หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 14 ยกที่สอง

หลังจากเป่าเปาสลบไสลไม่ได้สติ หลี่ต้าพี่ชายคนโต

กับหลี่เอ้อพี่ชายคนรองก็รีบพานางไปที่โรงหมอทันที เมื่อ

ได้ตรวจร่างกายดูแล้วก็พบว่าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ พี่ชายทั้ง

สองจึงรีบพาน้องสาวของเขากลับบ้านทันที

หลี่หลิงผู้เป็นแม่ที่เห็นลูกสาวนอนหมดสติอยู่ก็รีบไป

จัดที่นอน ก่อนจะพาเป่าเปาเข้าไปด้านในและสอบถาม

เรื่องราวกับลูกชายทั้งสองคน

เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงคำวินิจฉัยของหมอ

ก็พอจับใจความได้ว่าเป่าเปาอาจจะร่างกายอ่อนแอจน

หมดสติเท่านั้น ไม่ได้เป็นอะไรมาก ทำให้หลี่หลิงผู้เป็นแม่

รู้สึกสบายใจขึ้น แต่ก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี

ทางด้านเป่าเปาที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติอยู่นั้น ก็ได้

ตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด มีบางสิ่งบางอย่างปรากฏ

ขึ้นเบื้องหน้าของนาง สิ่งนั้นค่อยใกล้เข้ามาจนเริ่มเห็นว่า

เป็นเงาของคน

“นั่นใครน่ะ ออกมานะ”

เป่าเปาเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ นางไม่รู้ว่าตอนนี้

ตัวเองอยู่ที่ไหน และเกิดอะไรขึ้น จำได้เพียงก่อนหน้านี้

ตัวเองไปขายของกับพี่ชายคนโตและพี่ชายคนรอง แล้วจู่ๆ

นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร พี่ชายของนางหายไปไหนกัน

ขณะที่เป่าเปากำลังสับสน และหวาดกลัว เงาที่อยู่

เบื้องหน้าก็ปรากฏชัดขึ้นจนเห็นเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่มี

หน้าตาเหมือนกับนางทุกระเบียบนิ้ว ทำให้นางถึงกับตก

ตะลึง

เด็กหญิงตรงหน้าไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาเพียงมองไปที่

เป่าเปาด้วยแววตาเศร้าสร้อยพักหนึ่ง จนทำให้เป่าเปารู้สึก

หดหู่ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งสองต่างมองหน้ากัน ก่อน

เด็กหญิงที่หน้าเหมือนเป่าเปาจะเอ่ยขึ้นว่า

“ต้าเจี่ย ชาตินี้ข้าหมดวาสนาแล้ว ขอท่านช่วยดูแล

ครอบครัวของ ‘เรา’ด้วย”

กล่าวจบเด็กหญิงผู้นั้นก็สลายหายไปพร้อมกับ

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า น้ำตาที่ไม่รู้ไหลออกมาตอน

ไหน อาบเต็มแก้มของเป่าเปา ความทรงจำบางอย่างค่อยๆ

ผุดขึ้นมาในหัวของนาง

ภาพความทรงจำตั้งแต่เกิดจนถึงอายุสี่ขวบของเป่า

เปา พ่อแม่และพี่ชายทั้งสี่ที่รักนางดุจไข่ในหิน ภาพอาการ

ป่วยที่มีขึ้นเป็นระยะๆ ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา และภาพสุดท้าย

ตอนที่เป่าเปาสิ้นใจด้วยอาการไข้

หลังจากนั้นเป็นความทรงจำของซานซาน ภาพ

ร่างกายของบิดามารดาที่ถูกดักทำร้าย ภาพตัวเองถูกขาย

และถูกซื้อมาฝึกฝนจนถึงตอนที่นางถูกเพื่อนรักอย่างต้าหนี่

หักหลังจนเสียชีวิตอย่างค้างคาใจตอนอายุได้สิบสองปีทำ

ให้นางได้รู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่หนูน้อยเป่าเปา แต่นางคือ

