หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 18 ของมีค่า
ต้าซ่งอันธพาลที่เคยหาเรื่องหลี่ต้าพี่ชายคนโตเมื่อ
ครั้งก่อน กำลังวิ่งไปหาคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างกระวนกระวาย
ใจ
“พี่ชาย มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่เจ้าคะ”
ชายหนุ่มตาลุกวาวเมื่อได้ยินว่ามีคนอยากจะช่วยเขา
แต่เมื่อหันกลับมาพบว่าเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งก็
รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ตอนนี้เขากำลังต้องการเงินมา
รักษามารดาอย่างเร่งด่วน
แม้เขาพอมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่ยังไม่เพียงพอ สหายที่
เคยมีต่างหลบลี้หนีหน้า ทำให้เขาต้องยอมแบกหน้า
ออกมายืมเงินเหล่าพ่อค้าแม่ค้าในตลาดที่ตัวเองเคยระราน
แต่ก็เป็นไปตามคาด ไม่มีใครยอมให้เขายืมเงินเลยสักคน
“แม่ข้าไม่สบาย เจ้าพอจะมีเงินให้ข้าหยิบยืมบ้าง
หรือไม่?”
ต้าซ่งถามออกไปอย่างไม่คาดหวัง แต่คำตอบของ
เด็กหญิงตัวน้อยกลับทำให้เขามีความหวังขึ้นมา
“ได้สิ เจ้าคะ”
“จริงหรือ!!งั้นรีบพาข้าไปหาพ่อแม่เจ้าเร็วเข้า”
“ไปหาพ่อกับแม่ข้าทำไม ข้าเอาให้ท่านยืมเองได้
ท่านต้องการเท่าไหร่ แล้วจะคืนเมื่อใดเจ้าคะ”
“เจ้ามีให้ข้ายืมจริงๆหรือ คือข้า…ข้าอยากยืมสักสอง
ตำลึง เจ้าไม่ต้องห่วงข้าจะหาเงินมาคืนเจ้าแน่ๆ”
คำถามของเป่าเปาทำให้เขารู้สึกกระดากอาย
เล็กน้อย ค่ารักษามารดาไม่ใช่น้อยๆ ขนาดเงินเก็บทั้งเนื้อ
ทั้งตัวยังได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของมันเสียด้วยซ้ำ หากเขายืมมา
ก่อน จะใช้คืนได้เมื่อใด เขายังหาคำตอบให้ไม่ได้ในตอนนี้
“เช่นนั้นพี่ชายมาทำงานกับข้าดีหรือไม่ นอกจากไม่
ต้องคืนเงินแล้ว ข้ายังจะจ่ายค่าแรงให้ท่านด้วย”
“น้องเล็ก!!”
หลี่ซานพี่ชายสามที่ยืนฟังเงียบๆ มานานเริ่มทนไม่
ไหว จู่ๆ น้องสาวจะเอาเงินให้ผู้อื่นยืมถึงสองตำลึง ทั้งยัง
จะให้งานกับเงินเขาในภายหลังอีกมันจะเป็นไปได้อย่างไร
ขนาดรวมเงินทั้งครอบครัวยังมีไม่ถึง แล้วนางจะหาเงิน
มากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหน
เป่าเปาหันไปมองพี่ชายคนที่สามด้วยหางตา ทำให้ห
ลี่ซานพี่ชายสามของนางไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เพราะกลัว
น้องสาวจะโกรธจนเผลอพูดเรื่องที่เขาแอบซ่อนเงินไว้
ออกมา ช่างเถอะ ใครจะไปใส่ใจคำพูดของเด็กตัวเล็กๆ คน
หนึ่งกัน
แต่ผิดคาดต้าซ่งกลับเชื่อคำพูดของเป่าเปา เขามี
ความรู้สึกว่าตัวเองสามารถพึ่งพาเด็กผู้หญิงคนนี้ได้ ดังนั้น
