หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 30 ไสยศาสตร์
“เช่นนั้น ข้าขอถามคำถามสุดท้ายว่า พี่ชายข้าจะรู้ได้
อย่างไรว่าท่านป้าเฟินไม่อยู่บ้านในวันนั้นเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ สองแม่ลูกถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่
ออก บ้านของตระกูลเฟินกับตระกูลหลี่อยู่ไกลกัน
พอสมควร หากบอกว่าเพราะหลี่เอ้อเห็นว่าเฟินซื่อไม่อยู่จึง
แอบเข้าไปที่บ้านตระกูลเฟินคงเป็นไปไม่ได้
แล้วเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรกันล่ะ จะบอกว่าเฟินเพ่ย
เป็นคนบอก แล้วจะเรียกว่าถูกข่มเหงรังแกได้อย่างไร ทั้ง
สองพยายามคิดจนหัวจะแตกแต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบที่
สมเหตุสมผลได้
“พวกเจ้า พวกเจ้าจะไม่รับผิดชอบใช่หรือไม่ ถึงได้หา
เรื่องอื่นมาเฉไฉเช่นนี้ เฮอะ”
“ใครกันแน่ที่เฉไฉ หากตอบเรื่องที่ถามไม่ได้ แสดงว่า
พวกท่านโกหก ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เฟินซื่อถึงกับสะอึกพูดอะไรไม่ออกไปอีกครั้งนางมอง
ไปที่บุตรสาวก่อนจะหันไปทางผู้นำหมู่บ้านหมายจะเอ่ย
ปากขอความเห็นใจ แต่เป่าเปาไม่ให้โอกาสนั้นกับตระกูล
เฟิน นางเอ่ยดักขึ้นก่อนว่า
“ตอบไม่ได้แสดงว่าพี่ชายข้าไม่ได้ทำอะไร พี่สาวคนนี้
เช่นนั้นก็หมายความว่าพวกท่านโกหก!!”
นางหยุดพักไปนิดหนึ่ง หันไปทางผู้นำหมู่บ้านและผู้
อาวุโส ก่อนจะเอ่ยคำที่เฟินซื่อเคยเอ่ยก่อนหน้านี้ว่า
“พวกท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพี่ชายรองของข้า
ด้วยนะเจ้าคะ”
ผู้นำหมู่บ้านและเหล่าผู้อาวุโสมองไปทางเฟินซื่อด้วย
สีหน้าไม่ดีนัก พวกเขาไม่คิดว่าจะมีคนกล้านำเรื่องเสียๆ
หายๆ ของบุตรสาวมาโกหกต่อหน้าสาธารณชนจนทำให้
พวกเขาคิดว่าตระกูลหลี่เป็นฝ่ายผิดจริง จึงพาชาวบ้าน
ช่วยกันมาเป็นสักขีพยานแบบนี้
“เฟินซื่อ เจ้ากล้าดีอย่างไรนำชื่อเสียงบุตรสาวตัวเอง
มาทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้!!”