ซานซานที่มาอยู่ในร่างของเป่าเปา

ที่นางไม่เข้าใจเลย คือเหตุใดเป่าเปาถึงเรียกนาง

ว่าต้าเจี่ย แล้วเหตุใดถึงใช้คำว่าครอบครัวของเรา? บิดา

มารดาของนางเสียชีวิตไปแล้ว เป่าเปาเองก็ไม่ได้มีพี่สาว

แม้จะมีเรื่องสงสัยแต่มีสิ่งหนึ่งที่นางรู้และเข้าใจอย่าง

ชัดเจนคือ เป่าเปาตัวจริงได้ตายไปแล้ว และตอนนี้นางคือ

เป่าเปา ดังนั้นนางจะใช้ชีวิตที่ได้มาอีกครั้งให้ดีที่สุดและจะ

ช่วยดูแลครอบครัวของเป่าเปาเป็นอย่างดีด้วยเช่นกัน

“เป่าเปา รีบตื่นขึ้นมาเถอะลูก พ่อและพี่ๆ ของเจ้า

รออยู่”

เสียงหลี่หลิงผู้เป็นมารดาดังขึ้นในหัวของเป่าเปา ทำ

ให้นางตื่นจากฝัน ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ

“น้อยเล็กฟื้นแล้วท่านแม่ น้องเล็กฟื้นแล้ว”

เสียงตะโกนร้องเรียกด้วยความดีใจของหลี่ซาน

พี่ชายคนที่สี่เรียกให้ทุกคนในบ้านวิ่งเข้าไปที่เตียงโดยมิได้

นัดหมาย มีเพียงหลี่กังผู้เป็นอาที่ยืนอยู่รอบนอก ถอน

หายใจออกมาอย่างโล่งอก

แม้ท่านหมอจะบอกว่าเป่าเปาไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

แต่นางกลับหลับไปครึ่งค่อนวันแล้วตั้งแต่กลับมาถึงบ้าน

ทำให้ทุกคนรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นเป่าเปาฟื้น

ขึ้นมา หินที่ทับอยู่ในใจก็คลายลง

“น้องเล็กรู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง!!”

“น้องเล็ก เจ็บตรงไหนรึเปล่า”

“ลูกรัก…”

“หยุด!!”

หลี่หลิงผู้เป็นแม่ตะโกนบอกให้ทุกคนหยุดก่อนจะ

เอ่ยขึ้นว่า

“เป่าเปาเพิ่งฟื้นขึ้นมา พวกเจ้าส่งเสียงดังวุ่นวาย

เช่นนี้ จะทำให้นางป่วยอีกครั้งใช่หรือไม่”

ทุกคนที่ได้ยินต่างก้มหน้าลง ถอยหลังออกไปคนละ

สองก้าวโดยมิได้นัดหมาย ก่อนหน่วยกล้าตายอย่างหลี่ชุน

ผู้เป็นพ่อจะบ่นอุบอิบขึ้นว่า

“ก็ข้าเป็นห่วงลูกสาวสุดที่รักของข้านี่นา”

ลูกชายทั้งสี่พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน แต่ก็ยัง

ถูกหลี่หลิงผู้เป็นแม่ไล่ออกไปจากห้อง เพราะไม่อยากให้

รบกวนเป่าเปาระหว่างที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา

เป่าเปามองเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่ได้เอ่ย

สิ่งใด นางจำทุกสิ่งทุกอย่างได้แล้ว จึงรู้สึกแปลกประหลาด

อยู่บ้างที่ตัวเองไม่ใช่เป่าเปาตัวจริง

“ลูกรัก เจ็บตรงไหนหรือไม่?”

เป่าเปาส่ายหัวให้เป็นคำตอบทำให้หลี่หลิงผู้เป็นแม่

รู้สึกสบายใจขึ้น นางจับตามลำตัวลูกสาวคนเล็กพบว่าไม่มี

บาดแผลใดๆ น่าเป็นห่วง จึงปล่อยให้ลูกสาวของนาง

พักผ่อนก่อนจะเดินออกจากห้อง

“ท่านแม่ น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้างขอรับ”

“เท่าที่ดูไม่มีอาการตรงไหนน่าเป็นห่วง ให้นอนพัก

สักหน่อยน่าจะกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมได้แล้ว”

“ไม่ได้ๆ ข้าต้องไปดูลูกสาวเราอีกสักหน่อย”

“อะแฮ่ม!!”

