หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 2 แย่งชิง

ตึกๆๆๆ!!!

เสียงฝีเท้าที่ราวกับแผ่นดินถล่ม ตามมาด้วยเสียงพูด

คุยที่เรียกได้ว่าเป็นการตะโกนคุยกันของกลุ่มคนไม่ต่ำกว่า

ห้าคนดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลจากบริเวณนี้

เด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งลืมตาขึ้นมาช้าๆ ด้วยความ

ยากลำบาก ก่อนจะสะบัดศีรษะไปมายังไม่ทันที่นางจะได้

พิจารณาสิ่งที่อยู่รอบตัว กลุ่มคนที่กำลังพูดคุยกันได้พุ่งเข้า

มาประชิดตัวนางอย่างรวดเร็ว

นางคิดจะยกมือและเท้าขึ้นสกัดกั้นผู้บุกรุก แต่

เพราะร่างกายอ่อนแอเกินไป จนไม่สามารถขยับได้ดั่งใจคิด

นางจึงทำได้เพียงล้มลงไปนอนลืมตานิ่งๆ อยู่บนเตียง

“น้องเล็กเจ้าฟื้นแล้วจริงๆ!! เป็นข้าที่ผิดเอง รู้ทั้งรู้ว่า

ฝนใกล้จะตก กลับพาเจ้าไปด้วยแบบนั้น ข้ามันสมควร

ตาย”

“ใช่ หากน้องเล็กเป็นอะไรขึ้นมา ข้าไม่มีวันอภัยให้พี่

สามแน่!!”

“หากเป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่มีวันให้อภัยตัวเช่นกัน”

“พวกเจ้าหยุดพูดไร้สาระได้ แล้ว!! เป่าเป้ยไม่ได้เป็น

อันใดเสียหน่อย พูดจาไม่เป็นมงคลอยู่ได้ ออกไปจากลูก

สาวข้าเดี๋ยวนี้ ไป!!”

เสียงบุรุษสามคนกำลังยืนถกเถียงกันอยู่ด้านข้าง ทำ

ให้เด็กน้อยถึงกับขมวดคิ้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกเขาเป็น

ใคร แล้วนางเป็นใคร?

อย่างไรก็ตามเด็กหญิงตัวน้อยไม่มีแรงมากพอจะ

สอบถามหรือโต้ตอบอะไรกับพวกเขาเหล่านั้น ทำให้นาง

ยอมแพ้กับความอยากรู้อยากเห็นและหลับลงสู่ห้วงนิทรา

อีกครั้ง

———

หลายวันผ่านไป

“น้องเล็ก เจ้าลุกออกมาข้างนอกอีกแล้ว เดี๋ยวโดน

ลมก็ไม่สบายขึ้นมาหรอก”

เป่าเปาก้มหน้าลงเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นางตื่น

ขึ้นมาอีกครั้งหลังจากหลับไป และได้รู้ว่าตัวเองคือหลี่เป่า

แต่ใครๆ ต่างพากันเรียกนางว่า ‘เป่าเปา’ น้องสาวคนเล็ก

ของครอบครัว อย่างไรก็ตามนางไม่มีความทรงจำใดๆ

หลงเหลืออยู่เลย นางไม่รู้ว่าจะบอกกับคนในครอบครัว

อย่างไร จึงได้แต่เก็บตัวเงียบ ไม่พูดไม่คุยกับใคร

แม้ปกติเป่าเปาจะมีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก แต่

นางก็เป็นเด็กร่าเริงแจ่มใส ชอบพูดชอบคุยเป็นที่สุด ซึ่งผิด

กับตอนนี้ ที่นางไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่คำเดียว ทำให้

ผู้คนในบ้านเริ่มรู้สึกจะแปลกใจและเป็นกังวล แต่ถึง

กระนั้นครอบครัวของนางก็คิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจเป็น

เพราะเป่าเปาอยู่ระหว่างปรับตัวจากการฟื้นไข้ก็เป็นได้….

