หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 31 ผิดคน
หลังการเรียนของวันสิ้นสุดลง จิ้นอันก็หารือเรื่องเช่า
ที่มาทำร้านน้ำชา ตั้งแต่ใต้เท้าอูประกาศเก็บภาษีจากเมือง
ที่เคยเป็นศูนย์กลางการค้าก็เริ่มมีแต่ปัญหา ทั้งเจ้าเมืองยัง
มาบาดเจ็บจนต้องมีคนมารักษาการในตำแหน่งแทน
ทำให้ร้านค้าหลายร้านเลือกปิดกิจการและขายหรือ
ให้เช่าพื้นที่ จึงพวกเขาสามารถหาเช่าที่ดีๆ สำหรับทำ
การค้าได้ไม่ยาก
เมื่อตกลงเรื่องเช่าสถานที่เสร็จก็ลงมือปรับปรุง
ร้านค้าให้เป็นร้านน้ำชา โดยเป่าเปาขอให้สร้างห้องพิเศษ
ห้องหนึ่งที่ด้านหลัง แม้จิ้นอันจะไม่รู้ว่ามันมีไว้ทำสิ่งใด แต่
เขาก็ทำตามที่เป่าเปาต้องการ การค้าแห่งแรกของเป่าเปา
จึงเริ่มต้นขึ้น
เป่าเปาคำนวณดูแล้วว่านางมีเวลาเพียงไม่เกินห้าปีที่
จะทำให้ร้านน้ำชาให้กลายเป็นจุดศูนย์กลางขายข่าวให้ได้
ไม่เช่นนั้นทุนที่มีจะไม่เพียงพอให้เปิดร้านน้ำชาต่อไปได้อีก
ดังนั้นนางต้องวางแผนการสร้างเครือข่ายข่าวสารให้ดีที่สุด
ภายในห้าปี ทั้งยังต้องหาผู้ช่วยที่ไว้ใจได้เพิ่มอีกด้วย
——-
ณ เมืองทังโจว
ฝูเฟิ่ง บุรุษผู้ได้รับเลือกให้รักษาการผู้ดูแลศาล
ประจำเมือง และเป็นผู้ช่วยเจ้าเมืองดูแลความเรียบร้อย
ของประชาชนกำลังเริ่มภารกิจแรกหลังได้รับแต่งตั้งอย่าง
เป็นทางการ
เขาเริ่มออกสำรวจและทำความรู้จักกับชาวบ้านแต่
ละหมู่บ้านรอบๆ เมืองเป็นอันดับแรก เพราะเขาเป็น
ประชาชนในเมืองทังโจวอยู่แล้ว ทำให้รู้จักผู้คนส่วนใหญ่ใน
เมืองแต่ไม่รู้จักชาวบ้านตามหมู่บ้าน
ฝูเฟิ่งเดินสำรวจและแนะนำตัวตามหมู่บ้านต่างๆ จน
มาถึงที่หมู่บ้านซานซัน เมื่อพบเข้ากับหลี่กังที่กำลังถอน
วัชพืชอยู่ในตอนนั้นเขาก็ตะโกนเรียกขึ้นว่า
“ท่านหลี่!!”
เขาร้องเรียกออกมาด้วยความตกใจ ฝ่ายผู้ถูกเรียก
เองก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมาสบตากัน
ก่อนที่หลี่กังจะหลุบตาลงก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ใต้เท้าฝู ท่านคงจำคนผิดแล้วขอรับ”
“หากข้าจำคนผิด ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าแซ่ฝู”
หลี่กังหยุดชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ตอนนี้ท่านทำหน้าที่ดูแลศาลประจำเมืองและดูแล
เหล่าชาวบ้านอย่างพวกเรา มีใครไม่รู้แซ่ของท่านบ้างเล่า
ขอรับ ซานหลาง เจ้าว่าจริงหรือไม่”
หลี่ซานหลานชายคนที่สามของเขาเกาหัวทีหนึ่งก่อน
จะตอบรับ เพราะดูจากเครื่องแบบที่เขาสวมใส่น่าจะเป็น
ขุนนางผู้หนึ่งจริงๆตอนเข้าเมืองทังโจวครั้งล่าสุด เขาไม่ได้
ฟังข่าวสารบ้านเมืองเพราะมัวแต่วิ่งวุ่นเรื่องทำร้านน้ำชา
ทำให้ไม่รู้ว่าผู้ดูแลศาลกลางเมืองคนใหม่แซ่ฝู
ฝูเฟิ่งรู้สึกว่าคำพูดของหลี่กังมีเหตุผลเช่นกัน แต่ไม่
ว่าอย่างไรเขาก็รู้สึกว่าบุรุษตรงหน้าคือคนที่เขารู้จักอย่าง
แน่นอน แม้บุรุษผู้นี้จะดูใบหน้าหมองคล้ำขึ้นมากและตัว
เต็มไปด้วยกล้ามมัด บางทีบุรุษผู้นี้อาจมีเหตุผลบางอย่างที่
