หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 34 วันเกิด

“นี่ท่านว่าอะไรนะ!!”

“ข้าบอกว่าข้าชอบสตรีที่ชื่อซานซาน เพราะฉะนั้นที่

ข้ามองเจ้าไม่ใช่เพราะข้าสนใจเจ้า เพียงแต่ดวงตาของเจ้า

เหมือนกับนางก็เท่านั้น”

ตั้งแต่รู้กับเฟยหลงมานี่เป็นครั้งแรกที่เป่าเปาได้ยิน

เขาพูดประโยคที่ยืดยาวขนาดนี้แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้น

ประเด็นอยู่ที่เขาคิดว่านางชอบเขา แล้วเขาก็ดันชอบ

นางในชาติก่อนนี่สิ

ก่อนหน้านี้ระหว่างนั่งเรียน เฟยหลงเอาแต่นั่งจ้อง

หน้านางจนนางโมโหลุกขึ้นมาโต้เถียงกับเขา นางเพิ่งได้รู้

ตอนนี้เองว่าเขาแอบชอบนาง ไม่สิแอบชอบนางในชาติ

ก่อนต่างหาก แต่จะให้บอกไปว่าตัวนางในชาติก่อนตาย

แล้วก็ออกจะทำร้ายจิตใจเขาเกินไปหน่อย นางจึงได้แต่นิ่ง

เงียบและไม่ได้พูดสิ่งใดขึ้นมาอีก

เป่าเปารู้สึกเขินอายเล็กน้อยที่มีคนมาบอกชอบนาง

ตรงๆ แบบนี้ ทำให้นางไม่โวยวายใส่เฟยหลงอีกเมื่อเขา

ชอบจ้องมาที่นาง

จิ้นอันที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกแปลกๆ เหตุใดเขาต้องรู้สึก

ไม่พอใจ ยังดีที่อีกฝ่ายบอกว่าชอบสตรีที่ชื่อซานซาน ไม่ได้

บอกว่าชอบสตรีที่ชื่อเป่าเปา ไม่เช่นนั้น… เอ่อ…เขาเองก็ไม่

รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นอะไรกันแน่ ช่างเถอะ ไว้เมื่อเขา

เดินทางไปเมืองหลวงแล้วกลับมาค่อยคิดถึงเรื่องนี้อีกทีก็

แล้วกัน

ในวันพรุ่งนี้ อาจารย์ฮุ่ย จิ้นอัน และเฟยหลงกำลังจะ

เดินทางไปเมืองหลวง จิ้นอันต้องไปร่วมงานวันเกิดของ

บิดา อาจารย์ฮุ่ยต้องการไปหาสหาย และเฟยหลงที่อยาก

ไปหาญาติทำให้ทั้งสามคนตัดสินใจเดินทางไปพร้อมกัน

“หนึ่งเดือนนี้ตั้งใจฝึกฝน จำการบ้านที่อาจารย์ให้ได้

ใช่หรือไม่”

“จำได้เจ้าค่ะ”

เป่าเปาพยักหน้า ตอนนี้นางเรียนรู้ได้รวดเร็วเกินกว่า

เด็กทั่วไปจะเรียนได้เสียอีก บางทีอาจจะเก่งกว่าบัณฑิต

บางคนเสียด้วยซ้ำทำให้ฮุ่ยซิ่วเคี่ยวเข็ญนางเป็นอย่างมาก

“ข้าจะรีบไปรีบกลับนะ”

จิ้นอันเอ่ยขึ้นกับเป่าเปา ด้วยความที่พวกเขาอยู่

ด้วยกันมานานหลายเดือน ทำให้เขารู้สึกสนิทกับนางเป็น

อย่างมาก จนบางครั้งถึงขนาดไม่อยากแยกจากกัน นั่นคง

เพราะเขาอยากจะมีน้องสาวมากกระมัง เขาได้แต่คิดกับ

ตัวเอง

เป่าเปาบอกลาทุกคน ก่อนจะวิ่งกลับบ้านพร้อม

เจ้าหนิวหนิวที่ตัวใหญ่ขึ้นกว่าตอนแรกมากทั้งสามมองเป่า

เปาที่วิ่งจากไป โดยไม่คิดเลยว่าจะไม่ได้พบกันไปอีกนาน

———

ณ จวนใต้เท้าจ้ง

บุรุษสองคนกำลังเดินหมากกันอยู่ในห้องเช่นเคย ทุก

ครั้งเมื่อทั้งสองพบกัน มักจะมีเรื่องที่ต้องหารือกันเสมอ

“นายท่าน ข้าอยากขอยืมคนของท่านสักหน่อยได้

หรือไม่ ขอรับ”

