หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 168 โจรขโมยของ

บทที่ 168 โจรขโมยของ

มันฝรั่งของตระกูลเว่ยเป็นที่เรื่องลือ

เพราะตอนที่พวกเขาเก็บมันฝรั่ง ระหว่างทางเวลากลับบ้านแล้วเจอกับเพื่อนบ้านสองสามคนจึงให้พวกเขาไป

ฉินจิ่นยังบอกวิธีการทำไปทำอาหารให้กับพวกเขาอีกด้วย และเย็นวันนั้นก็มีกลิ่นหอมจากหลายๆบ้านในหมู่บ้านเหยาคังโชยมาเตะจมูก

บางคนก็เอาไปทำมันฝรั่งผัดน้ำส้มสายชูอย่างที่ฉินจิ่นบอก บางคนก็เอาไปปอกเปลือกแล้วเอาไปนึ่งทั้งลูก กินกับซอสประจำบ้านของตัวเองก็กินกันหอมเอร็ดอร่อยเช่นกัน

ที่สำคัญก็คือยังทำให้อิ่มง่ายอีกด้วย

ด้วยคำพูดต่อๆกันปากต่อปาก พูดต่อกันไปมาจนสุดท้ายแล้วมันฝรั่งนี้ก็โด่งดังออกไปไกลถึงนอกหมู่บ้าน ไม่ถึงสองวันคนทั้งเมืองหลันเถียนก็รู้กันหมด

คนทั้งบ้านของฉินจิ่นยังคงยุ่งอยู่กับการขุดมันฝรั่ง เพราะนี่ไม่ใช่งานที่สบายเลยสักนิด

บวกกับที่พืชผลมีราคาแพง เวลาที่คนในบ้านขุดก็ต้องระวังเป็นพิเศษกลัวว่าจะขุดแรงเกินไปจนไปโดนพืชผลแล้วมันฝรั่งที่เป็นลูกสวยๆก็จะกลายเป็นสองฝั่ง

พวกเขาขุดกันอย่างระมัดระวังอยู่สองวันถึงจะขุดได้ครึ่งแปลง

พอตกกลางคืน ชายชราเว่ยก็กองมันฝรั่งเต็มลานบ้านไปหมด ดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้เลยทีเดียว

ตอนนี้ทุกคนต่างพากันกินของที่ตุนไว้กันหมด สิ่งที่ปลูกอยู่ในที่ดินต้องรออีกตั้งสองเดือนกว่าจะเก็บเกี่ยวได้ พวกเขาไม่เพียงแต่ทำได้แค่กินมันฝรั่งแต่ที่สำคัญสิ่งนี้ยังสร้างรายได้ได้อีกด้วย

มันฝรั่งที่สามารถทำเป็นกับข้าวได้และยังนำมาเป็นอาหารหลักได้อีกด้วย

ช่างเป็นของที่ดีมากจริงๆ

ชายชราเว่ยหรี่ตามองพลางเริ่มสูบใบยาสูบดัง “ฟอดฟอด”

เว่ยเหยียนถิงอยากจะได้มากกว่าเขา มันฝรั่งสดใหม่พวกนี้ถ้าเอาไว้ในลานบ้านนานเกินไปหรือตากแดดมากเกินไป ทิ้งไว้ไม่กี่วันก็ต้องเสียแน่ๆ ฉะนั้นจึงต้องคิดหาวิธีการเก็บรักษาให้ได้

เพื่อเฉลิมฉลองให้กับมันฝรั่งที่เก็บเกี่ยวมาได้ คืนนี้ฉินจิ่นกับแม่เว่ยจึงทำเมนูเกี๊ยวเป็นเมนูพิเศษ ไปซื้อเนื้อหมูสองกิโลกรัมกับกุยช่ายมัดใหญ่มาจากตลาดมาสับแล้วผสมกันเป็นไส้ จากนั้นก็ใช้แป้งอีกสองกิโล จากนั้นก็ตั้งใจห่อเกี๊ยวออกมาอย่างสวยงาม

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เกี๊ยวสีขาวก็ถูกยกออกมาจากเตา ถึงทุกคนในบ้านต่างตักกันเต็มถ้วยแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังเหลืออยู่ดี

ฉินจิ่นถือถ้วยเอาไว้พลางยิ้มแล้วมองหน้าเว่ยเหยียนถิง “หยุดมองได้แล้ว รีบมากินเกี๊ยวเถอะ”

