หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 3 ขายผัก

เป่าเปาฟื้นขึ้นมาได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว แม้นางจะยัง

ปรับตัวได้ไม่ดีนัก แต่ก็พูดคุยกับคนในบ้านอยู่บ้าง และคน

ที่สองที่นางพูดด้วยนอกจากหลี่ซื่อผู้เป็นแม่ คือหลี่ซาน

พี่ชายคนที่สาม

ทำให้วันนั้นทั้งวันหลี่ซานถึงกับหุบยิ้มไม่ลง จนคน

อื่นที่เห็นเช่นนั้นเกิดความรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาไม่น้อย

เป่าเปาได้รับรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ในครอบครัว

พอสมควร อาหารแต่ละมื้อจะประกอบด้วยน้ำจากข้าวต้ม

ที่มีเนื้อข้าวปะปนอยู่บ้างเล็กน้อยผัดผักจานใหญ่ที่ไม่มี

เนื้อสัตว์หนึ่งจาน และเมล็ดธัญพืชหนึ่งถ้วย ยกเว้นเป่าเปา

เท่านั้นที่จะมีข้าวต้มเต็มชามและไข่ไก่ไว้กินวันเว้นวันเพื่อ

บำรุงร่างกาย

แม้คนส่วนใหญ่ในครอบครัวจะเป็นผู้ชาย แต่พวก

เขาก็ทำได้เพียงใช้แรงกายรับจ้างทำงานทั่วไป และทำงาน

ในไร่นาเพื่อนำเอาผลผลิตที่เก็บเกี่ยวได้ออกไปขายในเมือง

บ้างเป็นบางครั้งเพราะไม่มีใครอ่านออกเขียนได้ พวกเขา

จึงไม่มีโอกาสขยับขยายไปอาชีพอย่างอื่น เช่นเดียวกับผู้คน

ในหมู่บ้าน

การเป็นชาวไร่ก็ใช้ว่าจะขัดสน แต่เพราะมีค่าใช้จ่าย

ในการรักษาเป่าเปา แก้วตาดวงใจ จึงทำให้เงินเก็บในบ้าน

มีไม่มากนัก และต้องใช้เงินอย่างประหยัด

นอกจากพ่อแม่และพี่ๆ ของเป่าเปาที่แสดงออกถึง

ความรักความห่วงใยต่อนางอย่างมากแล้ว หลี่กังท่านอา

ของนางเองก็เช่นกัน แม้เขาจะเป็นคนที่พูดน้อยแต่ก็ปฏิบัติ

ต่อเป่าเปาด้วยความรักความห่วงใยที่ไม่แตกต่างจากผู้อื่น

ซึ่งทุกคนในครอบครัวหลี่ก็ต่างรู้ดีว่าเขารักหลานสาวคน

เล็กผู้นี้ไม่น้อยกว่าใคร

เป่าเปาได้บอกหลี่หลิงผู้เป็นมารดาถึงเรื่องที่ตนเอง

ไม่มีความทรงจำก่อนหน้านี้ ทำให้หลี่หลิงรู้สึกกังวลใจและ

พานางไปหาหมอจาง เมื่อหมอจางตรวจร่างกายโดย

ละเอียดก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ หลี่หลิงและทุกคนใน

ครอบครัวจึงคลายกังวลใจลงบ้าง

“ต้าหลาง เอ้อหลาง วันนี้เข้าเมืองพวกเจ้าอย่าลืมซื้อ

เนื้อกลับมาสักครึ่งชั่งให้เป่าเปาบำรุงร่างกายด้วยนะ”

“ขอรับท่านแม่”

ทั้งสองตอบรับพร้อมกันโดยไม่มีใครเคลือบแคลงใจ

เกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้พวกเขาจะมีโอกาสได้กินเนื้อไม่บ่อยนัก

แต่พวกเขาก็ไม่ได้สนใจ เพราะเนื้อมีประโยชน์ต่อร่างกาย

เป่าเปามากกว่า

เมื่อได้ยินคำของแม่ที่บอกพี่ชายทั้งสอง เป่าเปาตัว

น้อยก็มีความรู้สึกอบอุ่นเกิดขึ้นในใจ ทุกคนรักนางมาก

จริงๆ นางจะต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์กับครัวให้มากกว่า

นี้

——–

ณ เมืองทังโจว

สองพี่น้องตระกูลหลี่แบกตะกร้าขึ้นหลังเดินผ่านเข้า

ประตูเมืองพบว่ามีผู้คนมากมายยืนมุงดูประกาศบางอย่าง

ที่กำแพง ด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลี่เอ้ออดไม่ได้ที่จะ

เดินไปถามคนในละแวกนั้นว่า

“พี่ชายมีข่าวดีอะไรงั้นหรือขอรับ”

“ข่าวดีที่ไหนกันล่ะ พวกทางการจะเริ่มเก็บภาษีค่า

เข้าเมืองหัวละหนึ่งอีแปะต้นเดือนหน้าน่ะสิ”