เขาจึงเอ่ยสัญญาขึ้นกับเป่าเปาว่า
“หากเจ้าช่วยเหลือข้าได้จริงเพื่อตอบแทนบุญคุณ ข้า
จะยอมทำตามที่เจ้าบอกทุกอย่างเจ้าไม่จำเป็นต้องให้
ค่าแรงอะไรข้าหรอก”
เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ นางเชื่อว่าคนที่
มีความกตัญญูรู้คุณมารดา ไม่มีทางเป็นคนไม่ดีอย่าง
แน่นอน จากคำพูดของเขาเอ่ยเมื่อครู่ หากพูดออกมาจาก
ใจจริงๆ ย่อมบ่งบอกว่าเขาเป็นคนดีผู้หนึ่ง แม้ต้าซ่งผู้นี้จะ
ชอบทำตัวเกะกะระรานผู้อื่น แต่เขาก็ทำเพื่อความอยู่รอด
ของตัวเอง นางจึงคิดจะลองเชื่อใจเขาดูสักครั้ง
หลังตกลงกันได้ เป่าเปาก็พาทั้งสองคนเดินตามไป
จนถึงศาลเจ้าร้างแห่งหนึ่ง ทำให้ทั้งสองอดรู้สึกสงสัยขึ้นมา
ไม่ได้ นางจึงโกหกว่าจะมายืมเงินสหายในที่แห่งนี้ และไม่
ยอมให้ทั้งสองตามเข้าไป เพราะอ้างว่าสหายของนางนั้นไม่
อยากให้ผู้ใดรบกวน
หลี่ซานพี่ชายสามไม่วางใจที่จะปล่อยน้องสาวเข้าไป
ด้านในคนเดียว แต่ก็ถูกคำขู่ของน้องสาวทำให้เขาสองจิต
สองใจจนตัดสินใจให้เวลาน้องสาวเพียงครึ่งเค่อเท่านั้น
หากไม่ออกมาเขาจะบุกเข้าไปด้านในทันที
เป่าเปาพยักหน้ารับ นางจำสถานที่ซ่อนได้อย่าง
ชัดเจน แค่เดินเข้าไปเพียงไม่กี่ลมหายใจก็สามารถนำของ
ออกมาได้แล้ว ไม่ต้องรอให้ถึงครึ่งเค่อ
แล้วก็เป็นไปตามคาด สิ่งที่นางซ่อนไว้ยังอยู่ที่เดิม
ของมันจริงๆ นางวางกลไกบางอย่างที่มีแต่นางเท่านั้นที่รู้
เอาไว้ทำให้ไม่มีใครพบเจอของสิ่งนั้นเมื่อเปิดที่ซ่อนออก
ด้านในไม่ได้มีเงินแต่อย่างใด แต่เป็นเครื่องประดับหลาย
สิบชิ้นวางกองอยู่รวมกัน
นางกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะเลือกของออกไป
บางส่วน และเลือกเก็บบางส่วนไว้ที่เดิม เพื่อป้องกันเอาไว้
หากเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย
นางก็เดินออกมาที่ประตู
“น้องเล็ก เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
หลี่ซานรีบเข้ามาสำรวจดูตามร่างกายของน้องสาว
พบว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ถอนหายใจออกมา
“แม่หนูน้อย สหายของเจ้าให้ยืมเงินมาหรือไม่”
“ข้าไม่ได้เงินมาเจ้าค่ะ”
คำพูดของเป่าเปาทำให้ต้าซ่งถึงกับทรุดเข่าลง แต่
คำพูดต่อมาทำให้เขายืนขึ้นมาได้อีกครั้ง
“แต่ข้าได้สิ่งนี้มา ท่านสามารถนำไปแลกเป็นเงินแล้ว
ไปรักษามารดาของท่านได้”
กล่าวจบเป่าเปาก็ยื่นเครื่องประดับให้เขาสองชิ้น
ก่อนจะเอ่ยขึ้นต่ออีกว่า
“สหายของข้าต้องการทำการค้าเขาให้ยืมของเหล่านี้
ชั่วคราว ดังนั้นเงินที่เหลือจากค่ารักษามารดาของท่าน
ขอให้เก็บไว้ก่อน หลังสหายข้าคิดออกว่าจะทำการค้าอะไร