ชายหนุ่มหลายคนเดินเข้ามาในบ้าน หลังจากล้างมือ พวกเขาก็ถือชามคนละใบและเริ่มกินเกี๊ยวกัน

“มันฝรั่งนี้เอามาทำเป็นเกี๊ยวได้หรือไม่” เว่ยเหยียนถิงเงยหน้าขึ้นและถาม แก้มของเขาปูดออกมาเพราะยังไม่ได้กลืนเกี๊ยวลงไป

ฉินจิ่นกะพริบตา และทันใดนั้นนึกขึ้นได้ว่ามันฝรั่งที่อยู่ในซอสสีดำของประเทศใดประเทศหนึ่งจะทำให้คนในบ้านรู้สึกว่ามันฝรั่งน่ากลัวรึเปล่า

แต่จะว่าไปนางก็เคยกินเกี๊ยวไส้มันฝรั่งหรือขนมปังไส้มันฝรั่งอยู่เหมือนกัน

แต่รสชาติมันก็ปะแล่มๆฝืดคอจนทำให้นางรู้สึกแปลกๆ คนเราช่างมีความคิดที่แตกต่างกันออกไปจริงๆ

“น่าจะเป็นไปได้นะ”

นางพูดอย่างไม่ค่อยจริงใจ แต่โชคดีที่เว่ยเหยียนถิงถามไปงั้นๆไม่ได้ตั้งใจจะถามจริงจัง ฉินจิ่นเลยโล่งอกไปที

คืนนี้ครอบครัวตระกูลเว่ย นอนหลับสบายมาก หลังจากยุ่งกันถึงสองวัน พวกเขาก็โล่งใจ ควบคู่ไปกับความอ่อนล้า พวกเขาจึงนอนหลับกันอย่างฝันหวาน

แต่แค่วันนี้ แต่บ้านเกิดของพวกเขากลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันใด

ภายใต้เงาจันทร์สลัว ร่างสีดำของคนสามคนงมอยู่บนดิน มองดูท่าทางแล้วก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังขุดมันฝรั่งอยู่

“ขุดแล้วหรือยัง เมื่อตอนกลางวันฉันแอบเห็นว่ามีที่อีกตั้งครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ขุด เจ้าขยับเข้าไปอีกหน่อยสิ!” นางฉินพูดเร่งอย่างใจร้อน

ฉินเฟิ่นกวัดแกว่งจอบของเขาอย่างเต็มแรง: “ข้ารู้แล้ว ที่เหลือทั้งหมดนี้เป็นของเรา เดี๋ยวข้าจะขุดมันออกมาเอง”

สองคนแม่ลูกจ้องมองดูพื้นดินที่มืดสนิท ไม่ให้มันฝรั่งตกพื้นไปแม้แต่ลูกเดียว

พวกเขาไม่มีประสบการณ์และไม่รู้ความลึก พอฉินเฟิ่นใช้จอบใหญ่พร้อมกับขุดลงไปอย่างเต็มแรงก้ทำให้มันฝรั่งที่ใหญ่กว่ากำปั้นแตกออกเป็นสองซีกทันที

ภายใต้ค่ำคืนอันมืดมิด พวกเขามองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเลยสักนิด ดังนั้นพวกเขาจึงขุดมันออกมาและปล่อยให้ฉินยิงหยิบมันขึ้นมาในกระสอบของพวกเขา

“เด็กคนนี้นี่เร็วๆหน่อยไม่ได้รึไง ไม่เห็นรึว่าพี่ชายแกขุดเหนื่อยแค่ไหน รีบเก็บแล้วแบกกลับบ้านไปซะ”

นางฉินพูดเร่งฉินยิงอย่างอารมณ์เสีย แล้วก็เดินเข้าไปเช็ดเหงื่อให้ฉินเฟิ่นอยู่ตลอด

ฉินยิงจับท้องน้อยที่รู้สึกปวด และนั่งยองๆอยู่ที่พื้นเพื่อเก็บฝรั่งอย่างไม่เต็มใจ เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดจนนางมองไม่เห็นอะไรแล้ว นางจึงทำได้เพียงคลำด้วยมือของนาง

