หย่ารักประธานฉี - บทที่ 178 เขาไม่ใช่พ่อที่ดี

บทที่ 178 เขาไม่ใช่พ่อที่ดี

“ผมถามคุณหมอจางแล้วครับ จวินถิงจะออกจากโรงพยาบาลได้ในอีกสองสามวัน พอคุณชายน้อยออกจากโรงพยาบาล ผมจะส่งเซี่ยงหว่านออกนอกประเทศ แล้วหาคนไปคอยจับตาดูเธอสักสองสามคน”

แบบนี้จวินถิงจะไม่ถูกเธอทำร้ายอีก และจั่นเหยียนก็ไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป

“ด้านหนึ่งคือลูกชายที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาหลังจากที่เลิกรามาสามปี อีกด้านหนึ่งคือผู้หญิงที่รักแต่เข้าใจผิดกันไปหมด นายลำบากใจแล้วสินะ”

เฉิงสือถอนหายใจ รินเหล้าให้เขาใหม่ แล้วชนแก้วกัน สื่อเขียนข่าวเอาเองตามใจชอบ เขียนให้ผู้ชายที่ลำบากใจและเย่อหยิ่งแต่มีเหตุผลกลายเป็นคนเลว แค่นี้ก็แย่พออยู่แล้ว แต่ทุกครั้งที่เขียนถึงฉีส่าวฉิงก็ยังต้องพาดพิงถึงเขา ใส่ร้ายรสนิยมทางเพศของเขาอีก

น่าโมโหจริง ๆ!

ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้ว ดื่มเหล้าหมดรวดเดียวอย่างเงียบ ๆ

เรื่องเมื่อห้าปีก่อนเขาไม่อยากหาเหตุผลมาแก้ตัวอะไรอีกแล้ว แค่หวังว่าจะสามารถแก้ไขทุกอย่างให้เรียบร้อยโดยเร็ว แล้วเริ่มต้นใหม่กับเธอ

วันต่อมา

ฉีส่าวฉิงเดินออกมาจากลิฟต์ของโรงพยาบาล เดินไปทางห้องพักของฉีจวินถิงด้วยสายตาที่ซับซ้อน

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นฉีจวินถิงนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว ขาทั้งสองข้างงอเข้าหากัน ร่างกายที่ผอมบางอยู่แล้วพับเป็นก้อนเล็ก ๆ เงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจที่เป็นจังหวะ

เขาขมวดคิ้วตาม หัวใจปวดร้าว เมื่อห้าปีก่อน เขาไม่ได้ทำหน้าที่พ่อ แต่ในห้าปีที่ผ่านมา เพราะเซี่ยงหว่าน เขาก็ยังคงติดค้างจวินถิงอยู่

เขาไม่ใช่พ่อที่ดี

ฉีจวินถิงได้ยินเสียงประตูเปิดจึงเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือฉีส่าวฉิง ดวงตาก็วาบขึ้นเล็กน้อย แต่แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็วราวกับก้อนหินเล็ก ๆ ที่ตกลงไปในทะเล

ฉีส่าวฉิงเดินเข้าไป ยื่นมือลูบแผลที่ท้ายทอยของเขาเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “ยังเจ็บอยู่ไหม?”

“ไม่เจ็บแล้วครับ”

ฉีจวินถิงตอบเสียงเบา แล้วก็เงียบไปอีกครั้ง ผ่านไปสักพัก จึงเงยหน้าขึ้นมองฉีส่าวฉิงแล้วพูดว่า “คุณพ่อครับ ผมไม่สามารถอยู่กับคุณแม่ได้แล้วใช่ไหม?”

“ต่อไปพ่อจะดูแลลูกเอง”

“แล้ว… ผมจะได้เจอคุณแม่อีกไหมครับ?”

ฉีจวินถิงขยับริมฝีปาก สายตาที่น่าสงสารเจือไปด้วยความหวัง ฉีส่าวฉิงรู้สึกใจอ่อน แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เซี่ยงหว่านทำ เขาก็ยังคงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

หากปล่อยให้เซี่ยงหว่านปรากฏตัวข้างกายฉีจวินถิงบ่อย ๆ มันจะเป็นการทำลายเขา

ฉีจวินถิงก้มหน้าลง น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมเด็กคนอื่นถึงมีทั้งพ่อและแม่อยู่เคียงข้าง แต่เขากลับถูกกำหนดให้มีได้แค่คนเดียว

ฉีส่าวฉิงโอบไหล่เล็ก ๆ ที่ยังไม่แข็งแรงของเขา “เมื่อลูกโตขึ้น อยากไปพบใครพ่อจะไม่ขัด แต่ตอนนี้ลูกยังเด็กอยู่”

“ผมเข้าใจแล้วครับ”

ฉีจวินถิงพยักหน้า น้ำตาไหลมากขึ้น แต่นอกจากน้ำตาแล้ว เขาไม่มีเสียงร้องไห้แม้แต่น้อย แถมยังใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาทั้งหมดออกไป