ข้าจะส่งพี่ชายสามมาเจรจากับท่านภายหลัง”
หลี่ซานพี่ชายสามที่ได้ยินก็หันขวับ แต่ยังไม่ได้เอ่ย
สิ่งใดออกมาก็ได้ยินคำพูดของน้องสาวที่ว่า
“ทำงานแต่ละครั้ง สหายข้ามีค่าตอบแทนให้ด้วยนะ
เจ้าคะ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คำปฏิเสธที่กำลังจะเอ่ยก็เก็บกลับ
ลงคอพร้อมกับรอบยิ้ม จริงๆ ถ้าจะให้ดี ควรให้เขานำของ
ไปขายแล้วเก็บเงินไว้ที่เขามากกว่า
ต้าซ่งเห็นทางออกที่เป่าเปาหยิบยื่นมาให้ ก็คารวะ
ขอบคุณอย่างจริงใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“ขอบคุณเจ้ามาก ข้าจะหาที่รับซื้อที่ราคาสูงที่สุด
บ้านของข้าอยู่ซอยตรงร้านขายหมูตระกูลต่ง เจ้าถามหา
บ้านข้า จากร้านค้าละแวกนั้นได้เลย”
เป่าเปาเองก็บอกที่อยู่ของตนเช่นกันหลังจากตกลง
กันเรียบร้อยทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันไป เป่าเปากับหลี่
ซานพี่ชายสามรีบกลับมาที่ที่พวกเขาตั้งของขายกันอยู่
“เหตุใดพวกเจ้าไปกันนานจังน้องเล็กเจ้าเป็นอะไร
หรือไม่?”
“ข้าไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ พี่สามต่างหากท้องเสียจน
ข้านั่งรอจนเมื่อยไปหมดเลย”
“ห๊ะ ข้า…เออใช่ๆ ข้าท้องไม่ค่อยดีเลยพี่ใหญ่ ว่าแต่
ขายของได้เยอะเลยนี่ขอรับ”
หลี่ซานพี่ชายสามรีบเปลี่ยนเรื่องคุย กลัวตัวเองจะมี
พิรุธออกมา น้องสาวคนเล็กของเขานี่ก็เก่งจริงๆ ไม่มี
อาการหลุดหรือทำพิรุธอะไรออกมาแม้แต่นิดเดียวเลย
ดังนั้นทั้งสามจึงช่วยกันขายของต่อแล้วพากันกลับบ้านเมื่อ
ทำการค้าเสร็จสิ้น
——-
ณ บ้านฮุ่ยซิ่ว
หลังจากจิ้นอันเรียนเสริมกับอาจารย์ฮุ่ยจนจบ เขาก็
กลับมาที่ห้องพักของตัวเองที่ขอต่อเติมออกจากบ้านของ
อาจารย์
จริงๆ ทางตระกูลจิ้นมีบ้านพักในเมืองทังโจวอยู่หลัง
หนึ่ง พ่อบ้านได้แจ้งให้คนจัดเตรียมเอาไว้เรียบร้อย สุดท้าย
จิ้นอันกลับนำเพียงของที่ขนมาจากเมืองหลวงไปไว้ที่บ้าน
หลังนั้น และมาขออาศัยอยู่ที่บ้านของอาจารย์แทน
หนึ่งเพราะเขาอยากออกมาใช้ชีวิตนอกกำแพง และ
สองเขารู้สึกว่าการอยู่ใกล้อาจารย์น่าจะเป็นประโยชน์ใน
การเรียนรู้ ซึ่งมันเป็นความคิดที่ถูกต้องมากๆ
เมื่อจิ้นอันกลับมาถึงห้องพัก อาจินคนสนิทที่รออยู่ก็
นำข่าวที่หาได้มารายงาน
“เรียนคุณชาย วันนี้แม่นางน้อยกับพี่ชายสองคนเข้า
ไปในเมือง นางเข้าไปเอาของบางอย่างจากในศาลเจ้าร้าง
แล้วส่งให้กับอันธพาลคนหนึ่งขอรับ”
ก่อนหน้านี้จิ้นอันรู้สึกสนใจในตัวศิษย์น้องอัจฉริยะ
ของเขา ทำให้เขาส่งคนไปแอบสืบข่าวและติดตามกิจวัตร
ประจำวันว่านางทำอย่างไรถึงสามารถเรียนตำราขั้นต้น
ระดับปลายได้ด้วยอายุไม่ถึงห้าขวบ