“เหตุใดถึงต้องเก็บด้วยเล่า พวกเรามาค้าขายไม่ได้มา

สร้างความวุ่นวายเสียหน่อย”

“เฮ้อ ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร หากเจ้าอยากรู้ก็ไปถาม

ที่ว่าการดูสิ ได้ความยังไงก็บอกข้าด้วยละกัน เฮ้อออ”

กล่าวจบชายวัยกลางคนก็เดินส่ายหน้าจากไป ปกติ

แล้วเมืองทังโจวเป็นเมืองศูนย์กลางที่มีความโดดเด่นเรื่อง

ตลาดแลกเปลี่ยนสินค้า ทำให้เป็นเมืองปลอดภาษีเข้า

ออกมาโดยตลอด แต่กลับมีนโยบายเรียกเก็บภาษีแบบนี้

พวกเขาจะทำอย่างไรต่อไปดี

หลี่ต้ากับหลี่เอ้อได้แต่เก็บเรื่องนี้เอาไว้กลับไป

ปรึกษาครอบครัว ก่อนจะเริ่มมุ่งหน้าไปขายของในตลาด

การค้าขายพืชผักและเนื้อสัตว์ในช่วงเช้าจะมีความคึกคัก

เป็นพิเศษ เพราะผู้คนนิยมออกมาจับจ่ายใช้สอยเป็นอย่าง

มาก เนื่องจากช่วงเช้าจะได้วัตถุดิบที่สดใหม่กว่าช่วงสาย

ดังนั้นสองพี่น้องตระกูลหลี่จึงตั้งใจเดินทางมาเพื่อขายผัก

สดๆจากสวนของพวกเขา

หลี่เอ้อน้องชายคนรองผู้คล่องแคล่ววิ่งไปหาสถานที่

วางขายของ ในขณะที่หลี่ต้าอยู่เฝ้าของเอาไว้ ขณะนั้นเอง

เสียงสตรีนางหนึ่งก็ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากพวกเขา

“บอกแล้วไงว่าท่านพ่อข้าไม่ได้เอาไป ปล่อยท่านพ่อ

เดี๋ยวนี้นะ!!”

“เห็นชัดๆ ว่ามันอยู่ในมือพ่อของเจ้า ยังจะแก้ตัว

อีก!!”

“พวกท่านทำเหรียญอีแปะตกไว้ พ่อข้าแค่เก็บได้แล้ว

กำลังจะนำไปคืนพวกท่านเท่านั้น พวกเราไม่ได้ขโมยจริงๆ

คนอื่นๆ เป็นพยานให้ข้าได้ ใช่หรือไม่ทุกท่าน”

ผู้คนที่ได้ยินคำพูดนี้ถึงกับหลุบตาลง บ้างก็เดินหนี

จากไป ปล่อยให้หญิงสาวยืนประจันหน้ากับชายหนุ่มตาม

ลำพัง ชายหนุ่มผู้นี้เป็นอันธพาลที่มีอิทธิพลในตลาดแห่งนี้

ทำให้ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือหญิงสาว

“ถึงจะเป็นอย่างที่ท่านกล่าวหาจริง ท่านก็ได้เงินหนึ่ง

อีแปะคืนแล้ว เช่นนั้นสมควรปล่อยข้ากับท่านพ่อไปได้

แล้ว”

“พูดจาไร้สาระ แม้ข้าจะได้ของคืน แต่ค่าเสียเวลาข้า

ยังไม่ได้ ข้าคิดไม่แพงหรอก สองตำลึงก็พอ หากหามาไม่ได้

ใช้ร่างกายเจ้าแก้ขัด ข้าก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ ไม่งั้นข้าจะจับ

พ่อของเจ้าส่งทางการ!!”

หลี่ต้าที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็อยากแปลงร่างเป็น

วีรบุรุษไปช่วยสาวงามเช่นกัน แต่เขารู้ดีว่าตัวเองไม่

สามารถต่อสู้กับฝ่ายตรงข้ามที่มีเรื่องต่อยตีเป็นประจำได้

ซ้ำร้ายหากเขาเข้าไปช่วยตอนนี้ นอกจากจะช่วยไม่ได้แล้ว

ตัวเองอาจต้องบาดเจ็บจนต้องเสียเงินเสียทองรักษา

บาดแผลในครั้งนี้อีก ดังนั้นเขาจึงไม่มองไปทางหญิงสาวผู้

นั้นอีก

อย่างไรก็ตามหลี่เอ้อน้องชายคนรองที่มีอายุน้อย

กว่าหลี่ต้าพี่ชายคนโตสองปีกลับเป็นชายหนุ่มเลือดร้อน

เมื่อกลับมาจากการออกหาพื้นที่ขายของ และได้เห็น

เหตุการณ์ที่หญิงสาวถูกรังแก เขาก็พุ่งตรงไปทางอันธพาล

สองคนนั้นทันที

“เฮ้ ในเมื่อแม่นางท่านนี้คืนของไปแล้ว เหตุใดต้อง

ติดใจเอาความสองพ่อลูกคู่นี้ด้วย ดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอา

เสียเลย แน่จริง…”

ยังไม่ทันจะพูดจบได้มีมือข้างหนึ่งมาปิดปากเขา

เอาไว้ เจ้าของมือข้างนั้นคือหลี่ต้าพี่ชายคนโตนั่นเอง

“ขออภัยแทนน้องชายข้าด้วย พอดีเขาเป็นคนใจร้อน

ไปหน่อย”

“พี่ใหญ่!!”