ฉีส่าวฉิงมองดู กลับรู้สึกเจ็บปวดใจมากขึ้น เป็นเพราะเขาและเซี่ยงหว่านที่ทำให้เด็กที่ควรจะมีความสุขกลายเป็นแบบนี้ เซี่ยงหว่านเป็นคนผิด และเขาก็ผิดเช่นกัน

เซี่ยงหว่านยืนอยู่ที่ประตูห้องผู้ป่วย ในมือถือฟิล์มเอกซเรย์ล่าสุดของฉีจวินถิง แต่กลับถูกเธอบีบจนเกิดรอยยับ

ประตูห้องเปิดออก ฉีส่าวฉิงเดินออกมาจากข้างใน ราวกับรู้อยู่แล้วว่าเธออยู่ข้างนอก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “เรามาคุยกัน”

เซี่ยงหว่านเดินตามหลังเขาไป รอจนห่างจากห้องผู้ป่วยของฉีจวินถิงแล้วจึงหยุดเดิน “หลังจากจวินถิงออกจากโรงพยาบาล ฉันจะให้คนส่งเธอไปต่างประเทศ อยากไปประเทศไหนเธอเลือกได้ตามใจชอบ อยากได้เงินเท่าไหร่ฉันก็ให้ได้”

เซี่ยงหว่านไม่คิดว่าเขาจะพูดตรง ๆ แบบนี้ น้ำตาไหลออกมาทันที “ส่าวฉิง ฉันขอร้อง อย่าให้ฉันจากคุณกับจวินถิงไปเลย ฉันไม่ต้องการเงิน ฉันรักคุณนะ!”

“แต่ฉันไม่รักเธอ” ใบหน้าของฉีส่าวฉิงไม่มีแม้แต่ความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

“ไม่ คุณรักฉัน คุณเคยรักฉัน”

เห็นเซี่ยงหว่านส่ายหน้าไม่ยอมรับ ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่น้ำเสียงกลับสงบนิ่งมากขึ้น “เซี่ยงหว่าน ไม่ว่าจะเป็นก่อนหน้านี้หรือตอนนี้ ฉันก็ไม่เคยรักเธอ คนที่ฉันรักคือลู่จั่นเหยียน”

ตอนแรกที่เขาคบกับเซี่ยงหว่านเพื่ออะไรกันแน่ จำไม่ได้แล้ว หรืออาจเป็นเพียงเพื่อแกล้งลู่จั่นเหยียนที่เป็นคู่หมั้นกับเขาตั้งแต่เด็ก อยากให้เธอเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่คอยอยู่ข้าง ๆ เขาอย่างว่าง่าย

แต่ไม่คิดว่าการตัดสินใจครั้งนั้นจะทำให้พวกเขามีความยุ่งยากและความทรงจำอันเจ็บปวดมากมายเช่นนี้

“ทำไมล่ะ ห้าปีที่ผ่านมาฉันพยายามอย่างหนักที่จะทำให้คุณรักฉัน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาเป็นการปฏิบัติที่โหดร้ายแบบนี้ ฉีส่าวฉิง ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ ฉันด้อยกว่าลู่จั่นเหยียนตรงไหนกัน!”

น้ำเสียงของเซี่ยงหว่านสูงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอยอมรับได้ถ้าเขาบอกว่าตอนนี้ไม่รักเธอแล้ว แต่ไม่อยากได้ยินว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย

“เธอลองคิดดูให้ดี คิดให้ชัดเจนว่าอยากไปที่ไหนแล้วบอกฉัน”

ฉีส่าวฉิงไม่ได้ตอบคำถามของเธอ การชอบใครสักคน เขาคิดมานานแล้วก็ยังหาเหตุผลที่ชัดเจนไม่ได้ จะไปตอบคำถามของเธอได้อย่างไร

มองดูเขาเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา น้ำตาของเซี่ยงหว่านหยดลงบนพื้นไม่หยุด ฟันกัดริมฝีปากแน่น กัดจนมีเลือดซึมออกมา ความเจ็บปวดและกลิ่นคาวเลือดทำให้เธอได้สติอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พิมพ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะส่งข้อความที่พิมพ์เสร็จออกไป

หลังจากส่งข้อความ เธอแทบจะทรุดลงกับพื้น ร่างกายพิงผนังขณะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ แต่เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หน้าจอก็ยังไม่สว่างขึ้นมา

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ช่วยเธออีกสักครั้ง!

เธอสูญเสียสถานะคู่หมั้นของฉีส่าวฉิงไปแล้ว กลายเป็นเหมือนหนูที่ถูกไล่ และตอนนี้กำลังจะสูญเสียสิทธิ์ในการเลี้ยงดูจวินถิงอีก ไม่! เธอไม่สามารถจากไปแบบนี้ได้!

……

ณ บริษัทฉี

ฉีอวี้ปิดโทรศัพท์แล้วเก็บเข้าลิ้นชักข้างตัว สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ข่าวที่มีกระแสร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มบาง ๆ