ปฏิเสธว่าไม่รู้กับเขาก็เป็นได้ ไว้มีโอกาสเขาค่อยมาที่นี่อีก
ครั้งก็แล้วกัน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฝูเฟิ่งก็ขออภัยที่ตนทักคนผิด แล้ว
เดินจากไป โดยมีหลี่ซานที่ส่งสายตาเสียดายตามหลัง หาก
ท่านอารู้จักกับใต้เท้าผู้นั้นก็ดีน่ะสิ่ บางทีเขาอาจไม่ต้อง
เหนื่อยวิ่งไปวิ่งมาทำเรื่องร้านน้ำชาขนาดนี้ก็เป็นได้ เฮ้อ
น่าเสียดายจริงๆ
ฝูเฟิ่งเดินกลับบ้านพร้อมทหารติดตามอย่างครุ่นคิด
ดูเหมือนพี่หลี่จะเคยสอบจอหงวนได้นี่นา เหตุใดถึงมาทำไร่
ทำนาอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ ยังไม่ทันคิดจบ
จู่ๆ ก็มีทหารจากเมืองทังโจวตามเขาไปพบเจ้าเมือง
คนปัจจุบัน ทำให้เขาต้องปัดเรื่องที่พบคนรู้จักทิ้งแล้ว
เตรียมตัวไปพบคนใหญ่คนโตของเมือง
“ข้าน้อยฝูเฟิ่ง คารวะท่านเจ้าเมืองขอรับ”
“อ้าวใต้เท้าฝูมาแล้วรึ เชิญๆ”
เสียงเชื้อเชิญอย่างใจดีดังขึ้นจากด้านในห้องหนังสือ
ทำให้ฝูเฟิ่งเปิดประตูเข้าไป พบเข้ากับบุรุษผู้หนึ่งนั่งอยู่ใน
นั้น
“ไม่แน่ใจว่าจะเดินหมากกับข้าสักตาได้หรือไม่?”
“ขอรับ”
ฝูเฟิ่งนั่งลงฝั่งตรงข้ามก่อนจะหยิบหมากตรงหน้าวาง
ลงตามคำเชิญชวน ผู้เป็นบัณฑิตนอกจากต้องศึกษาหา
ความรู้ในตำราแล้ว ยังต้องมีความรู้ในการเดินหมากเพื่อ
นำไปใช้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับเหล่าบัณฑิตคนอื่นๆ อีกด้วย
นอกจากนั้นการเดินหมากยังถือเป็นทักษะทดสอบ
ความสามารถที่ใช้ในการระหว่างเจรจากับเหล่าชนขั้นสูง
หรือพวกขุนนางอีกด้วย
ระหว่างเดินหมาก ใต้เท้าจ้งก็เริ่มเอ่ยจุดประสงค์ที่
เรียกอีกฝ่ายหนึ่งขึ้นว่า
“ไม่ทราบว่าใต้เท้าฝูสนใจมาทำงานกับข้าหรือไม่?”
“ข้าน้อยก็ทำงานให้ท่าน ทำงานให้กับประชาชนอยู่
แล้วไม่ใช่หรือขอรับ”
ฝูเฟิ่งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่ใต้เท้าจ้งพูด ก่อนเข้ามา
ในตำแหน่งนี้ เขาพอได้ยินเรื่องรักษาการเจ้าเมืองคนใหม่
สั่งเกณฑ์คนในเมืองไปช่วยขุดเหมืองที่เมืองอื่น ทำให้รู้ว่า
ใต้เท้าจ้งคนนี้ต้องเป็นคนของคนใหญ่คนโตในเมืองหลวง
การพูดแบบนี้แสดงว่าต้องการให้เขาไปทำงานกับคนใหญ่
คนโตผู้นั้นแน่นอน
ใต้เท้าจ้งเองก็รู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจที่ตัวเองพูดแต่เลือกที่
จะยังไม่ตอบรับ ทำให้ทั้งสองต้องลองเชิงกันไปมา
“ในรัชศกที่สิบเอ็ด มีบุรุษผู้หนึ่งสอบได้จอหงวนแต่
ไม่ได้รับตำแหน่ง ใต้เท้าฝูรู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด”
ฝูเฟิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกต
ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า
“เพราะเขาขอสละสิทธิ์ใช่หรือไม่ขอรับ”
“ฮ่าๆๆ ท่านช่างมองโลกในแง่ดีจริงๆ ข้าจะบอก
อะไรให้ หากท่านไม่รู้จักผ่อนสั้นเป็นยาว ท่านก็อาจเป็น
แบบจอหงวนในปีนั้นก็เป็นได้”
“เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือขอรับ”
“บุรุษผู้นั้นและครอบครัวหายสาบสูญกลางป่า และ
ไม่มีใครพบเห็นพวกเขาอีกเลยน่ะสิ”