ผู้นำหมู่บ้านตวาดใส่เฟินซื่อโดยไม่ไว้หน้า ก่อนจะ
หันไปขอโทษตระกูลหลี่ที่ไม่ตรวจสอบเรื่องราวให้ดี
เสียก่อน เขาตั้งใจว่ากลับไปบ้านแล้วจะกลับมาขอโทษที่
ตระกูลหลี่อีกครั้งเพื่อแสดงความจริงใจทั้งยังบังคับให้สอง
แม่ลูกขอขมาที่มาทำให้ตระกูลหลี่วุ่นวาย
แม้เฟินซื่อจะไม่ยินยอมแต่นางก็ไม่กล้าขัดผู้นำ
หมู่บ้าน เฟินเพ่ยเองรู้สึกอับอายจนไม่กล้าโต้แย้ง ทั้งสอง
รีบเอ่ยขอขมาก่อนจะรีบจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัว
เด็กน้อยเจ้าปัญหาอย่างเป่าเปาจะทักท้วงอะไรจนพวกนาง
ต้องเสียเปรียบ
เฟินเพ่ยส่งสายตาน่าสงสารไปทางหลี่เอ้อ หวังให้อีก
ฝ่ายเห็นใจ แต่เสียดายที่บุปผามีใจ ธาราไร้ไมตรี ดังนั้นนาง
จึงหันหน้ากลับไปด้วยความผิดหวัง
แต่เป่าเปากลับไม่ได้สนใจสองแม่ลูกตระกูลเฟิน
ปล่อยให้พวกเขาจากไปไม่ได้โต้แย้ง เพราะมีสิ่งที่นางสนใจ
มากกว่า
เมื่อเรื่องราวจบลงชาวบ้านต่างแยกย้ายกัน เป่าเปา
ที่กำลังรอเวลานี้หันไปหาพี่ชายคนรอง หลี่ตาลงเล็กน้อย
ก่อนจะเท้าสะเอว เอ่ยถามขึ้นว่า
“หญิงสาวตระกูลใดกันที่ได้ใจพี่ชายของข้าไปหรือ
เจ้าคะ”
หลี่เอ้อพี่ชายคนรองที่กำลังสบายใจเพราะไม่ตกเป็น
จำเลย กลับต้องมาสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินคำถามของ
น้องสาวคนเล็ก
“เป็นเด็กเป็นเล็ก มายุ่งอะไรกับเรื่องผู้ใหญ่กัน”
“ข้าก็ว่าจะช่วยให้พี่สมหวังกับคุณหนูซูเสียหน่อย
เฮอะ ไม่ยุ่งก็ได้”
“!?!”
กล่าวจบเป่าเปาก็สะบัดหน้า เดินก้าวไปหามารดา
ปล่อยให้พี่ชายรองยืนตกตะลึงอยู่ตรงนั้น เขาไม่เคยพูด
เรื่องนี้กับใครแม้แต่คนเดียว แล้วน้องสาวของเขารู้ได้
อย่างไร? จะบอกว่านางเดาสุ่มก็คงเป็นไปได้ยาก คนใน
เมืองทังโจวมีเป็นร้อยเป็นพันตระกูล เหตุใดถึงเอ่ยตระกูลซู
ได้กันล่ะ
หลี่เอ้ออยากจะถามสิ่งที่ค้างคาใจ แค่เป่าเปาไม่ให้
โอกาส นางไปช่วยมารดาทำอาหารและอยู่ตัวติดกับมารดา
ตลอดเวลา จนหลี่เอ้อจนใจ ไม่ถามอะไรเป่าเปาขึ้นอีก
หลายวันต่อมามีข่าวเฟินเพ่ยถูกมารดาไล่ออกจาก
บ้าน เพราะจับได้ว่าแอบได้เสียกับบุรุษที่มีภรรยาอยู่แล้ว
ทำให้ผู้คนตระกูลหลี่ที่ได้ยินข่าวถอนหายใจออกมาด้วย
ความโล่งอก โชคดีจริงๆ ที่ไม่ได้คนแบบนั้นมาเป็นสะใภ้คน
รอง
เฮ้ออ~
ณ จวนเจ้าเมือง
บุรุษสองคนกำลังนั่งเดินหมากอยู่ในห้องหนังสือ
ฝ่ายดำกำลังได้เปรียบอยู่มาก ทำให้ฝ่ายขาวต้องใช้เวลา
ครุ่นคิดเป็นพิเศษ