บ้านหลังนี้มีผู้คนอาศัยอยู่ด้วยกันแปดคน คือ เป่า

เปาลูกสาวคนเล็ก หลี่ชุนผู้เป็นบิดาหลี่หลิงผู้เป็นมารดา

พี่ชายของเป่าเปาจำนวนสี่คน และท่านอาหลี่กังน้องชาย

ของหลี่ชุนที่มาอาศัยอยู่ด้วยอีกหนึ่งคน ทำให้ตระกูลหลี่

เป็นครอบครัวที่มีขนาดใหญ่

แม้พวกเขาจะเป็นครอบครัวขนาดใหญ่ และมีบุรุษ

อยู่มาก แต่ความเป็นอยู่ไม่ได้สุขสบายอย่างที่ควรจะเป็น

ในทางกลับกันตระกูลหลี่เป็นครอบครัวที่ค่อนข้างขัดสน

เพราะลูกสาวคนเล็กมีโรคประจำตัว เป็นเหตุให้ต้องใช้เงิน

จำนวนมากในการดูแล ถึงจะเป็นอย่างนั้นพวกเขาก็เต็มใจ

ที่จะหาเงินมารักษาลูกสาว หลานสาวและน้องสาวสุดที่รัก

ของพวกเขา

“เป่าเปา เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าวเสร็จแล้ว

แม่จะยกไปให้เจ้าในห้อง”

หลี่หลิงผู้เป็นมารดาเอ่ยขึ้นอย่างใจดี หากไม่นับเป่า

เปา นางเป็นสตรีเพียงคนเดียวในบ้านหลังนี้ ดังนั้นหน้าที่

การทำอาหารและงานบ้านจึงตกอยู่ในมือของนางทั้งหมด

เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็เดินเข้าไปนั่งอยู่บนเตียงใน

ห้องเดิมอย่างว่าง่าย ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากอาการเจ็บป่วย

นางกลับรู้สึกแปลกๆ และยังไม่คุ้นชินกับคนในครอบครัว

ของตัวเองจึงเลือกที่จะหนีเข้าห้องมาเพื่อตั้งหลัก

เมื่อวานนี้นางออกจากห้องมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่กลับ

ถูกพี่ชายคนโตอุ้มกลับเข้ามาในห้องเพราะกลัวนางจะไม่

สบาย ทำให้วันนั้นเป่าเปาเลือกที่จะอยู่ในห้องทั้งวัน

เพราะกลัวการถูกอุ้มเข้ามาในห้องอีก นางไม่ชอบให้คนมา

อุ้มนางเลยจริงๆ

———

ณ ที่ดินตระกูลหลี่

“พี่ใหญ่ น้องเล็กไม่สบายหนักมากใช่หรือไม่ นางไม่

พูดกับข้าเลยตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา”

หลี่ซื่อน้องชายคนที่สี่เอ่ยถามขึ้น เขามีอายุแปดปี ซึ่ง

มากกว่ามากกว่าน้องสาวคนเล็กสี่ปีทำให้ที่ผ่านมาเขาสนิท

กับน้องสาวคนนี้มากที่สุด

“น้องเล็กไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก นางเพียงแค่อยู่

ระหว่างการพักฟื้นเท่านั้น”

หลี่ต้าพี่ชายคนโตเอ่ยตอบ จริงๆ แล้วอาการป่วย

ก่อนหน้านี้ของเป่าเปารุนแรงมากจริงๆ เรื่องนี้มีเพียงเขา

พ่อและแม่เท่านั้นที่รับรู้

ท่านหมอจางบอกกับพวกเขาว่าให้ทำใจเอาไว้ก่อนมี

เพียงปาฏิหาริย์เท่านั้นที่จะช่วยน้องเล็กของเขาได้ ดังนั้น

ตัวเขา พ่อและแม่จึงได้แต่ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้น้องเล็ก

