หย่ารักประธานฉี - บทที่ 179 ไม่มีทางเป็นเขา!
บทที่ 179 ไม่มีทางเป็นเขา!
เซี่ยงหว่านรอทั้งวันก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ จำเป็นต้องหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเอง
“คุณเซี่ยงคะ ฉีจวินถิงต้องไปตรวจร่างกายก่อนออกจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ”
พยาบาลเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แต่ไม่อาจซ่อนความรังเกียจในดวงตา ผู้หญิงที่ทำร้ายลูกตัวเองได้ ไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้!
เซี่ยงหว่านทำเป็นไม่เห็น ยื่นมือไปประคองฉีจวินถิงบนเตียง แต่มือยังไม่ทันแตะแขน เขาก็หลบไปเสียแล้ว
“คุณแม่ครับ มีป้าพยาบาลไปด้วยก็พอแล้วครับ”
“……”
สีหน้าของเซี่ยงหว่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตั้งแต่ฉีจวินถิงฟื้นขึ้นมา เขาก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ทุกครั้งที่มองเธอ ดวงตาเขาเย็นชาราวกับมีม่านบาง ๆ ปิดกั้น แม้แต่การสัมผัสของเธอก็ยังปฏิเสธ
พยาบาลพาฉีจวินถิงออกจากห้อง ความเกลียดชังในดวงตาเธอจึงเผยออกมาอย่างไม่ปิดบัง มือทั้งสองข้างกำแน่นด้วยความแค้น ‘ลู่จั่นเหยียน เธอดีใจสินะที่ฉันสูญเสียความไว้วางใจจากฉีจวินถิง และยังต้องถูกส่งไปต่างประเทศ! ฉันจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก!’
ขณะที่กำลังแค้นจนกัดฟันกรอด ประตูห้องก็เปิดออกอย่างกะทันหัน เธอรีบเก็บความเกลียดชังในดวงตา แล้วฝืนยิ้มอ่อนโยน เงยหน้ามองไป แต่กลับตกใจกับเงาที่เดินเข้ามา
“คุณ…คุณเป็นใคร?”
“ที่รัก ไม่เจอกันหกปีก็จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ? ฉันคิดถึงเธอจะแย่แล้ว”
ชายคนนั้นสวมเสื้อฮู้ดสีดำ หมวกใหญ่ปิดบังใบหน้า เผยให้เห็นเพียงจมูกโด่งและรอยแผลเป็นที่คางเท่านั้น
เซี่ยงหว่านสะดุ้งทั้งตัว สีหน้าซีดเผือดในทันที เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นเขา!
นึกถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัวนั้น เธออ้าปากจะร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง ผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งปิดจมูกเธอไว้ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ทำให้เธอหมดแรงทั้งตัว ร่างทั้งร่างอ่อนยวบลง
“นังตัวแสบ หกปีที่ผ่านมาเธอคงไม่คิดว่าจะได้เจอฉันอีกในชาตินี้สินะ”
ชายคนนั้นหัวเราะเสียงแหบ ราวกับเส้นเสียงเคยได้รับบาดเจ็บ เสียงหัวเราะของเขาน่าขนลุก
“อย่าเข้ามานะ อย่า!”
เซี่ยงหว่านลืมตาโพลง หน้าผากมีเหงื่อเย็นจากฝันร้าย เธอจ้องมองเพดานสีขาวเรียบ ๆ มุมห้องยังมีรอยเชื้อราด้วย
นี่ที่ไหนกัน? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?
