หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 32 หลี่ลู่จิว
หลี่กังมองฝ่ายตรงข้ามก่อนจะลุกขึ้น เพื่อพาไปหาที่
คุย ฝูเฟิ่งเดินตามหลี่กังไปเงียบๆ
ทั้งสองมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ข้างบ้าน ก่อนฝูเฟิ่งจะเป็น
คนเอ่ยถามขึ้นว่า
“เหตุใดท่านหลี่ถึงมาอยู่ที่นี่ขอรับ”
“อย่าเรียกข้าว่าท่านหลี่อีกเลย ตอนนี้ข้าคือหลี่กัง
ชาวไร่ชาวนาคนหนึ่งเท่านั้น”
“เกิดอะไรหรือขอรับ คงไม่ใช่อย่างที่ใต้เท้าจ้งบอกข้า
ใช่หรือไม่?”
“ใต้เท้าจ้ง?”
ฝูเฟิ่งจึงเล่าเรื่องที่ใต้เท้าจ้งบอกมา เกี่ยวกับจอหงวน
ในปีรัชศกที่สิบเอ็ดที่ไม่ยอมเข้าร่วมกับขุนนางชั้นสูงจน
หายสาบสูญทั้งครอบครัว หลี่กังที่ได้ยินเรื่องนี้ก็มองไปที่
บุคคลตรงหน้าก่อนจะถามย้ำขึ้นว่า
“ใต้เท้าจ้งเป็นคนบอกเจ้าเช่นนี้หรือ?”
“ขอรับท่านหลี่”
หลี่กังถึงกับซวนเซเล็กน้อย จริงๆ เขาก็เคยคิดถึง
ความน่าจะเป็นเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ตอนนั้นเขาเป็นเพียงขุน
นางที่เพิ่งได้รับยศ ไม่คิดว่าเพียงเพราะคำปฏิเสธเข้า
ร่วมกับขุนนางชั้นสูงผู้หนึ่ง จะทำให้ครอบครัวเกิดภัย
ภรรยาถูกสังหารสิ้นใจต่อหน้า บุตรสาวเพียงคนเดียวที่ยัง
เด็กถูกจับตัวไปขาย
ก่อนหน้านี้เขาเลือกจะไปตามหาความฝันของตัวเอง
ที่เมืองหลวงและพบรักกับภรรยาที่เป็นหญิงกำพร้าทำให้
ทั้งสองทำพิธีกันอย่างเงียบๆ แต่เขาก็ไม่ลืมที่จะส่ง
จดหมายบอกพี่ชายของเขา ต่อมาทั้งสองคนได้เริ่มทำงาน
รับจ้างเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ และเขาได้งานใน
โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งซึ่งเป็นแหล่งชุมนุมของบัณฑิตจึงได้แอบ
ศึกษาจากบัณฑิตเหล่านั้น
ด้วยความพยายาม ทำให้เขาสามารถสอบผ่านระดับ
ภูมิภาคสำเร็จ และลองสอบในพระราชวังได้ตำแหน่งจอหง
วนของปีนั้นอย่างเหนือความคาดหมาย แต่เพราะเขายังมี
อายุน้อยไม่เหมาะจะทำงานในราชวัง ดังนั้นจึงมีคำสั่งให้
เขาไปเป็นผู้ว่าการมณฑลแห่งหนึ่งก่อน
ถึงจะเป็นเช่นนั้นหลี่กังก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจ ทั้งยังรู้สึก
สบายใจขึ้นอีกด้วย หากเขาต้องเข้าไปทำงานในส่วนกลาง
ตั้งแต่เริ่มต้น เขาอาจสะดุดตอแล้วไม่สามารถอยู่ต่อได้อีก
ใครจะไปคิดว่าขนาดเขาไม่อยู่ส่วนกลางก็ยังถูกเล่นงานจน
บาดเจ็บสาหัส เสียภรรยาและบุตรสาวไปพร้อมกันหลี่กัง
ไม่ได้ส่งข่าวเรื่องที่เขาสอบผ่านและเรื่องรับตำแหน่งให้
พี่ชายรู้เพราะอยากไปบอกเขาด้วยตัวเอง ดังนั้นคนใน
ตระกูลหลี่จึงไม่มีใครทราบ
โชคยังดีที่มีท่านหมอใจดีมาช่วยเขาไว้ ทั้งยังช่วยฝัง
ศพภรรยาให้เขา และดูแลจนอาการบาดเจ็บดีขึ้นก่อนจะ
จากไปโดยไม่ต้องการอะไรตอบแทน
หลังจากฟื้นตัวหลี่กังก็ออกตามหาบุตรสาวแม้จะสืบ
หาได้ว่านางถูกจับขายไปเป็นทาส แต่ก็ไม่สามารถสืบหา