ฟื้นกลับมาอีกครั้ง และแล้วคำขอของพวกเขาก็เป็นจริง

น้องเล็กฟื้นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น

แม้นางจะไม่พูดอะไรเลยหลังจากฟื้นขึ้นมา แต่นี่ก็

ไม่ใช่ปัญหาหนักหนาสาหัสอะไรสำหรับเขา ขอแค่นางมี

ชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว

เป่าเปาเป็นน้องคนสุดท้องที่ท่านแม่คลอดออกมา

ด้วยความยากลำบาก นางคลอดก่อนกำหนดจึงมีร่างกาย

อ่อนแอตั้งแต่ยังเด็ก ยิ่งโตขึ้นยิ่งอ่อนแอมากขึ้น ทำให้ทุก

คนในครอบครัวรู้สึกเป็นกังวล

ในทุกๆ วันพวกเขาจะตั้งใจทำงานเพื่อจะได้มีเงิน

ค่าอาหาร และมีเงินค่ารักษาให้เป่าเปา นางเป็นนางฟ้าตัว

น้อยที่คอยเป็นกำลังใจให้ผู้คนภายในบ้านเสมอ

แม้ปีนี้เขาจะอายุสิบเจ็ดปีซึ่งเลยเกณฑ์แต่งงานของ

ชาวบ้านทั่วไปมาแล้ว เพราะไม่มีเงินค่าสินสอดไปขอสะใภ้

ทำให้เขายังครองตัวโสด แต่เขาก็ไม่เคยคิดว่ามันสำคัญเลย

เมื่อเทียบกับชีวิตของน้องสาว ขอเพียงเป่าเปามีชีวิตอยู่ จะ

ให้เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นปัญหา

“พี่ใหญ่ พี่รอง น้องสี่ ท่านแม่ให้เอาอาหารมาส่ง”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของหลี่ซานน้องชายคนที่สาม

หลี่ต้าพี่ชายคนโตก็หลุดจากภวังค์ เดินไปรวมกลุ่มกับคน

อื่นๆ

“น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้างพี่รอง”

“เมื่อเช้าน้องเล็กแอบออกมาจากห้องอีกแล้ว สงสัย

ว่าจะหิว โชคดีที่นางเชื่อฟังท่านแม่ เลยเดินกลับเข้าไปรอ

ในห้อง ”

“แล้วน้องเล็กพูดอะไรกับพี่บ้างหรือไม่”

หลี่เอ้อลูกชายคนรองส่ายหน้าเป็นคำตอบ ทำให้

ผู้คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยมิได้

นัดหมาย

วันนี้เป็นเวรผ่าฟืนอยู่กับบ้านของหลี่เอ้อลูกชายคน

รอง ทำให้เหล่าพี่น้องถึงกับมองเขาด้วยสายตาอิจฉา ยิ่งอยู่

บ้านมาก ยิ่งมีโอกาสใกล้ชิดกับน้องเล็กมาก ยิ่งใกล้ชิดยิ่งมี

โอกาสที่นางจะพูดด้วยมากขึ้น

สามวันมาแล้วที่เป่าเปาไม่ยอมพูดกับใครแม้แต่คำ

เดียว หากนางพูดกับใครเป็นคนแรก ย่อมหมายความว่า

นางรักคนคนนั้นมากที่สุด ดังนั้นทุกคนจึงพยายามชิง

คำพูดแรกของเป่าเปา แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดประสบ

ความสำเร็จเลย

“ได้ข่าวมาว่าสามวันก่อนในเมือง มีคนจากทางการ

จับตายนักฆ่าขณะลอบสังหารใต้เท้าอู เสียดายจริงๆ ที่

ลอบฆ่าไม่สำเร็จ”

“เจ้ารอง!!อย่าพูดดังไป กำแพงมีหูประตูมีช่อง หาก

ผู้อื่นได้ยินเข้าอาจนำภัยมาสู่บ้านของเราได้”