บุรุษผู้ถูกเรียกขานว่านายท่านเงยหน้าขึ้นมองฝ่าย

ตรงข้ามแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ทำให้ใต้เท้าจ้งถึงกับ

เหงื่อตกรีบอธิบายขึ้นว่า

“ข้าแค่อยากขอยืมคนของท่านไปกำจัดคนผู้หนึ่ง

ขอรับ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังไม่เอ่ยสิ่งใด เขาก็รีบพูดต่อว่า

“คนของข้าได้พบกับอดีตจอหงวนแซ่หลี่ ที่ปีนั้นเขา

หายสาบสูญไปก่อนมารับตำแหน่ง และทำให้ตัวข้าได้เข้า

มาเป็นขุนนางแทน บางทีคนผู้นี้อาจทำให้พวกเราต้อง

ลำบากในวันหน้าข้าเลยอยากจะกำจัดเขาก่อนที่จะมี

ปัญหาขอรับ”

สิ่งที่ใต้เท้าจ้งพูดทำให้อีกฝ่ายสนใจขึ้นมาทันที เมื่อ

ได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดแล้ว เขาก็ตัดสินใจให้ต้าหนี่ไป

ทำงานชิ้นนี้ทั้งยังกำชับกับนางอีกว่าห้ามพลาดเด็ดขาด

ต้าหนี่รับคำอย่างแข็งขันแค่ปลิดชีพคนธรรมดาคน

หนึ่ง ครั้งนี้นางจะไม่ยอมพลาดเป็นแน่ดังนั้นหลังจากได้รับ

รายละเอียดของเป้าหมาย ต้าหนี่ก็พาคนกลุ่มหนึ่งออกไป

ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายทันที

———-

วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดครบรอบห้าปีของเป่าเปา

โดยที่นางเองไม่รู้ตัวเลยสักนิด เพราะนางมัวแต่ยุ่งๆ กับ

เรื่องต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือ และนำสิ่งที่ตัวเอง

เรียนรู้มาถ่ายทอดให้พี่ๆ ในตอนเย็น ทั้งยังคิดแผนการทำ

ร้านน้ำชาให้สามารถขยับขยายกลายเป็นจุดศูนย์รวม

ข่าวสารในอนาคต และเป็นโชคดีของนางจริงๆที่จู่ๆ ก็ได้

พบกับคนมีความสามารถอย่างอาจารย์อี้ ทำให้ความฝันที่

นางตั้งไว้อาจไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป

เมื่อเรียนหนังสือเสร็จและกลับมาถึงบ้าน นางก็

เห็นหลี่หลิงผู้เป็นแม่ออกมายืนนวดแป้งถ้วยใหญ่อยู่ที่ลาน

บ้าน

“ลูกรักกลับมาแล้วหรือจ๊ะ มาช่วยแม่นวดแป้งทำ

บะหมี่อายุยืนกันดีกว่า”

“วันเกิดใครหรือเจ้าคะ?”

“อ้าว ก็วันนี้เป็นวันเกิดของลูกไง”

เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็งุนงงไปพักหนึ่ง ก่อนจะ

พยายามนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับวันเกิด แต่ก็นึกอย่างไร

ก็นึกไม่ออกเลยสักนิดอาจเป็นเพราะเป่าเปาคนก่อนยังเด็ก

เกินไป จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็เป็นได้

เมื่อมารดาบอกว่าวันนี้เป็นวันเกิด นางก็จะจดจำ

เอาไว้ ปีต่อๆ ไปจะได้ฉลองวันเกิดของตัวเองได้ถูกวัน

เป่าเปานวดแป้งกับมารดาอย่างสนุกสนาน ท่านพ่อ

ท่านอา และบรรดาพี่ๆ ของนางเมื่อกลับมาจากทำงานก็

มาช่วยก่อไฟ ต้มน้ำ ทุกคนร่วมมือร่วมร่วมแรงกันจนเป่า

เปาตัวน้อยอดไม่ได้ที่จะประทับใจ นางจำไม่ได้แล้วว่าการ

ฉลองวันเกิดกับครอบครัวเป็นอย่างไร ดังนั้นวันนี้ถือว่าเป็น

การฉลองวันเกิดครั้งแรกของนาง นางจะจดจำวันนี้ไม่มีลืม

เลือนแน่นอน

ทุกคนฉลองวันเกิดอย่างครื้นเครง แม้ไม่มีอาหารดีๆ

สุราแพงๆ แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและความสุข

เสียงหัวเราะของคนในตระกูลหลี่ดังไปทั่วทั้งลานบ้าน

“เป่าเปาของเราโตขึ้นอีกปีแล้วนะ ขอให้มีความสุข

มากๆ”