“โอ้วลืมไป ข้าต้องไปเก็บผักมาให้เจ้าทำอาหารเย็น

ก่อนไปๆ พวกเจ้าสี่คนก็มาช่วยข้าด้วย”

กล่าวจบหลี่ชุนผู้เป็นพ่อก็รีบพาบรรดาบุตรชายทั้งสี่

ออกไปทางสวนด้านหลังก่อนจะโดนภรรยาสุดที่รักทำให้

เสียระบบการปกครองของบ้าน ด้วยการส่งเสียงดังใส่ผู้

เป็นใหญ่ที่สุดในบ้านอย่างเขา

หลี่หลิงได้แต่ส่ายหน้าอ่อนใจให้สามีของตัวเอง ก่อน

จะไปขอคำปรึกษาเรื่องอาการป่วยของเป่าเปากับหลี่กัง

น้องสามี

“พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวล ข้าดูแล้วเป่าเปาไม่ได้เป็นอะไร

มาก จากที่ฟังนางน่าจะตกใจกับอะไรบางอย่างเกินไป จน

สลบก็เท่านั้น”

“ถ้าเป็นอย่างที่เจ้าว่ามาก็ดี ยังไงช่วยหาสมุนไพรมา

ต้มให้หลานเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน”

“อืม สมุนไพรของอาจารย์ฮุ่ยยังเหลืออยู่ เดี๋ยวข้าไป

ต้มมาให้นางบำรุงก็แล้วกัน”

“ขอบใจเจ้ามาก เช่นนั้นข้าขอตัวไปทำอาหารเย็น

ก่อน”

หลี่หลิงเอ่ยขอบคุณน้องสามี ก่อนจะเดินเข้าครัวเพื่อ

เตรียมอาหารให้ทุกคนในบ้าน ก่อนหน้านี้นางพบว่าน้อง

สามีอย่างหลี่กังมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้าง จึงขอให้

ช่วยดูแลเรื่องยาของเป่าเปา และเขาก็ทำได้ดีจนนางวางใจ

หลี่ชุนผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลี่กังเองก็ยังไม่รู้เลยว่า

น้องชายของตัวเองมีความรู้ด้านการแพทย์ เมื่อเขาได้รู้ก็

เอ่ยชมน้องชายเสียยกใหญ่ จนคิดจะสนับสนุนน้องชายไป

เรียนเพิ่มเติมจากโรงหมอในเมือง

แต่เป็นหลี่กังเองที่ปฏิเสธการเข้าไปเรียนในเมือง เขา

เลือกทำงานในไร่นาและรับจ้างทั่วไปอยู่ที่หมู่บ้านเท่านั้น

———

เมื่อหลี่หลิงผู้เป็นแม่ออกไปจากห้อง เด็กหญิงตัว

น้อยไม่ได้หลับแต่อย่างใด นางนอนลืมตานิ่งๆ อยู่บนเตียง

ที่แสนคุ้นเคย

ก่อนหน้านี้เพราะความทรงจำหายไป ทำให้นาง

สามารถใช้ชีวิตอยู่แบบเป่าเปาได้โดยไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ

แต่ตอนนี้ความทรงจำของทั้งเป่าเปาและซานซานรวมอยู่

ในหัวของนางคนเดียว ทำให้นางไม่รู้จะทำตัวอย่างไรต่อไป

ตอนที่นางตายในร่างซานซาน นางมีอายุได้สิบสองปี

แล้ว แตกต่างจากร่างที่นางอาศัยอยู่ ซึ่งมีอายุเพียงสี่ขวบ

เท่านั้น อย่างไรก็ตามโชคดีที่นางมีความทรงจำของเป่าเปา

อยู่ด้วยทำให้การใช้ชีวิตของนางไม่ต่างจากเป่าเปา

สมัยก่อนมากนัก เพียงแต่มีความสามารถหลายๆ อย่าง

เสริมเข้ามา

ตอนนางใช้ชีวิตในฐานะซานซาน นางไม่ได้มีวัยเด็ก

เฉกเช่นเด็กคนอื่นๆ ทั้งชีวิตนางอุทิศให้เพียงการฝึกฝนเพื่อ

จะล้างแค้นให้บิดามารดา

แม้นางจะตั้งใจดูแลทุกคนในครอบครัวแทนเป่าเปา

คนก่อน แต่นางที่เป็นเด็กตัวเล็กๆ เช่นนี้จะทำสิ่งใดได้กัน

ล่ะ

เป่าเปาพยายามคิดถึงเรื่องราวตลอดหนึ่งเดือนที่

ผ่านมาของนางกับครอบครัวตระกูลหลี่ และเริ่มวางแผนที่

จะฝึกฝนผู้คนในครอบครัวให้มีทักษะ และความสามารถที่

จะเป็นประโยชน์ได้ในอนาคต

คนที่ควรฝึกฝนเป็นอันดับแรกคือหลี่ชุนผู้เป็นพ่อ

เพราะเขาคือเสาหลักของครอบครัว หากเสาหลักแข็งแกร่ง

มากขึ้นเท่าใดก็ย่อมเป็นผลดีต่อทุกคนมากขึ้นเท่านั้น

ดังนั้นนางจึงพยายามคิดถึงการฝึกฝนที่เหมาะสม นอกจาก

บิดาแล้วท่านอาและพี่ๆ ทั้งสี่ก็ควรต้องมีความสามารถติด

ตัวเช่นกัน

ขณะที่นางกำลังคิดถึงเรื่องต่างๆ อยู่นั้นด้านนอก

ห้องก็กำลังพูดคุยบางอย่าง

“จริงหรือขอรับ ตั้งแต่น้องเล็กฟื้นก็ยังไม่พูดกับท่าน

แม่เลยจริงๆ หรือ?”

