หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 33 อาจารย์

ณ เมืองหนานซุน

เมืองแห่งนี้เป็นเมืองแห่งการผลิต เพราะเต็มไปด้วย

เหมืองแร่ จึงมีการสร้างและผลิตสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น

อาวุธ ชุดเกราะ หรือแม้แต่ของใช้ที่ทำจากโลหะ

ชาวเมืองทังโจวทั้งหมดถูกเกณฑ์มาช่วยขุดหาแร่ที่

เมืองหนานซุนแห่งนี้เพราะมีข่าวแจ้งว่าทางการเร่งให้มีการ

สร้างอาวุธ ทำให้แรงงานในเมืองมีไม่เพียงพอ จนต้องขอ

แรงจากเมืองข้างเคียง

แม้จะบอกว่าขอแรงงานเมืองข้างเคียง แต่เมือง

ทังโจวที่เป่าเปาอยู่ไม่ได้ใกล้เมืองหนานซุนมากที่สุด ทั้งยัง

เรียกว่าไกลกันเสียด้วยซ้ำแต่เพราะมีเจ้าเมืองทังโจวเพียง

แห่งเดียวที่ยินยอมให้เกณฑ์ชาวเมืองมาขุดเหมือง ทำให้

ตอนนี้มีเพียงแค่ชาวเมืองหนานซุนและชาวเมืองทังโจว

เท่านั้นที่ทำงานอยู่ในเหมืองแห่งนี้

“เร็วหน่อย!! เดี๋ยวพวกเจ้าตรงนี้ก็ไม่ได้กินข้าวกัน

หรอก”

ผู้คุมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เมื่อเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังหมด

แรงนั่งเหนื่อยหอบอยู่กับพื้น

“ท่านทหาร พวกเราเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา มาใช้

แรงงานหนักๆ แบบนี้ย่อมต้องไม่ไหวเป็นธรรมดา”

“อย่าพูดมาก คนอื่นยังไหว เจ้าจะไม่ไหวได้อย่างไร!!”

กล่าวจบทหารผู้คุมก็ดึงคนที่กำลังนั่งอยู่ให้ลุกขึ้น

ทำงานต่อ ชายหนุ่มผู้นั้นได้แต่ยืนขึ้นแล้วไปขุดเหมืองต่อ

อย่างช่วยไม่ได้ เขามองไปทางหลี่เอ้อด้วยสีหน้าอิจฉา หาก

เขาแข็งแรงได้อย่างหลี่เอ้อก็คงดีเขาได้แต่คิดในใจ

ไม่มีใครรู้ว่ากว่าหลี่เอ้อจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ต้อง

ผ่านอะไรมาบ้าง เขาต้องขนไม้หลายๆ ท่อนในคราว

เดียวกัน เพื่อต่อเติมบ้าน ทั้งยังต้องแบกน้องสาวขึ้นหลัง

เกือบครึ่งวัน เท่านี้นังไม่พอ บางครั้งน้องสาวคนเล็กก็ขอให้

เขาแบกของแปลกๆเดินมาให้นางเล่นที่หน้าบ้าน ซึ่งเมื่อ

เขานำของเหล่านั้นมาถึงนางก็ไม่ได้สนใจจะเล่นเลยสักนิด

ทำให้แขน หลัง และขาของเขาแข็งแรงมากอย่างเช่นตอนนี้

หลี่เอ้อใช้ความพยายามในการทำงานเป็นอย่างมาก

เพราะเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและซื่อสัตย์ไม่ว่าจะทำอะไร

ย่อมทำให้ดีที่สุด จนทหารผู้นำกลุ่มผู้คุมที่เห็นความขยัน

ขันแข็งของหลี่เอ้อ ได้เรียกเขาไปคุยเป็นการส่วนตัว

“เจ้าหนุ่ม เจ้าชื่ออะไร มาจากที่ไหน?”

“ข้าน้อย หลี่เอ้อขอรับ มาจากหมู่บ้านซานซานใน

เขตการปกครองเมืองทังโจว”

“เจ้าอ่านออกเขียนได้หรือไม่?”

“พอได้ขอรับ”

“งั้นต่อไปนี้เจ้ามาช่วยข้าจดรายงานก็แล้วกัน”

“แล้วงานในเหมืองล่ะขอรับ”

“เจ้าไม่ต้องไปยุ่งแล้ว มาช่วยข้าตรงนี้แทน”

“ขอรับ”

สีหน้าดีใจอย่างไม่ปกปิดทำให้ผู้นำทหารกระแอม

ออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะบอกให้หลี่เอ้อออกไป เขาส่ายหน้า

ออกมาทีหนึ่ง แต่ไม่ได้ถือสาปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ที่เขา