“เพราะวิธีคัดเลือกของเจ้าเมืองทังโจว ทำให้แผนที่
วางไว้ผิดพลาดไปหมด”
“ใช่ขอรับ จริงๆ แล้วข้าคิดว่าด้วยหน้าตาและท่าทาง
ของแม่นางต้าหนี่ น่าจะดึงดูดผู้คนส่วนใหญ่ให้หันมาเลือก
นางได้ ช่างน่าเสียดายจริงๆ”
ทั้งสองยังคงใช้ความคิดในการเดินหมาก แต่ปากยัง
ขยับพูดคุยถึงเรื่องในเมือง
“แล้วเจ้าหนุ่มนั่นยอมรับข้อเสนอเราหรือไม่”
“ยังไม่แน่ชัดขอรับ ข้ากำลังรอดูท่าทีของเขาอยู่”
“หากไม่ยอมก็จัดการตามที่เคยทำก็แล้วกัน”
“ขอรับท่านเสนาบดี”
หมากขาวตัวสุดท้ายวางลงบนกระดาน แล้วลุกเดิน
จากไปราวกับผู้ชนะ แต่ในความเป็นจริงหมากดำชนะ
อย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้ใต้เท้าจ้ง งุงงงกับท่าทางของผู้เป็น
นายก่อนจะยอมรับความพ่ายแพ้ไปแบบงงๆ
เขาคือใต้เท้าจ้งผู้รักษาการในตำแหน่งเจ้าเมือง
ทังโจว เมื่อสิบปีก่อนเขาสอบไม่ติดหนึ่งในสิบของจิ้นซื่อ
แต่เป็นตระกูลไป๋ที่หยิบยื่นโอกาสดีๆ มาให้ ทำให้เขาได้เข้า
รับราชการ และกลายเป็นขุนนางท้องถิ่น
ต่อมาเมื่อเจ้าเมืองทังโจวเกิดบาดเจ็บ ทำให้เขาถูก
ผลักดันให้มารักษาการตำแหน่งเจ้าเมืองทังโจว ซึ่งเป็น
ตำแหน่งสูงสุดของขุนนางท้องถิ่น
งานแรกที่เขาได้รับมาจากตระกูลไป๋คือเกณฑ์คนใน
เมืองไปช่วยขุดเหมืองแร่ เพราะตอนนี้ทางตระกูลไป๋มี
ความต้องการใช้เป็นจำนวนมาก
ดังนั้นใต้เท้าจ้งจึงให้คนไปติดประกาศเรื่องเกณฑ์
แรงงาน ซึ่งอีกไม่กี่วันจะเป็นวันครบกำหนดออกเดินทาง
แม้จะบอกว่าทุกครอบครัวแต่ก็มีบางครอบครัวติดต่อเข้า
มาติดสินบนเพื่อลบชื่อบุตรหลานออก เขาก็ทำเป็นหลับตา
บ้างลืมตาบ้าง และทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายต่อไป
——-
ทางด้านเป่าเปา หลังเรื่องวุ่นๆ ที่บ้านผ่านไป ไม่นาน
ก็ต้องเลี้ยงส่งพี่ชายคนรองไปอยู่ที่เหมือง
“พี่ชายรองขอให้ท่านปลอดภัยกลับมานะขอรับ”
จิ้นอันเอ่ยขึ้นพร้อมยกจอกน้ำชาคารวะอีกฝ่าย หลี่
เอ้อลูกชายคนรองก็ตอบรับกลับอย่างอารมณ์ดีว่า
“ขอบใจมากน้องชาย แล้วข้าจะซื้อของมาฝากเจ้า”
เหล่าบุรุษคนอื่นๆ ในตระกูลที่ได้ยืนต่างหันมองไป
ทางหลี่เอ้อด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ พี่ชายรอง?
น้องชาย? คำเรียกขานสนิทสนมแบบนี้ออกมาจากปาก
ของคนที่ขึ้นชื่อว่าหวงน้องสาวมากที่สุดได้อย่างไร
หลี่ซื่อน้องชายสี่ที่ทนความสงสัยไม่ไหวเอ่ยถามขึ้น
ว่า
“พี่รองไปญาติดีกับเจ้าหนุ่มหน้าขาวนี่ตอนไหนกัน
ขอรับ?”
