หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 4 ข้าขอโทษ

เป่าเปานั่งช่วยหลี่หลิงผู้เป็นแม่เด็ดยอดผักอยู่ที่หน้า

ลานบ้าน โดยที่หลี่หลิงกำลังเตรียมอาหารกลางวันอยู่ใน

ครัว วันนี้บิดากับท่านอาของนางออกไปรับจ้างที่หมู่บ้าน

ข้างเคียงครึ่งวัน พี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองออกไปขาย

ของที่ตลาด ส่วนพี่ชายคนที่สามกับพี่ชายคนที่สี่ไปทำงาน

ในไร่ของตระกูล ทำให้ทั่วทั้งบริเวณบ้านเงียบสงบ จู่ๆ นาง

กลับรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังตรงมาทางลานบ้าน เมื่อได้ยิน

เสียงฝีเท้า นางก็รู้ได้โดยไม่ต้องหันไปมองเลยว่าเป็นพี่ชาย

คนโตและพี่ชายคนรอง

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเป่าเปารู้สึกว่าตนเองมีหูที่ค่อนข้างดี

สามารถแยกแยะเสียงต่างๆ ออกจากกันได้ โดยเฉพาะ

เสียงฝีเท้าของคน หรือนี่อาจเป็นพรสวรรค์ของนางก่อน

ความจำเสื่อมก็เป็นได้ ดังนั้นนางจึงไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมอง

ผู้มาใหม่ทั้งสองคน แต่กลับเป็นหลี่หลิงผู้เป็นแม่ที่ออกมา

จากห้องครัวและร้องอุทานขึ้นมาเสียงดังลั่นเมื่อได้เห็น

สภาพของลูกชายที่เพิ่งมาถึง

“ตายแล้ว!! เจ้าใหญ่!! เจ้ารอง!! เกิดอะไรขึ้นกับพวก

เจ้ากัน!!”

สองพี่น้องก้มหน้าลงไม่สบตากับมารดาของเขา ทำ

ให้เป่าเปาที่ไม่สนใจในตอนแรกถึงกลับหันไปมองด้วย

ความสงสัย สิ่งที่นางเห็นคือสภาพเด็กหนุ่มสองคนถูกทำ

ร้าย คนหนึ่งมีแผลฟกช้ำแถมยังมีห้อเลือดบางจุด อีกคน

โชคดีหน่อยที่มีเพียงแผลฟกช้ำเท่านั้น

“บอกแม่มาเดี๋ยวนี้ ใครทำร้ายพวกเจ้า!! แม่จะไปเอา

คืนพวกมันให้เอง”

หลี่เอ้อลูกชายคนรองที่ได้ยินถึงกับตาแดงก่ำ

หลังจากเขาและพี่ชายขายผักจนหมด ขณะที่กำลังเก็บของ

กลับบ้าน จู่ๆ อันธพาลคนเดิมที่ครั้งนี้มาพร้อมกับพรรค

พวกอีกสามคนเข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้ และเริ่มลงมือทำ

ร้ายพวกเขาสองพี่น้องโดยไม่ทันตั้งตัว

ที่เจ็บปวดที่สุดเห็นจะเป็นเรื่องที่ถูกรีดไถเงินจากการ

ขายผักไปจนหมด โชคดีที่หลี่ต้าพี่ชายคนโตผู้ถือเงินไม่ได้

ขัดขืน เขายินยอมมอบเงินให้เหล่าอันธพาลแต่โดยดี ทำให้

เขาและน้องชายไม่ถูกซ้อมมากไปกว่านี้ แต่แลกมาด้วยการ

ถูกหัวเราะเยาะ ทั้งสองได้แต่กำมือแน่นและปล่อยให้พวก

อันธพาลเดินจากไป

หลี่หลิงผู้เป็นแม่ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจัด นางเดินไป

หยิบเครื่องมือทำสวนชิ้นหนึ่งออกมา ก่อนคิดจะเดินเข้า

เมืองทังโจว แต่ถูกหลี่ชุนผู้เป็นสามีหยุดเอาไว้ได้ทันและ

เกลี้ยกล่อมให้นางใจเย็นลง เพราะกลัวว่าภรรยาจะ

บาดเจ็บไปอีกคน โชคดีที่วันนี้เขารับงานจ้างเพียงครึ่งวัน

ทำให้กลับมาทันห้ามภรรยาของตนเองไว้

หลี่ต้าพี่ชายคนโตมองหน้าเป่าเปาด้วยความรู้สึกผิด

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“น้องเล็ก ข้าขอโทษ เพราะข้าทำให้เจ้าไม่ได้กินเนื้อ