เลือกหลี่เอ้อมาเป็นผู้ช่วย เพราะท่าทีซื่อๆ ดูเป็นคนซื่อตรง

ทั้งยังมีความขยันขันแข็งไม่เกี่ยงงาน

หลังจากนั้นหลี่เอ้อก็กลายเป็นผู้ช่วยในห้องเก็บ

เอกสาร โดยไม่ต้องไปแบกหามขุดเจาะเช่นคนอื่น ทำให้

เขารู้สึกขอบคุณน้องสาวคนเล็กอยู่ในใจ ไว้กลับไปเขาจะ

ซื้อขนมชุดใหญ่ไปฝากอย่างแน่นอน

——-

ณ เมืองทังโจว

วันนี้เป่าเปามีโอกาสได้มาเมืองทังโจวกับพี่ๆ ทั้งสอง

คน นางจึงใช้โอกาสนี้พูดคุยกับต้าซ่งถึงสิ่งที่นางต้องการ

“พี่ซ่ง ข้าอยากจ้างท่านและมารดา มาช่วยดูแลร้าน

น้ำชาแห่งนี้ และข้าอยากได้คนมาช่วยงานอีกสักคนสองคน

ขอเป็นคนที่คล่องแคล่ว หูตาว่องไว เก็บความลับได้ที่

สำคัญต้องเป็นคนที่มีความจำดีด้วย ท่านพอจะรู้จักใคร

บ้างหรือไม่เจ้าคะ”

“พอดีเลย ข้าอยากให้เจ้าช่วยรับผู้มีพระคุณของข้าไว้

ทำงานด้วยคน แต่…เอ่อ…เขาเป็นคนพิการ เจ้าช่วยหน่อย

ได้หรือไม่”

“ผู้มีพระคุณ?”

“อืม หากไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ”

“พาเขามาให้ข้าพบก่อนก็ได้เจ้าค่ะ”

เป่าเปาที่ได้ยินก็รู้สึกสงสัยได้คิดไว้ว่า หากผู้มี

พระคุณของต้าซ่งสามารถทำงานได้ดี แม้เขาจะเป็นคน

พิการนางก็จะช่วยรับไว้ แต่ถ้าเป็นคนไม่ดี นางก็จะไม่รับไว้

หรอกนะ

ต้าซ่งที่เห็นท่าทางของเป่าเปาก็รีบไปเชิญผู้มีพระคุณ

ของตัวเองออกมาจากในห้อง ตอนยังเป็นวัยรุ่นต้าซ่งเคยมี

เรื่องกับอันธพาลเมืองอื่นจนถูกไล่ตีบาดเจ็บสาหัส เป็น

ท่านลุงผู้นี้มาช่วยเขาเอาไว้ หลายปีผ่านไป ไม่คิดว่าจะมา

เจอท่านลุงอีกครั้งในสภาพเช่นนี้

เมื่อบุรุษวัยกลางคนผู้นั่งบนรถเข็นไม้ไผ่ปรากฏตัว

ขึ้นต่อหน้าเป่าเปา นางถึงกับตกตะลึงตาค้าง นี่ไม่ใช่

อาจารย์ของนางในชาติก่อนหรอกหรือ เหตุใดท่านถึงตก

อยู่ในสภาพเช่นนี้

ต้าซ่งที่เห็นสายตาของเป่าเปาก็รู้สึกกลัวว่านางจะ

รังเกียจไม่รับผู้มีพระคุณเข้าทำงาน เขาจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า

“แม้ท่านลุงอี้จะพิการ แต่ท่านก็เป็นคนคล่องแคล่ว

ว่องไว ความจำดี อ่านออกเขียนได้แถมยังรู้วิชาแพทย์ด้วย

นะ”

“ข้ารู้”

ชายวัยกลางคนที่ได้ยินคำตอบรับของเด็กหญิงตัว

น้อยตรงหน้าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางรู้? นางรู้อะไรกัน

เห็นชัดๆ ว่าพวกเขาเพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรก

เป่าเปาที่รู้ตัวก็ยิ้มไร้เดียงสาออกมาทีหนึ่งก่อนจะ

เอ่ยขึ้นว่า

“ท่านลุงดูเป็นคนดี ข้าอยากให้มาช่วยงานที่ร้านน้ำ

ชานะเจ้าคะ”

“จริงหรือ?”

“จริงสิข้าเคยโกหกพี่หรือ”

ต้าซ่งฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยขอบคุณเป่าเปาแทนผู้มี

พระคุณ ตั้งแต่เขาพบผู้มีพระคุณในตลาดเมื่ออาทิตย์ก่อน

ผู้มีพระคุณก็แทบไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ทำให้เขาไม่สามารถ

รับรู้ความต้องการของอีกฝ่ายได้

“พี่ซ่ง ท่านลุงพักอยู่ที่บ้านพี่หรือเจ้าคะ”

“ใช่ตอนนี้พักอยู่ที่บ้านของข้า”

บ้านของเขามีเพียงสองห้องนอนเล็กๆ หนึ่งคือห้อง

ของมารดาและอีกหนึ่งคือห้องของเขา การที่มีคนเพิ่มมา

อีกหนึ่งคนทำให้ตอนนอนลำบากอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

เป่าเปาเสนอให้อาจารย์ของตัวเองไปนอนที่ร้านน้ำ

ชา เพื่อความสะดวกในการเดินทาง อีกทั้งนางเองก็อยากรู้

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับคนอื่นๆ หลังนางตายจากไป อี้ไห่ไม่ได้