หลี่เอ้อน้องชายคนรองลดเสียงของเขาลงแล้วเอ่ย

ต่อไปว่า

“ตั้งแต่ใต้เท้าอูมาดูแลเมืองนี้ภาษีก็มีแต่ขึ้นเอาๆ ขึ้น

ไม่หยุดจนพวกเราจะอดตายเพราะต้องหาเงินมาจ่ายภาษี

กันอยู่แล้วหากไม่มีใต้เท้าอูสักคน ชีวิตพวกเราอาจจะดีขึ้น

ก็ได้”

“จริงหรือพี่รอง”

“ก็จริงน่ะสิ”

“พอๆ พวกเจ้าหยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้วรีบกินข้าวรีบไป

ทำงานของตัวเองต่อ”

หลี่ต้าลูกชายคนโตที่ได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจ

ออกมาก่อนจะบอกให้น้องๆ รีบกินข้าวแล้วกลับไปทำงาน

แม้ในใจเขาจะคิดไม่ต่างกับหลี่เอ้อน้องชายคนรอง แต่แค่

คิดจะไปช่วยอะไรได้ ไม่สู้เอาเวลาไปทำมาหากิน หาเงินมา

ดำรงชีวิตและเป็นค่ารักษาของเป่าเปาจะไม่ดีกว่าหรือ

ดังนั้นทั้งสี่จึงตั้งหน้าตั้งตาจัดการกับอาหารตรงหน้า

ก่อนจะไปทำงานของตัวเองต่อไป

ตกเย็นทุกคนกลับมาที่บ้านพร้อมกัน หลี่ชุนผู้เป็น

พ่อกับหลี่กังผู้เป็นอา ที่ไปรับจ้างในเมืองก็กลับมาแล้ว

เช่นกัน ทุกคนจึงอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหาร

ยกเว้นเป่าเปาลูกสาวคนเล็ก

“ท่านแม่ น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“นางดูดีกว่าเมื่อวานนี้มากแล้วล่ะ เจ้าสาม เจ้าไป

เรียกน้องสาวเจ้าออกมากินข้าวหน่อย”

“ขอรับท่านแม่”

“ข้าไปให้เองก็ได้ เจ้าไม่ต้องหรอก”

หลี่ชุนผู้เป็นพ่อ หนึ่งในผู้ท้าชิงคำพูดแรกของลูกสาว

คนเล็กเอ่ยขึ้น กล่าวจบเขาก็รีบลุกตัดหน้าลูกชายคนที่สาม

ไปหาลูกสาวคนเล็กในห้องนอนทันที ปล่อยให้หลี่ซานลูก

ชายคนที่สามมองตามด้วยความเสียดาย หลี่ซื่อที่เห็นได้แต่

ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจกับการกระทำเหมือนเด็กของสามี

ผ่านไปไม่นาน หลี่ชุนผู้เป็นพ่อก็เดินกลับออกมาด้วย

หน้าตาผิดหวัง พร้อมกับลูกสาวคนเล็กที่เดินตามเข้ามา

สีหน้าของบิดาเป็นเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าเป่าเปาต้อง

ยังไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอย่างแน่นอน ทำให้เหล่าบรรดาสี่พี่

น้องลอบยิ้มขึ้นในใจ

“เป่าเปามาแล้วหรอลูก มานั่งกับแม่มา วันนี้มีน้ำซุป

ร้อนๆ ให้เจ้าด้วย รีบมากินเถอะ”

“เจ้าค่ะ”

“…!!”

ทุกคนที่นั่งอยู่ในที่นั้นหันมองหลี่หลิงเป็นสายตา

เดียวกัน พวกเขาทั้งห้าคอยช่วงชิงคำพูดแรกกันมาตั้งนาน

แต่คนที่ได้คำพูดแรกนั้นไปกลับเป็นหลี่หลิงผู้เป็นใหญ่ที่สุด

ในบ้านแทน เฮ้อ ต่างคนต่างมองหน้ากันอย่างรู้ใจ อันนี้ไม่

นับ ตัดหลี่หลิงออกไป พวกเราค่อยมาแข่งกันใหม่ก็แล้วกัน