ข้าเป็นพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ”

“ข้าเองก็ไม่ได้เรื่องเช่นกัน ฮือๆๆ”

หลี่เอ้อพี่ชายคนรองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขา

เป็นเพียงชายหนุ่มอายุสิบห้าปีเท่านั้น ก่อนหน้านี้ถูกทำ

ร้ายร่างกายยังไม่เท่าไหร่ เมื่อได้ยินว่าตนเองมีส่วนทำให้

น้องสาวสุดที่รักไม่ได้กินเนื้อเพื่อบำรุงร่างกาย ทำให้หัวใจ

ของเขารู้สึกปวดราวจนแทบแตกสลาย

เป่าเปาที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกเสียใจที่เห็นพี่ชายทั้งสอง

บาดเจ็บเพราะนางจะให้นางอยู่เฉยๆ คงเป็นไปไม่ได้

ดังนั้นนางจึงมองไปทางพี่ชายทั้งสองก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“พวกท่านไม่ต้องกังวล ต่อไปข้าจะทำให้ทุกคนมีเนื้อ

กินทุกวันเอง”

สองพี่น้องที่ได้ยินคำพูดไร้เดียงสาของน้องสาว

เช่นนั้นก็ยิ้มออกมาได้เล็กน้อย แม้จะรู้สึกผิดและเสียใจ แต่

เพราะคำพูดน่ารักๆ ของน้องสาวคนเล็กทำให้พวกเขารู้สึก

ดีขึ้น

หลี่ชุนผู้เป็นพ่อที่เห็นเช่นนั้นรีบวิ่งมาทางสามพี่น้อง

ก่อนจะเอามือตบกลางหลังลูกชายคนโตและลูกชายคน

รองอย่างจัง ใครๆ ต่างคิดว่าเขาถูกบิดาลงโทษเพราะถูกรีด

ไถเงิน แต่จริงๆแล้ว…

“กล้าดีอย่างไรมาทำให้เป่าเปาลูกสาวสุดที่รักของข้า

พูดกับพวกเจ้าก่อนเป่าเปายังไม่พูดกับข้าเลย!!”

นอกจากมารดาและพี่ชายคนที่สี่แล้ว เป่าเปายัง

ไม่ได้พูดคุยกับคนอื่นๆในบ้าน เมื่อครู่นางพูดกับพี่ชายคน

โตและพี่ชายคนรอง ทำให้หลี่ชุนผู้เป็นพ่อโมโหไล่เตะพวก

เขาสองคนไปรอบลานบ้าน จนผู้คนที่ได้เห็นทั้งสามวิ่งไล่

จับกันก็พากันหัวเราะออกมาบรรยากาศอันหนักหน่วงก่อน

หน้านี้จึงผ่อนคลายลง

ตกเย็นทุกคนในครอบครัวกลับมาพร้อมหน้าพร้อม

ตา หลี่ต้าลูกชายคนโตได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่าง

ละเอียดอีกครั้ง หลังจากที่ฟังจบต่างคนต่างรู้สึกโกรธแค้น

อันธพาลพวกนั้นเป็นอย่างมาก ถึงจะโกรธแค้น แต่พวกเขา

ก็รู้ดีว่าตนเองไม่มีกำลังเพียงพอ

เป่าเปานั่งฟังทุกอย่างอยู่เงียบๆ น่าแปลกที่นางเป็น

เพียงเด็กหญิงวัยสี่ขวบ แต่สามารถฟังเข้าใจได้ทุกเรื่องราว

สงสัยก่อนหน้านี้นางต้องเป็นเด็กอัจฉริยะแน่นอนหลังจาก

ทุกคนกินข้าวเสร็จ เป่าเปาและเหล่าพี่ชายได้ช่วยหลี่หลิงผู้

เป็นแม่เก็บจานบนโต๊ะและนำไปวางไว้ที่ล้างจาน

แม้คนอื่นๆ จะไม่เห็นด้วยที่น้องสาวคนเล็กลงมือ

ช่วยงาน เพราะพวกเขากลัวว่านางยังไม่หายดีอาจจะล้ม

ป่วยอีก แต่เป่าเปาไม่สนใจคำคัดค้าน ซ้ำยังยื่นมือสั้นๆ

ป้อมๆ ของนางเดินเตาะแตะไปยังที่หมาย หากใครคิดจะ

ขัดขวางนางละก็….นางจะงอนและไม่สนใจพูดคุยกับคนผู้

นั้นอีกเลย

ด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดขวาง โดยเฉพาะบิดา

ผู้ถูกลูกสาวตัวน้อยเมินเพราะดันไปแย่งจานในมือของนาง

ไปวางที่ห้องครัวเสียก่อน

ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาจากอาการป่วย หลี่หลิงผู้เป็นมารดา