ยังมีต้นกล้ามันฝรั่งสีเหลืองอยู่บนพื้น ไม่นานมือของนางก็กลายเป็นสีดำไปหมดแล้ว

แต่พวกเขามองไม่เห็นอะไรเลยจึงทำได้แค่ขุดตามอำเภอใจ

งานยุ่งตลอดทั้งคืนเมื่อเห็นดวงอาทิตย์กำลังจะโผล่ขึ้นมา ฉินเฟิ่นจึงหยิบจอบขึ้นมาและมองไปข้างหน้า พวกเขาก็ขุดในที่ที่เหลืออยู่ทั้งหมดเสร็จแล้ว

“ไปได้แล้วๆ เหลือไว้ให้พวกตระกูลเว่ยแค่สองสามต้นก็พอ กลับบ้านไปทำอาหารกันเถอะ วันนี้เราก็กินมันฝรั่งพวกนี้ละกัน!”

ฉินเฟิ่นหันกลับไปด้วยความสะใจ

“มันคือมันฝรั่งเลยนะ” ฉินยิงลากมันฝรั่งสองถุง และกระชากลากถูอย่างยากลำบาก

ฉินเฟิ่นไม่ได้สนใจนางและเดินกลับไปพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆไปคนเดียว

มือของฉินยังปวดไปหมด เห็นพวกเขาสองคนเดินไปมือเปล่าเลยอดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “ช่วยข้าถือหน่อยไม่ได้เลยรึไง ของนี้มันหนักมากจริงๆนะ!”

ทันทีที่เสียงหายไป นางก็ถูกตบที่หัวทันที “ร้องตะโกนทำบ้าอะไร พี่แกขุดมาทั้งคืน ของแค่นี้แกยังแบกไม่ไหว ข้าวที่กินไปน่ะเคยลงท้องบ้างไหม”

“นั่นสิ พวกนี้ข้าขุดเองทั้งหมดเจ้าแค่ตามก้นข้าอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าเหนื่อยอีก”

ฉินเฟิ่นทำท่าทางรังเกียจ แม้แต่หางตาก็ยังไม่มอง ปล่อยให้ฉินยิงต้องแบกอยู่คนเดียว ส่วนเขากับแม่เว่ยก็เดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีก็อยู่ห่างจากฉินยิงไปไกลแล้ว

ในใจรู้สึกเสียใจ แต่ฉินยิงรู้ว่าถึงจะพูดออกมาก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้แค่กัดฟันแล้วลากกลับไปต่อ

ในบ้านไม่มีอาหารกักตุนเหลืออยู่แล้ว ต้องลากมันฝรั่งถุงนี้กลับไปพวกเขาถึงจะมีอาหารให้กิน ไม่งั้นต่อไปคงจะต้องหิวตายแน่นอน

เพียงแต่พอลากไปลากมานางก็รับน้ำหนักไม่ไหวจนตกลงไปในร่องน้ำดัง “จ๋อม”

เพื่อความสะดวกในการใช้น้ำจากคลอง ชาวบ้านจึงทำร่องน้ำไว้ใกล้ๆ

ใครจะรู้ว่าวันนี้ฉินยิงจะซวยขนาดนี้ นางพลัดตกลงไปในร่องน้ำที่ลึกที่สุดสายหนึ่งซึ่งลึกกว่าสองเมตร

นางเหยียบลงไปแล้วก็ตกลงๆไปทั้งตัวพร้อมกับมันฝรั่ง

กระสอบที่ใช้ใส่มันฝรั่งก็ผุพังหมดแล้ว แล้วมันฝรั่งก็ตกอยู่เต็มพื้นแล้วหล่นลงมาใส่ตัวนางตกใส่หัวนางจนเวียนหัวไปหมด

“แม่ พี่…”

ฉินยิงตะโกนขอความช่วยเหลือแต่น่าเสียดายที่ตอนฉินยิงตะโกนคนคนนั้นก็ออกจากปากทางหมู่บ้านไปแล้ว

นั่งอยู่ตรงคูน้ำอย่างหมดหนทาง มองดูมันฝรั่งที่ตกอยู่เต็มพื้นแล้วจู่ๆ ฉินยิงก็รู้สึกหมดหวังขึ้นมา

หลังจากที่แม่ฉินสองคนแม่ลูกกลับถึงบ้านแล้ว ก็เห็นว่าฉินยิงออกบ้านไปนานแล้ว ถึงคิดจะออกไปตามหา