แต่จากที่ส่งคนตามดูมาหลายวันกลับพบว่านอกจาก
มาเรียนตามเวลาปกติแล้วนางไม่ได้จับตำราใดๆ
นอกเหนือจากนี้อีกเลย ทำให้เขายิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก
จึงส่งคนตามดูนางในวันหยุดเรียน
“นางเข้าไปเอาของในศาลเจ้าตามลำพังงั้นหรือ”
“เข้าไปตามลำพังขอรับ”
จิ้นอันขมวดคิ้วเล็กน้อย จากที่รู้จักกับตระกูลหลี่มา
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ เขาได้รู้ว่าบุรุษในครอบครัวนั้นหวงหลี่
เป่า เด็กหญิงเพียงคนเดียวของบ้านเป็นอย่างมาก ขนาด
นางมายืนคุยกับเขาตามลำพังยังมีคนมาคอยขัดขวาง
แต่ครั้งนี้พี่ชายของนางยินยอมให้น้องสาวเข้าไปตาม
ลำพังได้อย่างไร
“ของที่นางนำออกมาคือสิ่งใด แล้วนางส่งให้ผู้อื่น
ทำไมกัน”
อาจินเล่าทุกอย่างที่รู้มาให้คุณชายของเขาได้รับฟัง
เนื่องจากเขาอยู่ไกลจากที่คนกลุ่มนั้นอยู่พอสมควร ทำให้
ได้ยินไม่ชัดเจน เหมือนคนกลุ่มนั้นคิดจะทำการค้าอะไร
บางอย่าง
หลังจากจิ้นอันได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเขาก็มีความคิด
บางอย่างแวบขึ้นมาในหัว บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าศิษย์น้อง
เป่าเปาน่ารักอยู่มากๆ การสนิทสนมกับนางไว้อาจเป็น
เรื่องดีอยู่เหมือนกัน
วันต่อมา
เมื่อวันหยุดหนึ่งวันได้ผ่านพ้นไป วันใหม่ที่ต้องไป
เรียนก็มาเยือน
“เป่าเปา หากเจ้าไม่มีใจจะเรียน กลับบ้านไปเสีย
เถอะ พร้อมเรียนเมื่อไหร่ค่อยมาหาข้า”
“ขออภัยเจ้าค่ะ”
ฮุ่ยซิ่วพูดขึ้นด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเดินจากไป
เขาเป็นคนจริงจังเกี่ยวกับการเรียนการสอนเป็นอย่างมาก
วันนี้เขาหยิบยกคัมภีร์หลุนอวี่ ที่เป็นเรื่องราวสนทนาของ
ขงจื่อกับลูกศิษย์ออกมาสอน กลับพบว่าลูกศิษย์ของตัวเอง
เอาแต่เหม่อลอยไม่สนใจในสิ่งที่เขาสอนหลายต่อหลายครั้ง
เขาจึงทนไม่ไหวบอกให้นางกลับบ้านไปก่อนจนกว่าจะ
พร้อม
เป่าเปาเองก็รู้สึกผิด แต่วันนี้นางไม่มีสมาธิจะเรียน
จริงๆ เพราะเมื่อเช้าเกิดปัญหาขึ้นที่บ้านของนาง ท่านแม่
เคยเอ่ยทาบทามพี่หมิงจูให้พี่ใหญ่ แต่ยังติดเรื่องค่าสินสอด
ทำให้ยังไม่สามารถไปขอสะใภ้ให้พี่ใหญ่ได้ ต้องรอเก็บเกี่ยว
รอบนี้เสร็จสิ้นเสียก่อน
ทางผู้ใหญ่ของบ้านพี่หมิงจูเองก็ไม่ได้มีปัญหาใดๆ
ทั้งยังเรียกสินสอดแค่พอเป็นพิธี แต่กลับมีคนอื่นมา
เดือดร้อนแทนพี่หมิงจูถึงกับบุกมาที่บ้านของเป่าเปาเสีย
อย่างนั้น…
ใครกันนะมาหาเรื่องตระกูลหลี่ของเรา ติดตามได้ใน
ตอนต่อไปเจ้าค่ะ
Comments for chapter "บทที่ 18 ของมีค่า"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