หลี่ต้าพี่ชายคนโตเริ่มต้นอวยพรให้น้องสาวของเขา

“อีกไม่นานน้องสาวข้าต้องออกเรือนไปกับผู้อื่นแล้ว

ใช่หรือไม่”

ผัวะ~ หลี่ซานพี่ชายคนที่สามถูกบิดาตบเข้าที่ศีรษะ

ทีหนึ่ง โทษฐานพูดจาไม่เข้าหู

“ลูกรักของข้าไม่แต่งออกไปไหนหรอก นางจะอยู่กับ

ข้าจนแก่กันไปข้างหนึ่งเลย”

“น้อยๆ หน่อย หากนางไม่ได้แต่งงาน แล้วถ้าข้ากับ

เจ้าแก่ตายไปใครจะดูแลนางกัน”

“ถ้าพวกท่านไม่อยู่ข้าจะดูแลน้องเล็กให้เองขอรับ”

หลี่ซื่อพี่ชายสี่ที่อายุน้อยที่สุดเอ่ยขึ้น เขามีอายุไม่

มากกว่าเป่าเปานัก แม้ใครๆ จะจากไป คนคนนั้นย่อมไม่ใช่

เขาเป็นแน่ดังนั้นเขาจึงเหมาะสมที่สุดที่จะดูแลน้องสาวคน

เล็ก

หลี่ซื่อพี่ชายคนที่สี่ถูกทุกคนตบเข้าที่ศีรษะ ด้วย

ความหมั่นไส้ ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก หมิงจู

ถึงกับหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่นางเองก็อวยพรวัน

เกิดและส่งจี้หยกรูปกระต่ายตัวน้อยให้กับเป่าเปา พร้อม

ทั้งเอ่ยขึ้นว่า

“ในฐานะพี่สะใภ้ใหญ่ นี่คือของขวัญเล็กๆน้อยๆ จาก

ข้า”

เป่าเปารับของขวัญเอาไว้อย่างมีความสุข หลี่หลินผู้

เป็นแม่ยิ้มให้กับภาพตรงหน้า นางเดินเข้าไปในบ้าน หยิบ

ผ้าพันคอผืนหนึ่งที่ตั้งใจทำให้บุตรสาวคนเล็ก มาคลี่ออก

แล้วพันรอบคอเป่าเปาก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“สุขสันต์วันเกิดลูกรัก ขอให้ทุกวันเป็นวันดีๆ ของลูก

นะ”

“ทุกวันที่มีพวกท่านอยู่ด้วยคือวันที่ดีที่สุดของข้าเจ้า

ค่ะ”

เป่าเปาเอ่ยออกมาจากใจจริง ตั้งแต่ที่นางได้อยู่ที่นี่

นางมีแต่ความสุขในทุกๆ วัน ดังนั้นนางจึงอยากอธิษฐาน

ของให้ความสุขนี้ช่วยอยู่กับนางไปจนชั่วนิรันดร์แต่คำ

อธิษฐานเหมือนจะไม่เป็นผล

เพราะจู่ๆ เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนก็ดังขึ้นในโสต

ประสาทของเป่าเปา นางได้ยินเสียงคนไม่ต่ำกว่าห้าคนมุ่ง

ตรงมาทางที่พวกนางกำลังยืนอยู่

เป่าเปามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังเพราะนาง

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก

ฝรึบ~

ยังไม่ทันที่จะเอ่ยสิ่งใด เสียงวัตถุบางอย่างที่แหวก

อากาศก็พุ่งตรงมาที่หลี่กังผู้เป็นอาทันที

เป่าเปาที่อยู่ไม่ไกลจากหลี่กัง ผลักเขาหลบวิถีอาวุธ

ลับได้สำเร็จ คนอื่นๆ ที่เห็นเช่นนั้นก็ตกใจทำอะไรไม่ถูก

เป็นน้องสาวคนเล็กของบ้านที่ตะโกนขึ้นว่า

“ทุกคนหาที่หลบก่อนเร็วเข้า!!”