หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 19 ระราน

เหตุการณ์ตอนเช้าก่อนเป่าเปาจะออกจากบ้าน…

“ใครคือหลี่ต้า โผล่หน้าออกมาให้ข้าเห็นเดี๋ยวนี้!!”

เสียงตะโกนโวยวายของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้นตั้งแต่

รุ่งสาง ปลุกทุกคนในบ้านให้ลุกออกจากห้องมาดูเหตุการณ์

มีเพียงเป่าเปาที่กำลังยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่หน้าบ้าน

ชะโงกหน้าออกมา พบกับคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ที่ลานบ้าน

คนหนึ่งสวมชุดสีเขียวแลดูหรูหรา มาพร้อมกับชายอีกสอง

คนสวมชุดธรรมดา ยืนขนาบอยู่ด้านข้าง

“เฮ้ เจ้าหนู ไม่ได้ยินที่คุณชายเราพูดหรือยังไง ไป

ตามคนชื่อหลี่ต้าออกมาเดี๋ยวนี้!!”

ชายที่คาดว่าเป็นบ่าวรับใช้เอ่ยขึ้น เป่าเปาเองไม่ได้

สนใจคำพูดของคนกลุ่มนั้น นางยังคงออกกำลังกายของ

ตัวเองต่อ ไม่สนเสียงนกเสียงกาที่ดังขึ้นข้างหู จนฝ่ายตรง

ข้ามรู้สึกโมโหคิดจะเข้าไปสั่งสอนนางที่ทำเป็นหูทวนลม

แต่กลับมีเสียงหลี่ต้าพี่ชายคนโตดังขึ้นก่อนว่า

“ข้าคือหลี่ต้า พวกเจ้าเป็นใครกัน มีธุระอะไรกับข้า!!”

เมื่อเห็นท่าทางผู้มาเยือนแลดูไม่เป็นมิตร ทั้งยังมี

ท่าทีจะเข้าประชิดตัวน้องสาวสุดที่รักทำให้หลี่ต้าที่ออก

จากบ้านมาเป็นคนแรกรู้สึกโมโห แต่ยังเก็บความรู้สึกเอาไว้

ได้

“เจ้าน่ะหรือคือหลี่ต้า เฮอะ ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว

กล้าดีอย่างไรไปทาบทาน้องหมิงจูเอาไว้ ห๊ะ!!”

“ข้าไปสู่ขอใครไว้แล้วมันหนักตรงไหนของพวกเจ้าไม่

ทราบ”

“ไม่หนักหรอก หากคนๆ คนนั้นไม่ใช่คนที่ข้าหมาย

ตา”

หลี่ต้าพี่ชายคนโตหลี่ตามองบุรุษที่อยู่ตรงข้าม หาก

เขาเดาไม่ผิด คนนี้ๆ ต้องเป็นคุณชายตระกูลตู้ อดีตคู่หมาย

ของหมิงจูแน่นอน เพราะหมิงจูเคยบ่นเรื่องถูกระรานจาก

อดีตคู่หมายให้มารดาของเขาฟังอยู่หลายครั้ง

“คุณชายตู้ ท่านแต่งงานมีภรรยาไปแล้ว แล้วยังมา

หมายตาคู่หมายของผู้อื่น มันไม่น่าเกลียดไม่หน่อยหรือ?”

“มีแล้วก็มีอีกได้ ใครจะทำไม? ปากดีนักนะ พวกเจ้า

สั่งสอนมันให้รู้จักว่าใครเป็นใครเดี๋ยวนี้”

“ขอรับ”

สองเสียงประสานรับคำ ก่อนจะเข้าไปรุมหลี่ต้าที่

กำลังยืนอยู่หน้าประตู การต่อสู้แบบสองต่อหนึ่งจึงเริ่มต้น

ขึ้น

เป่าเปามองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะก้มลงหยิบหิน

ก้อนขนาดพอเหมาะดีดไปที่เหล่าผู้ระราน ทำให้หลี่ต้าสู้กับ

พวกเขาได้อย่างสูสี

สามพี่น้องที่ได้ยินเสียงความวุ่นวายก็รีบออกมาจาก

บ้านเพื่อช่วยเหลือพี่ชายของเขา ตามมาด้วยหลี่กังผู้เป็นอา

และหลี่ชุนผู้เป็นบิดา ไม่เพียงบ่าวสองคนที่ถูกจัดการ ตู้เหิง

ผู้เป็นนายก็โดนซัดเข้าที่ใบหน้าไปหลายหมัด ทำให้ฝ่าย

ตรงข้ามวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

“เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆแน่ ฝากไว้ก่อน!!”

