามารถแลกเปลี่ยนให้

ท่านได้ ในอัตรา1 เหวิน ต่อ 2 ทังโจว โดยใช้เวลาสามวัน!!”

ผู้ที่หลงเชื่อตอนนี้ต่างนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่หน้าศาล

กลางเมือง นั่นมันพวกมิจฉาชีพชัดๆ เฮ้อ…