ต่อได้ว่านางถูกขายไปที่ไหน เพราะมันถูกเก็บเป็นความลับ
ทำให้เขารู้สึกผิดหวังและกลับมาที่หมู่บ้านซานซัน โดย
ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ด้วยหวังว่าสักวันจะได้พบกับ
บุตรสาวของตน
แม้เขาจะอยู่เงียบๆ แต่ก็ยังมีคนมาคอยตามหาเขา มี
ครั้งหนึ่งที่เขาเดินทางไปในเมืองทังโจว พบกับขุนนางที่เคย
รู้จักกัน ไม่นานหลังจากนั้นมีคนคอยสะกดรอยตาม ทำ
ให้หลี่กังที่รู้ตัวหลบออกมาได้ และไม่ยอมเข้าไปในเมือง
ทังโจวอีกเพราะกลัวว่าตัวเองจะนำความเดือดร้อนมาให้
คนในตระกูล
กับฝูเฟิ่งก็เช่นกัน แม้เมื่อก่อนจะสนิทกันแค่ไหน แต่
ใจคนยากแท้หยั่งถึง ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะปฏิเสธอีกฝ่าย
แต่เมื่ออีกฝ่ายมาเยือนถึงหน้าประตูเช่นนี้คงยากที่จะ
ปฏิเสธ
“วันที่ข้ากับครอบครัวกำลังเดินทาง จู่ๆ ก็มีคนมาดัก
ทำร้ายกลางทาง พวกมันไม่มีความปรานีเลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าข้าจะสนอให้ทรัพย์สินเงินทองกับพวกมัน แต่พวกมัน
ก็ไม่สนใจ มันสังหารภรรยาข้าและหมายจะสังหารข้าด้วย
อีกคน แต่ชะตาข้ายังไม่ถึงคาดจึงรอดมาได้จนถึงตอนนี้”
“แล้วคุณหนูหลี่ลู่จิวเล่าขอรับ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของหลี่กังก็สลดลง บุตรสาว
ที่อายุยังไม่สี่ขวบเต็มถูกจับไปขายเป็นทาส ไม่รู้ป่านนี้จะ
เป็นตายร้ายดีอย่างไร เขาจึงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงปวดร้าว
ว่า
“นางถูกจับไปขาย”
ฝูเฟิ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน เด็กน้อยที่
มักมาวิ่งเล่นรอบๆ ตัวของเขา กลับต้องเผชิญชะตากรรมที่
น่าเศร้าใจ
“ไว้ข้าจะช่วยท่านตามหาคุณหนูนะขอรับ”
“ขอบใจมาก เรื่องที่เราเจอกันวันนี้ขอให้ช่วยเก็บเป็น
ความลับด้วย ข้าไม่อยากทำให้ครอบครัวของพี่ชาย
เดือดร้อนไปด้วย”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน เสียงเหยียบกิ่งไม้
ด้านหลังต้นไม้ใหญ่ก็ดังขึ้น
หลี่กังรีบพุ่งตัวเข้าไป เพราะคิดว่าเป็นคนร้ายมาแอบ
ฟัง แต่กลับพบเป่าเปาตัวน้อยผู้เก็บงำความลับทุกเรื่องของ
คนครอบครัวยืนอยู่ด้วยสีหน้าเหม่อลอย ใบหน้าเต็มไป
ด้วยน้ำตา ปากก็พร่ำบอกกับตัวเองว่า
“ท่านพ่อ ท่านพ่อ”
ไม่น่าแปลกใจที่เป่าเปาจะจำเรื่องชีวิตก่อนโดนขาย
ไม่ได้ เพราะตอนนั้นนางอายุย่างสี่ขวบเท่านั้น แม้แต่แซ่
เดิมนางยังจำไม่ได้ เพราะใครๆ ต่างก็เรียกนางว่าจิวเอ๋อ
และนางเองก็เรียกพ่อกับแม่ว่าท่านพ่อท่านแม่
ความรู้สึกคุ้นหน้าหลี่กังในตอนแรก นางคิดว่าเป็น
เพราะความทรงจำของเป่าเปา ความรู้สึกคุ้นด้านหลังของ
คนที่นั่งอยู่หน้าบ้าน นางคิดว่าคุ้นตาเพราะเขาคือคนใน
ตระกูลหลี่ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เพราะความทรงจำเดิมของ
ใคร แต่เป็นความทรงจำที่อยู่ส่วนลึกในใจนาง