ฝูเฟิ่งชะงักเล็กน้อยก่อนจะเดินหมากต่อไปด้วยจิตใจ
สับสน เมื่อครู่เขาเพิ่งเจอกับบุรุษที่ใต้เท้าผู้นี้กล่าวถึงไม่ใช่
หรือ ปีนั้นเพราะที่บ้านเขามีปัญหาจึงยุ่งอยู่กับเรื่องของ
ทางบ้าน จึงไม่ได้รู้ว่าจอหงวนปีนั้นหายสาบสูญ
ทั้งสองเดินหมากจบไปสองตา ฝูเฟิ่งก็ขอตัวกลับด้วย
สีหน้าสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเคร่งเครียด เขาไม่ได้ตอบรับ
หรือปฏิเสธคำเชิญของอีกฝ่าย ได้แต่ขอเวลาไตร่ตรอง
ดูก่อน
ใต้เท้าจ้งไม่ได้กดดันหรือเร่งรัดเอาคำตอบ เขาให้
เวลาอีกฝ่ายไปคิดให้ดีก่อนมาให้คำตอบเขาในภายหลัง
เมื่อออกจากจวนใต้เท้าจ้ง ฝูเฟิ่งก็กลับไปเปลี่ยน
เสื้อผ้า แล้วกลับไปที่หมู่บ้านซานซันอีกครั้งในฐานะ
ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่ชุดขุนนางเหมือนเมื่อเช้า
อีกทั้งยังไม่พาผู้ติดตามไปด้วย
เขาเดินตามหาบ้านของตระกูลหลี่ในหมู่บ้านซานซัน
พบว่ามีอยู่สามหลัง ดังนั้นเขาจึงเดินแวะเวียนไปสองหลัง
แล้วแต่ยังไม่พบคนที่ต้องการพบ จนมาถึงบ้านหลังสุดท้าย
ที่ดูมีคนมากกว่าสองหลังที่ผ่านมา
ตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็นของบ้านหลังนี้ ทำให้ฝู
เฟิ่งลังเลใจที่จะเดินเข้าไปด้านใน แต่เป็นหลี่ซานลูกชายคน
ที่สามที่สายตาไวมองเห็นแขกผู้มาเยือน ดวงตาของเขาเป็น
ประกายขึ้นมาทันทีก่อนจะตะโกนเรียกขึ้นว่า
“ใต้เท้าฝู!!”
ทุกคนที่กำลังกินข้าวมื้อเย็น หันไปมองทางฝูเฟิ่งเป็น
สายตาเดียวกัน จนฝูเฟิ่งถึงกับเก้อเขิน เดินเข้ามาแล้วเอ่ย
ขึ้นว่า
“ขออภัยที่มารบกวนยามนี้ ข้าเพียงมีบางอย่างสงสัย
และอยากสอบถามกับท่านหลี่ขอรับ”
แม้ฝูเฟิ่งจะมีสถานะเป็นขุนนางชั่วคราว แต่เขาก็ยัง
เอ่ยกับหลี่กังอย่างนอบน้อม เพราะเมื่อสิบปีก่อน เป็นหลี่
กังที่คอยช่วยเหลือและผลักดันให้เขามีทุกวันนี้ ทำให้เขา
รู้สึกเคารพอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก
เป่าเปารู้สึกเหมือนเคยเห็นอีกฝ่ายมาก่อน แต่ไม่รู้ว่า
เคยเห็นที่ไหน สงสัยเคยเจอในเมืองทังโจวหรือเปล่ากันนะ
นางได้แต่คิดในใจ
ทางตระกูลหลี่นอกจากหลี่ซานลูกชายคนที่สามกับห
ลี่กังผู้เป็นอาไม่มีใครรู้ว่าแขกผู้มาเยือนคือใคร ทำให้ทุกคน
มองไปทางหลี่ชุนเพราะคิดว่าคนตรงหน้าต้องการคุยกับ
เขา หลี่ชุนผู้ถูกสายตาจ้องมองมาก็เลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบเอ่ย
ขึ้นว่า
“คุณชายท่านนี้ มีเรื่องอะไรกับข้าหรือขอรับ ข้าไม่
เคยเล่นการพนัน ยืมเงิน หรือเที่ยวหอนางโลม หากท่าน
มาหาข้าเรื่องพวกนี้ บอกเลยว่าท่านมาหาผิดคน!!”
“เอ่อ…ข้ามาหาท่านหลี่กังขอรับ”
“…”
จากความร้อนตัวเป็นเหตุ จากไม่สงสัยทำให้หลี่หลิง
ผู้เป็นภรรยารู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที สามีของนางต้องเคยไป
ทำอะไรมาแน่ๆ ถึงได้ร้อนตัวขนาดนี้ หึ รอแขกกลับไปได้
เจอกันแน่!!
Comments for chapter "บทที่ 31 ผิดคน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