และนี่คือเรื่องที่ทำให้เป่าเปาไม่มีกะจิตกะใจจะเรียน

หนังสือ เพราะนางรู้ว่าฝั่งตรงข้ามต้องกลับมาอีกอย่าง

แน่นอน แล้วครอบครัวของนางจะรับมือได้อย่างไร

——–

“ท่านป้าหลี่ ขออภัยที่ข้าทำความเดือดร้อนให้พวก

ท่านนะเจ้าคะ”

หมิงจูที่รู้ข่าวเรื่องตู้เหิงระรานตระกูลหลี่เมื่อเช้านี้ ก็

รีบไปที่ตระกูลหลี่เพื่อขอขมาทันที

ก่อนหน้านี้หลังถูกยกเลิกหมั้นหมาย ไม่ใช่ไม่มีคนมา

ทาบทามนาง แต่เพราะตู้เหิงผู้นั้นคอยระรานจนผู้คน

หวาดกลัว ไม่มีใครยอมให้บุตรหลานหมั้นหมายกับนาง

ตอนที่ตระกูลหลี่มาทาบทาม นางก็ได้บอกเรื่องนี้แก่

พวกเขาแล้ว แต่ทางตระกูลหลี่ยืนยันเรื่องหมั้นหมาย ทำ

ให้นางและบิดารู้สึกประทับใจ ตั้งตารอวันที่จะได้แต่งเข้า

ตระกูลหลี่ แต่เมื่อเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น นางเริ่มรู้สึกเสียใจที่

ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

“เจ้าไม่ผิดหรอก คนที่ผิดคือเจ้าพวกนั้นต่างหาก ไม่

ต้องกังวลไป รอเก็บเกี่ยวครั้งนี้เสร็จ ป้าจะสู่ขอเจ้าเป็น

สะใภ้อย่างแน่นอน ใช่หรือไม่ ต้าหลาง”

“ขอรับท่านแม่ รอข้านะหมิงจู”

“เจ้าค่ะ”

หมิงจูเหลือบตามองไปทางหลี่ต้าว่าที่สามี ก่อนจะ

หน้าขึ้นสี ก้มหน้าลงด้วยความเขินอาย ก่อนจะคุยกันพัก

หนึ่งแล้วแยกย้ายจากกันไป

เย็นวันนั้น แม้จะบอกหมิงจูว่าไม่ต้องกังวล แต่คนใน

ตระกูลหลี่กลับรู้สึกกังวลอย่างเห็นได้ชัด พวกเขากังวล

เกี่ยวกับตู้เหิงที่อาจจะกลับมาแก้แค้นแต่ก็ยังไม่มีสิ่งใด

เกิดขึ้น…

วันรุ่งขึ้น แม้เป่าเปาจะรู้สึกกังวลใจอยู่บ้างแต่นางก็

ตัดสินใจไปเรียนหนังสือ ฮุ่ยซิ่วที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลห

ลี่เมื่อวานนี้ก็รู้สึกเห็นใจ และกลับมาสอนเป่าเปาตามปกติ

เมื่อเรียนเสร็จจิ้นอันก็หาเวลาเข้ามาคุยกับเป่าเปา

เกี่ยวกับเรื่องการค้า

“ได้ข่าวว่าศิษย์น้องอยากทำการค้างั้นหรือ?”

เป่าเปาที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบ

กลับไปว่า

“การค้าอะไรหรือเจ้าคะ ข้าไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย”

“อ้าวงั้นหรือ ข้าแค่กำลังคิดว่า ตัวข้าอยากจะลงทุน

ทำการค้าสักอย่างสองอย่างเลยลองถามเจ้าดูในสิ่งที่ข้าได้

ยินมาแต่สงสัยข้าคงจะเข้าใจผิด”