ดีจริงๆ ที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ มันช่างดีเหลือเกิน
เป่าเปาก้าวพุ่งไปข้างหน้าเพื่อกอดหลี่กังผู้เป็นพ่อของ
ตนเองไว้ ผู้คนที่ได้ยินเสียงร้องไห้โฮของเป่าเปาก็วิ่งเข้ามา
ดู
เมื่อพบเป่าเปาร้องไห้อย่างหนัก กอดหลี่กังเอาไว้ไม่
ยอมปล่อย หลี่ชุนจึงเอ่ยถามขึ้นว่า
“น้องรอง นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
หลี่กังส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิด
อะไรขึ้น หลี่หลินพยายามปลอบลูกสาวคนเล็ก แต่ทำ
อย่างไรเป่าเปาก็ไม่ยอมปล่อยมือจากหลี่กัง ทำให้หลี่กัง
ต้องเป็นคนปลอบนางจนอารมณ์เย็นลง
เมื่อเป่าเปาอารมณ์เย็นลงแล้ว ฝูเฟิ่งที่กำลังงุนงงได้
แต่มองซ้ายมองขวา ก่อนจะขอตัวกลับไปก่อนแล้วจะมา
อีกในภายหลังโดยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้กำลังมีคนตามดูพวก
เขาอยู่ เป่าเปาเองก็ไม่ได้สังเกต เพราะนางกำลังจดจ่อกับ
เรื่องราวในอดีตของตัวเองกับบิดา
คืนนั้นเป่าเปาที่กำลังนอนหลับได้ฝันถึงครอบครัว
ของตัวเองในอดีต แม้จะเห็นใบหน้าผู้คนไม่ชัดแต่นางก็
รู้สึกได้ว่านั่นคือบิดาและมารดาของนาง
ทุกครั้งในตอนกลางวันมารดาจะทำขนมไปส่งที่
ร้านอาหารโดยมีนางเป็นผู้ช่วย และบิดาจะทำงานที่
โรงเตี๊ยมของเหล่าบัณฑิต ตกเย็นมารดาจะมาทำอาหารให้
ครอบครัว และบิดาจะมุ่งมั่นอ่านหนังสือสอบ
วันเวลาที่แสนเลือนรางได้ปรากฏขึ้นในความฝัน ทำ
ให้นางยิ้มให้กับความทรงจำเหล่านั้นจนตื่นขึ้นมาในตอน
เช้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ
เช้าวันนี้นางได้เจอหลี่กังอีกเช่นเคย นางยิ้มกว้างส่ง
ให้อีกฝ่าย จนหลี่กังอดถามขึ้นไม่ได้ว่า
“เป่าเปา เมื่อวานหลานเป็นอะไรหรือ?”
“บังเอิญข้าได้ยินเรื่องที่พวกท่านคุยกัน เลยคิดว่า
หากข้าเป็นลูกสาวให้ ท่านอาจจะได้เสียใจน้อยลงเจ้าค่ะ”
เป่าเปาเอ่ยตอบอย่างมีเหตุผล นางไม่ยอมรับหรอ
กว่าตัวเองแอบฟัง ก็แค่บังเอิญผ่านไปได้ยินเท่านั้น
หลี่กังผู้เป็นอายิ้มน้อยๆ ก่อนจะเอามือลูบศีรษะ
หลานสาวแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“ไม่มีใครแทนใครได้หรอกนะ เป่าเปา”
เป่าเปาไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก หากบอกไปว่านาง
คือ หลี่ลู่จิว ที่มาอยู่ในร่างของเป่าเปา นั่นก็หมายความ
ว่าหลี่ลู่จิวได้ตายลงไปแล้ว อาจทำให้หลี่กังรู้สึกผิดต่อนาง
มากขึ้นไปอีก
และหากคนในตระกูลหลี่รู้ว่าวิญญาณที่อยู่ในร่างเป่า
เปาไม่ใช่เป่าเปา ยิ่งจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ทุกฝ่าย
ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะเก็บความลับอันนี้เอาไว้ในใจ ขอแค่
ได้อยู่กับทุกคนแบบนี้ก็มีความสุขมากแล้วจริงๆ
Comments for chapter "บทที่ 32 หลี่ลู่จิว"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