“ตื่นเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
เสียงของชายคนนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยงหว่านรีบหันไปมองทันที เมื่อเห็นใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของเขาชัดเจน ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้าน ในดวงตามีเพียงความหวาดกลัวและความตื่นตระหนก เธอพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แต่กลับพบว่าแขนขาถูกมัดด้วยเชือก ยึดติดกับเตียงอย่างแน่นหนา
ความทรงจำก่อนหน้านี้ในโรงพยาบาลกลับมาทั้งหมด เธอหายใจไม่สม่ำเสมอ เสียงสั่นเครือ “วิลเลียม นายจะทำอะไร? ปล่อยฉันนะ”
“เธอทำให้ฉันต้องติดคุกหกปี แถมยังเกือบทำให้ฉันตายในนั้น เธอคิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปง่าย ๆ เหรอ!”
วิลเลียมมีโครงหน้าที่ดี แต่รอยแผลเป็นกลับปกคลุมทุกตารางนิ้วบนใบหน้า ดวงตาสีฟ้าที่เคยเย้ายวนใจกลับกลายเป็นน่ากลัว เขายื่นมือซ้ายออกมาบีบคางของเซี่ยงหว่านพร้อมรอยยิ้ม มือขวาที่นิ้วนางขาดหายไปลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างชั่วร้าย ราวกับงูพิษที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
เซี่ยงหว่านสั่นไม่หยุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
“กลัวอะไรขนาดนั้น เมื่อก่อนเธอไม่ได้สนุกมากเวลาอยู่กับฉันหรอกเหรอ?”
วิลเลียมออกแรงบีบแรงขึ้น จนใบหน้าของเธอเจ็บปวด ร่างกายสูงใหญ่ของเขาพลันโน้มเข้าใกล้ลำคอของเธอ ลูบไล้ผิวบริเวณลำคอแล้วสูดดม
“ยังคงเป็นกลิ่นเดิม เซี่ยงหว่าน เธอรู้ไหมว่าหกปีที่ผ่านมาฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ ฉันก็คิดว่าควรจะหาวิธีใหม่ ๆ มาทำให้เธอพอใจมากขึ้น”
มือที่เมื่อครู่ยังบีบคางเธออยู่ พลันเลื่อนลงล้วงเข้าไปในเสื้อผ่านทางคอเสื้อ พร้อมกับเสียงหัวเราะอันลามก เซี่ยงหว่านดิ้นรนสุดกำลัง แต่แขนขาถูกมัดไว้ ไม่อาจหลุดพ้นได้
“ฉันชอบผู้หญิงที่สร้างความสนุกแบบเธอ ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้เธอ”
วิลเลียมยิ้มพลางหยิบสิ่งของยาว ๆ ออกมาจากลิ้นชัก สีหน้าของเซี่ยงหว่านซีดขาวจนไม่อาจซีดไปกว่านี้ได้อีก
“ไม่นะ ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้!”
ความหวาดกลัวจากส่วนลึกของจิตใจทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ในอดีต แม้เธอจะเป็นแฟนสาวของฉีส่าวฉิง ผู้หญิงทุกคนต่างอิจฉาเธอ แต่เบื้องหลัง ฉีส่าวฉิงกลับเย็นชาไม่ใส่ใจ เธอไม่อาจล่วงรู้ความคิดในใจเขาได้เลย และด้วยเหตุนี้เอง การปรากฏตัวของวิลเลียมจึงทำให้ใจเธอหวั่นไหว สุดท้ายเธอจึงรับเงินจากตระกูลฉีและหนีไปต่างประเทศกับวิลเลียม
เธอคิดว่าได้พบผู้ชายที่เหมาะสมกว่าฉีส่าวฉิง แต่ไม่คาดคิดว่าทุกอย่างล้วนเป็นภาพลวงตา
ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์อังกฤษ ตำแหน่งดยุค ปราสาทคฤหาสน์ แม้แต่ความรักลึกซึ้งชั่วครู่ก็ยังเป็นเรื่องหลอกลวง
เขาเป็นเพียงคนโหดร้ายทารุณที่ชอบทรมานคนอื่น! ทุกวันเขาคิดหาวิธีใหม่ ๆ มาทรมานรังแกเธอ แม้แต่ตอนที่เธอคลอดลูกก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้นเลย
“ที่รัก เสียงอ้อนวอนของเธอยังไพเราะเหมือนเดิม แม้แต่รูปร่างก็ยังยั่วยวนเหมือนเมื่อก่อน เอาอย่างนี้ดีกว่า เราถ่ายวิดีโอเก็บไว้กันเถอะ”
วิลเลียมพูดจบก็ลุกขึ้นเปิดกล้องวิดีโอที่ตั้งไว้ข้างเตียงแล้ว เพียงแค่กดเบา ๆ ไฟแสดงสถานะก็สว่างขึ้น เซี่ยงหว่านพยายามเอามือบังหน้า แต่กลับถูกเขาคว้าผมอย่างรุนแรง
“นังตัวแสบ หลบอะไร พวกเราสนุกกันมามากไม่ใช่เหรอ”
เขาโบกสิ่งของในมือพลางหัวเราะออกมาอย่างประหลาด
“อย่านะ!”