“เฮอะ โชคดีที่เจ้ายังรู้จักกาลเทศะ ช่วยสอนน้องเจ้า

หน่อยก็แล้วกัน มิฉะนั้นมันอาจต้องตายก่อนวัยอันควร

พวกเจ้าไปได้แล้ว!!”

จบคำของอันธพาล หลี่ต้าพี่ชายคนโตคิดจะหันหลัง

กลับออกไปพร้อมน้องชายคนรอง แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรง

นั้นกลับดึงชายเสื้อของเขาไว้ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“พี่ชายช่วยข้ากับท่านพ่อของข้าด้วย”

แค่คำพูดเดียวของหญิงสาวทำเอาหลี่ต้าพี่ชายคนโต

ถึงกับหยุดชะงัก และคิดถึงน้องสาวของตนเองอย่างเป่า

เปาขึ้นมาทันที เขาแกะมือของหญิงสาวออก ก่อนจะแกล้ง

ทำเหรียญอีแปะหล่นลงกับพื้น และได้มีคนเก็บมันขึ้นมา

ส่งคืนให้หลี่ต้า

“โอ้ว พี่ชายท่านขโมยเงินข้างั้นหรือ?”

“เฮ้ยข้าเปล่านะ แค่สองอีแปะข้าจะขโมยไปทำไมกัน

เจ้าทำหล่นไว้ข้าแค่เก็บขึ้นมาเฉยๆ”

“จะเป็นแบบนั้นได้อย่างไร ขนาดท่านลุงคนนั้นยัง

ขโมยเงินเพียงหนึ่งอีแปะ นี่มันมากกว่าถึงสองเท่าเชียวนะ

พอดีเลย ข้าจะส่งท่านไปหาทางการพร้อมท่านลุงผู้นั้นเลย

ก็แล้วกัน”

หลี่ต้าทำท่าทางเหมือนจะพาทั้งสองคนไปที่ว่าการ

จริงๆ ทำให้อันธพาลมองหน้าหลี่ต้าด้วยความโมโหทีหนึ่ง

ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงลอดไรฟันขึ้นว่า

“แส่ไม่เข้าเรื่อง!! ฝากไว้ก่อนเถอะ”

กล่าวจบ อันธพาลสองคนก็เดินจากไป ทิ้งให้หลี่ต้า

เหงื่อตกอยู่ในใจ โชคดีจริงๆ ที่มีผู้คนอยู่ที่นี่มากมาย ทำให้

เขาไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ไม่งั้นเขาต้องโดนท่านแม่บ่นจนหู

ชาแน่นอน

หลังจากเหตุการณ์ทั้งหมดจบลงหลี่ต้าก็รีบตรงเข้า

ไปขออภัยชายคนที่ช่วยเก็บเงินให้เขา และอธิบายเรื่องราว

ที่เกิดขึ้น ทำให้ชายผู้นั้นไม่ติดใจเอาความ และบอกให้เขา

ระวังตัวให้ดี พร้อมจากไปด้วยรอยยิ้ม

“พี่ชาย ข้าแซ่หง นามว่าหมิงจู ขอบคุณมากที่ช่วยข้า

กับพ่อเอาไว้”

“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ข้าขอตัว

ก่อน”

หลี่ต้าพยักหน้าน้อยๆ ให้หญิงสาวก่อนเดินจากไป

หลี่เอ้อน้องชายคนรองที่เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันที

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ชนะพวกอันธพาลได้โดยไม่ต้องใช้กำลังพี่ใหญ่ท่าน

นี่สุดยอดไปเลย”

หลี่ต้าพี่ชายคนโตยิ้มกว้าง ก่อนจะยักคิ้วให้น้องชาย

ทีหนึ่งอย่างอารมณ์ดี

“ว่าแต่ ผักที่เราเอามาขายอยู่ที่ใดหรือขอรับ”

“…!!”

เขาวางผักไว้ที่ใดกันล่ะเนี่ย หากผักเหล่านั้นหายไป

เขาและน้องชายอาจไม่ได้ตายเพราะมีเรื่องต่อยตีกับ

อันธพาลเป็นแน่ แต่จะเป็นมารดาต่างหากล่ะที่เล่นงาน

พวกเขาจนถึงขั้นเสียชีวิต แค่คิดขึ้นมาคนทั้งสองก็ถึงกับ

หน้าซีด พวกเขากลัวจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ดังนั้นเมื่อตั้งสติได้สองพี่น้องจึงรีบวิ่งค้นหาตะกร้า

ผักที่นำมาจากบ้านและขายมันออกไปโดยเร็วที่สุด