ได้แต่สังเกตพฤติกรรมของบุตรสาวคนเล็กอยู่เงียบๆ แม้จะ

รู้ว่านางความจำเสื่อม แต่การกระทำหลายสิ่งหลายอย่าง

ของบุตรสาวดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นวิธีการกิน

การพูด หรือแม้แต่การทำธุระส่วนตัว จนบางครั้งนางมี

ความรู้สึกว่าเด็กหญิงตัวน้อยไม่ใช่เป่าเปาที่เคยรู้จัก

“เป่าเปา มานั่งข้างแม่ตรงนี้สิลูก”

“เจ้าค่ะ”

เป่าเปาเดินเข้าไปหามารดาอย่างว่าง่าย นางนั่งลง

บนเตียงอย่างสงบเสงี่ยมก่อนที่มารดาของนางจะเริ่มถาม

ขึ้นว่า

“ลูกรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

“ไม่เจ้าค่ะ”

“ลูกรู้สึกว่าตัวเองพอจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้างหรือ

ยัง?”

“ยังจำสิ่งใดไม่ได้เลยเจ้าค่ะ”

เป่าเปาขมวดคิ้วน้อยๆ ของนาง จนหลี่หลิงผู้เป็นแม่

เห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้บุตรสาวคนเล็กอีก นางได้แต่เอ่ยกับ

บุตรสาวขึ้นว่า

“เป่าเปา เจ้าฟังแม่ให้ดีนะ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร

เจ้าก็คือลูกของแม่ แม่ยอมเจ็บแทนได้ ยอมตายแทนได้ ขอ

แค่ให้เจ้าอยู่อย่างปลอดภัย เจ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใด แม่คนนี้

จะคอยปกป้องเจ้าเอง”

กล่าวจบหลี่ซื่อผู้เป็นแม่ก็ดึงเป่าเปาเข้าไปไว้ในอ้อม

กอดลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยเบาๆ นางเข้าใจว่า

เพราะความทรมานจากการไม่สบายหนักครั้งก่อนทำให้

บุตรสาวเปลี่ยนไป นางจึงต้องการปลอบโยนบุตรสาว

“ไม่ใช่เพียงแม่คนนี้เท่านั้น แม้แต่พ่อของเจ้า อาของ

เจ้า ทั้งยังมีพี่ๆ ของเจ้าที่คิดแบบนี้เช่นกัน เพราะฉะนั้นใช้

ชีวิตอย่างมีความสุขเถอะนะลูก”

ไหล่ของเด็กน้อยสั่นสะท้าน น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจาก

ไหนไหลทะลักออกมา เสียงสะอื้นของเด็กน้อยทำเอาเหล่า

บุรุษในบ้านต่างวิ่งเข้ามาห้อมล้อม

“ท่านแม่ว่าอะไรน้องเล็กหรือขอรับ เหตุใดนางถึง

ร้องไห้หนักขนาดนี้”

“คือแม่…”

“นั่นสิขอรับ มีอะไรทำไมไม่ค่อยๆ พูดกันขอรับ”

“คือว่า…”

“เมียรัก เจ้าทำแบบนี้กับลูกสาวของเราได้อย่างไร”

“คือ…”

“ท่านแม่ ท่าน…”

“หยุด!!! หากใครพูดต่อ ข้าจะส่งพวกเจ้าไปนอนตาก

ยุงนอกบ้าน!!!”

“…”

ผู้คนที่เคยรายล้อมเด็กหญิงหายวับไปราวกับไม่เคย

มีคนยืนอยู่เป่าเปาที่เห็นทุกคนพร้อมใจกันมาและพร้อมใจ

กันไปก็หยุดร้องไห้ ก่อนจะหัวเราะขึ้นอย่างขบขัน แม้นาง

จะจำอะไรไม่ได้ก็ช่างเถอะ นางมีครอบครัวที่ดีขนาดนี้

อดีตคงไม่ต่างจากตอนนี้หรอกกระมัง