เสียงกรีดร้องของเซี่ยงหว่านดังต่อเนื่องไปครึ่งคืน จนกระทั่งเสียงแหบแห้งและหมดแรง จึงสลบไป
วิลเลียมสวมเสื้อผ้า มองดูสิ่งที่บันทึกไว้ในกล้องวิดีโอ มุมปากสีม่วงคล้ำยกขึ้นอย่างชั่วร้าย
ไม่ให้เวลาพักผ่อน เขาสาดน้ำเย็นลงบนร่างเปลือยเปล่าของเซี่ยงหว่าน เธอลืมตาขึ้นทันที เมื่อเห็นชายคนนั้นอยู่ใกล้ตัว เธอกลัวจนลืมกรีดร้อง
“เป็นไงบ้าง ผ่านไปหกปี ฉันไม่ทำให้เธอผิดหวังใช่ไหม ดูสิ เธอสนุกมากเลยนะ”
ภาพที่ถ่ายไว้ถูกเปิดออกมา เสียงกรีดร้องและวิงวอนที่แสบแก้วหูทำให้เธอคลุ้มคลั่งพยายามแย่งกล้องวิดีโอ แต่ถูกเตะกลับไปบนเตียง
“เธอคิดว่าไง ถ้าให้ฉีส่าวฉิงดูสิ่งนี้ แล้วบอกเขาว่าโต้วโต้วเป็นลูกของฉันกับเธอ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉีส่าวฉิงเลย เธอคิดว่าเธอยังมีโอกาสอยู่ข้างเขาอีกไหม?”
“ไม่นะ ฉันขอร้องละ อย่าทำแบบนั้นเลย”
เมื่อพูดถึงจวินถิง เซี่ยงหว่านก็ไม่กล้าดิ้นรนอีกต่อไป เธอไม่อาจให้ฉีส่าวฉิงเห็นสิ่งนี้ได้ และไม่อาจให้เขารู้ว่าจวินถิงเป็นลูกของวิลเลียม ไม่เช่นนั้นเธอจะไม่มีโอกาสอยู่ข้างเขาอีกเลย
วิลเลียมเห็นเธอสงบลง จึงยิ้มเก็บกล้องวิดีโอ แล้วใช้มือกระชากผมเธออีกครั้ง
“หกปีก่อนเธอเอาทรัพย์สินของฉัน แล้วยังใส่ร้ายให้ฉันติดคุก เธอคงไม่คิดว่าสักวันฉันจะออกมาได้ ดูนิ้วฉันสิ นี่คือสิ่งที่ผู้คุมคนนั้นที่เธอซื้อตัวไว้ฟันลงมา!”
เขายื่นมือที่นิ้วขาดออกมา แล้วตบหน้าเซี่ยงหว่านอย่างแรง เจ็บจนเธอต้องย่นหน้า มุมปากซีดเซียวของเธอมีเลือดซึมออกมา
Comments for chapter "บทที่ 179 ไม่มีทางเป็นเขา!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