หลี่หลิงผู้เป็นแม่พยักหน้าให้ลูกชายคนที่สามก่อนจะ

หันไปทำอาหารต่อ โดยไม่ได้สนใจเหล่าบุรุษที่กำลังมองตา

กันและกัน

เมื่อหลี่หลิงผู้เป็นแม่ทำอาหารเสร็จและนำเข้าไปให้

ลูกสาวคนเล็กในห้อง เหล่าบุรุษที่อยู่ภายนอกยกเว้นหลี่กัง

ผู้เป็นอาก็เริ่มสุมหัวกัน

“คราวที่แล้วไม่นับเพราะเรายังไม่ได้ตกลงกันอย่าง

เป็นทางการพวกเจ้าคิดว่าอย่างไร?”

“ได้ยังไงกัน คราวที่แล้วน้องเล็กพูดกับข้าคนแรก

นับว่านางรักข้าที่สุดแล้ว”

“เฮอะ เจ้าเด็กหน้าเหม็น นางพูดกับแม่เจ้าคนแรก

ต่างหาก”

“ขี้โกงกันนี่ เป็นเพราะน้องเล็กพูดกับท่านเป็นคน

สุดท้ายใช่หรือไม่”

หลี่ต้าพี่ชายคนโตมองไปทางบิดาและน้องชายคนที่สี่

ที่กำลังถกเถียงกันก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“งั้นเรามาลงคะแนนกัน ใครเห็นด้วยที่จะเริ่มใหม่

ขอให้ยกมือขึ้น”

ทุกคนยกมือขึ้นโดยพร้อมเพรียงกัน ยกเว้นเพียงหลี่

ซื่อคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้ยกมือ ทำให้หลี่ซื่อน้องชายสี่คอ

ตก ต้องยอมรับการแข่งขันครั้งใหม่นี้

จังหวะที่พวกเขากำลังยืนสุมหัวกันอยู่นั้น หลี่หลิงผู้

เป็นแม่ก็ตะโกนออกมาจากหน้าบ้านว่า

“เป่าเปาบอกว่าอยากดื่มน้ำ น้ำข้างในหมดแล้วพวก

เจ้าใครก็ได้ไปยกน้ำเข้ามาที”

ทั้งห้ามองหน้ากันก่อนที่หลี่ชุนผู้เป็นพ่อจะเอ่ยขึ้นว่า

“ครั้งนี้ไม่นับแม่เจ้าเหมือนเดิมก็แล้วกัน…”

ทั้งสี่คนพยักหน้าเห็นด้วย ทำให้การแข่งขันชิงคำพูด

แรกของน้องสาวคนเล็กยกที่สองกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

(ไม่นับหลี่หลิงผู้เป็นแม่)

ตกค่ำเป่าเปาเข้าไปกระซิบบางอย่างกับหลี่หลิงผู้

เป็นแม่ หลังจากนั้นไม่นานเสียงของหลี่ชุนผู้เป็นพ่อก็ดังขึ้น

“ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแอบไว้จริงๆ ข้าแค่เก็บได้แต่ลืมเอา

ไปให้เจ้าเท่านั้น”

“เก็บได้มานานแค่ไหนแล้ว!?!”

“ก็ราวๆ…สี่เดือน”

“เดี๋ยวนี้กล้านักนะ วันนี้หากไม่ได้ตีเจ้าจนหนำใจข้า

ไม่เลิกราแน่นอน”

ไม่รอให้ภรรยาพูดจบหลี่ชุนผู้เป็นสามีโกยหนีเอาตัว

รอดโดยมีภรรยาของเขายกไม้กวาดตามไปติดๆ

ผู้ผ่านด่านภรรยามาได้ย่อมแข็งแกร่งขึ้นเสมอ เป่า

เปาได้แต่คิดในใจ ก่อนจะนอนหลับไปเพราะความอ่อนล้า