“ญาติดีอะไรกัน ข้าก็เป็นของข้าแบบนี้มาตั้งนาน
แล้ว”
หลี่ซื่อที่ได้ฟังคำตอบก็อ้าปากค้าง คิดอยากจะถาม
คำถามออกมา แต่ก็ไม่รู้จะพูดสิ่งใด ก่อนหน้านี้เป็นแบบนี้
จริงๆ หรือ เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่กันนะ
คนอื่นๆ ก็คิดเช่นเดียวกับหลี่ซื่อน้องชายคนที่สี่
สงสัยเจ้าหนุ่มคนนั้นต้องทำคุณไสยมนต์ดำ เล่นไสยศาสตร์
กับหลี่เอ้อแน่ๆ
ดังนั้นในคืนหลังจากงานเลี้ยงส่งจบลง หลี่ชุนผู้เป็น
พ่อจึงแอบย่องไปขณะที่ทุกคนกำลังหลับ หมายจะหาของ
มาแก้คุณไสยมนต์ดำให้บุตรชาย แต่กลับมีเสียงภรรยาสุด
ที่รักดังขึ้นที่ด้านหลัง
“คิดจะออกไปไหนดึกๆ ดื่นๆ ห๊ะ!!”
“ข้า…ข้าถูกข้าศึกบุกจะไปทำธุระสักหน่อยจ้า”
“ข้าศึกบุกแล้วเหตุใดถึงเดินไปทางนั้น คิดว่าข้าไม่รู้
หรือว่าเจ้าจะไปไหน??”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะไปหากิ่งก่ำเช่ามาแก้คุณไสย
มนต์ดำที่ติดตัวเจ้ารองอยู่”
“คุณไสยบ้าบออะไรกันหน็อยยยย พูดจาไม่รู้เอง คิด
จะหนีไปเที่ยวหอนางโลมล่ะสิ เฮอะตายซะเถอะ”
และแล้วหลี่ชุนผู้เป็นพ่อก็ไม่ได้แก้มนต์ดำให้บุตรชาย
อย่างที่คิด แถมยังโดนไล่ตียันเช้าอีกต่างหาก
แท้ที่จริงแล้วหลี่เอ้อไม่ได้ถูกคุณไสยมนต์ดำใดๆ
เพียงแต่จิ้นอันช่วยพูดกับเป่าเปาให้นางไม่ขี่คอเขา
ตลอดเวลาที่นั่งเรียนหนังสือ เพราะจะทำให้เสียสมาธิใน
การเรียนทำให้หลี่เอ้อซาบซึ้งใจและนับถือจิ้นอันเป็น
น้องชายคนหนึ่งตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
เช้าวันรุ่งขึ้นทั้งครอบครัวยกเว้นหลี่กังผู้เป็นอา พา
กันไปส่งหลี่เอ้อลูกชายคนรองถึงเมืองทังโจว เป่าเปายังคง
ขี่คอพี่ชายรองมาจนถึงที่หมาย นางลองสำรวจดูแล้วพบว่า
ร่างกายของพี่ชายรองน่าจะพร้อมรับงานแบกหามใน
เหมืองได้แล้ว ทำให้นางรู้สึกวางใจ
แม้นางจะไม่ใช่เป่าเปาตั้งแต่แรก แต่ความรู้สึกและ
ความทรงจำของเป่าเปายังคงอยู่ในตัวของนาง ความ
ผูกพันกับทุกคนในครอบครัวจึงไม่ต่างกับเป่าเปาคนก่อน
ดังนั้นนางจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนในครอบครัวของ
นางได้แม้แต่คนเดียว
“พี่รอง กลับมาเร็วๆ นะเจ้าคะ ข้ารอขี่คอพี่อยู่”
เอิ่ม…น้องเล็กเจ้าพูดแบบนี้แล้วมันน่ากลับมาไหมล่ะ
เนี่ย หลี่เอ้อได้แต่คิดในใจ… เฮ้อ
Comments for chapter "บทที่ 30 ไสยศาสตร์"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