เป่าเปาที่ได้ยินคำพูดของจิ้นอันก็หูผึ่งขึ้นทันที สิ่งที่

ทำให้นางเริ่มทำการค้าไม่ได้เพราะเงินที่มีอยู่ในมือไม่

เพียงพอ เครื่องประดับที่มีอยู่ตอนนี้ อย่างมากก็ขายได้ไม่กี่

ตำลึง เมื่อรวมกันแล้ว น่าจะได้อยู่ราวๆ ร้อยตำลึงเท่านั้น

แต่หากอยากเริ่มทำการค้า ไม่ว่าจะเป็นโรงเตี๊ยม

ร้านอาหาร ร้านน้ำชา หรือแม้แต่ร้านขายของต่างๆแค่ค่า

เช่าที่และทำสัญญาก็หมดเกือบร้อยตำลึงแล้ว จะหาเงินที่

ไหนมาทำส่วนอื่นๆ อีก จนนางเคยคิดจะบอกที่บ้านว่ามี

เทพมาเข้าฝันให้นางเจอของมีค่าเหล่าแล้วนำออกไปขาย

เอาเงินให้ครอบครัวแล้ว

แต่หากผู้อื่นรู้ว่าเงินเหล่านี้อยู่กับครอบครัวของนาง

มันจะไม่ทำให้บ้านของนางกลายเป็นเป้าหมายของพวก

โจรงั้นหรือดังนั้นนางจึงยังคิดไม่ตกเรื่องการนำเงินมาใช้

อย่างไรถึงจะดีที่สุด

“ศิษย์พี่รู้ได้อย่างไรว่าข้าอยากทำการค้าเจ้าคะ?”

“มีคนบอกข้ามา”

“หากข้าต้องการทำการค้าจริง ท่านสนใจร่วมลงทุน

กับข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ”

“อืม ว่าแต่เจ้าอยากทำอะไรล่ะ?”

“เป็นความลับ”

นางก็ไม่รู้หรอกว่าจะทำอะไรดี แค่ตอบออกไปให้ดู

น่าเชื่อถือเท่านั้น อีกอย่างนางคิดว่าจิ้นอันเพียงแค่ล้อนาง

เล่น ไม่ได้คิดจะลงทุนอะไรนั่นจริงๆ หรอก

“เอาเป็นว่าเจ้าพร้อมทำการค้าเมื่อไหร่มาบอกข้า ข้า

จะร่วมลงทุนด้วยห้าร้อยตำลึง”

จิ้นอันเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้สนใจการค้าอะไรมากมาย แต่

เพราะเขาสนใจเป่าเปา เด็กหญิงอัจฉริยะคนนี้ เลยอยาก

เห็นว่านางจะทำการค้าอะไร

อย่างไรก็ตามเขามีเงินที่ท่านปู่ให้มาตั้งมากมาย และ

เมื่อไม่นานมานี้ท่านย่ายังส่งเงินรายเดือนทั้งหมดในปีหน้า

ของท่านปู่ มาให้เขาอีก แม้จะขาดทุน เขาก็ไม่มีสิ่งใดต้อง

เดือดร้อน

“ลูกผู้ชายพูดแล้วห้ามคืนคำเด็ดขาดนะ!!”

“ไม่คืนคำแน่นอน”

จิ้นฝูผู้เป็นปู่ที่อยู่เมืองหลวงได้แต่จามไม่หยุด เขา

อยากออกเดินทางไปหาหลานชายใจจะขาด ตอนนี้เรื่อง

เที่ยวคือเรื่องรอง แต่อยากไปขอเงินรายเดือนรวมสองปี

ของเขาคืนมาบ้าง นี่สิเรื่องใหญ่ หากเดินทางไปหาไม่ได้ งั้น

คงต้องจดหมายไปขอเลยก็แล้วกัน

แต่ว่า……

‘หลานช่วยต่อยอดเงินของท่านปู่ ด้วยการนำเงิน

ทั้งหมดไปร่วมทำการค้ากับศิษย์น้องของข้าแล้วขอรับ

ลงชื่อ จิ้นอัน’

จิ้นฝูผู้เป็นปู่ถอนหายใจออกมา เอาเถอะรอได้กำไร

จากการค้าเขาค่อยไปขอแบ่งหน่อยก็แล้วกัน

“ภรรยารัก เจ้ารู้หรือไม่ศิษย์น้องของหลานเราเป็น

บุตรหลานคหบดีที่ไหน?”

“เท่าที่ข้ารู้ นางเป็นเด็กหญิงอายุสี่ขวบที่อยู่บ้านใกล้

เรือนเคียงกับอาจารย์ฮุ่ยนะ”

ศิษย์น้องของหลานอายุสี่ขวบ!! หลังจากได้ยิน

คำตอบกลับ เขาก็ล้มพับเข่าอ่อน ปิดตัวเองร้องไห้อยู่ใน

ห้องสามวันสามคืน เงินของข้า~

——

วันรุ่งขึ้นที่บ้านตระกูลหลี่ หลังผู้คนออกไปทำหน้าที่

ของตัวเองได้ไม่นาน หลี่ต้าพี่ชายคนโตได้ถูกพี่ชายคนอื่นๆ

หามกลับบ้านด้วยสภาพสะบักสะบอม

“ต้าหลาง เกิดอะไรขึ้น!!”