ปฏิเสธข้อเสนอขอเป่าเปา

ตั้งแต่ค่ายลับถูกทำลายและขาของเขาก็พิการ ทำให้

เขารู้สึกท้อแท้กับชีวิต แต่เพียงเพราะคำพูดของศิษย์ผู้หนึ่ง

ที่เคยบอกเอาไว้ว่า ‘ทุกชีวิตล้วนมีค่า’ ทำให้เขาล้มเลิก

ความคิดที่จะฆ่าตัวตาย และออกตามหาจุดมุ่งหมายของ

ชีวิตครั้งใหม่

หลี่ซานผู้ติดตามมาด้วยได้แต่มองซ้ายทีขวาทีอย่าง

สงสัย แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา ก่อนหน้านี้เขาเคยเสนอตัว

จะเป็นคนดูแลร้านน้ำชาให้ แต่ถูกน้องสาวปฏิเสธ เพราะ

เขายังอายุน้อยและขาดประสบการณ์ จู่ๆ วันนี้ต้าซ่งพาคน

แปลกหน้าเข้ามาให้รู้จัก น้องสาวกับเสนอร้านน้ำชาให้เป็น

ที่อยู่ของคนแปลกหน้าเสียอย่างนั้น หรือนางจะเคยรู้จักคน

ผู้นี้

เป่าเปาไม่สนใจสายตาสงสัยของพี่ชาย นางให้ต้าซ่ง

พาอี้ไห่ไปดูห้องที่ร้านน้ำชาและรีบกลับไปหาพี่ชายคนโต

เพราะกลัวถูกสงสัย เรื่องร้านน้ำชาแห่งนี้นางไม่ได้คิดจะ

ปิดเป็นความลับกับครอบครัวนานนัก แต่เพราะอยากให้

การค้าตั้งตัวได้ก่อนจึงค่อยบอกในภายหลัง

ระหว่างนี้นางตั้งใจให้ทุกคนเข้าใจว่าร้านน้ำชาเป็น

ของตระกูลจิ้นเพื่ออาศัยบารมีไม่ให้อันธพาลหรือร้านคู่แข่ง

มาหาเรื่อง หากผู้อื่นรู้ว่าเป็นร้านของนางแล้วล่ะก็ อาจถูก

กลั่นแกล้งได้ง่ายๆ

หลี่ซานพี่ชายสามเองเป็นคนชอบการค้า ทำให้เขา

พอเข้าใจเรื่องนี้อยู่บ้าง จึงไม่ได้บอกให้ผู้อื่นรู้ เขายกการ

ตัดสินใจทุกอย่างให้น้องสาวคนเล็ก แม้นางอายุยังน้อยแต่

ความสามารถกลับมากกว่าคนเป็นพี่อย่างเขาเสียอีก

เป่าเปาพาอี้ไห่ไปที่ร้านน้ำชา และขอคุยด้วยเป็น

การส่วนตัว แม้หลี่ซานจะไม่เข้าใจ แต่เขาก็เลือกที่จะยืนรอ

น้องสาวอยู่หน้าร้าน

“เกิดอะไรขึ้นกับท่านหรือเจ้าคะ”

“เจ้าเป็นใครกัน?”

อีกฝ่ายขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ตอบคำถามของ

เด็กหญิง เป่าเปาที่ได้ยินคำถามก็กลอกตาไปมาทีหนึ่งก่อน

จะเอ่ยตอบขึ้นว่า

“ข้าคือน้องสาวของพี่ซานซาน!!”

“!!”

อีกฝ่ายที่ได้ยินคำตอบถึงกับตกตะลึง ขนาดเขาที่เคย

ช่วยหาข่าวยังไม่รู้ว่าบ้านของซานซานอยู่ที่ไหน แล้วจะ

เป็นไปได้อย่างไรที่เด็กคนนั้นจะสามารถติดต่อกับ

ครอบครัวเดิมของตัวเองได้

แต่เมื่อเป่าเปาเล่าเรื่องทั้งหมดของซานซานให้ฟัง

แม้อี้ไห่ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อ อีกทั้งดวงตาของเด็กคนนี้

เหมือนกับดวงตาของซานซานไม่มีผิดเขาจึงได้เล่าเรื่องราว

ต่างๆที่เกิดขึ้นให้นางฟัง

เป่าเปาที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมดก็ได้แต่กัดฟัน นาง

เคยพยายามเชื่อว่าต้าหนี่อาจไม่รู้ว่านางอยู่ตรงนั้นจึงพลั้ง

มือทำร้าย แต่ต้าหนี่กลับใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองบรรลุ

เป้าหมาย จะให้นางเชื่อว่าต้าหนี่ไม่ตั้งใจคงเป็นไปไม่ได้อีก

แล้ว หากเจอกันครั้งหน้า ข้าจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด นาง

ได้แต่คิดในใจ

และแล้วเป่าเปาก็ได้ผู้ช่วยที่ดีอย่างอาจารย์อี้เข้ามา

ร่วมงานในกิจการร้านน้ำชาอีกหนึ่งคน