หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 169 คนไม่มีเหตุผล

บทที่ 169 คนไม่มีเหตุผล

“เด็กบ้านี่ แค่พริบตาเดียวก็หนีหายไปไหนแล้วล่ะ”

นางฉินบ่นๆ ด่าๆ ขณะเดินกลับบ้าน ตอนนั้นท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว คนที่ตื่นแต่เช้าก็กำลังเตรียมจะออกบ้าน และห้องครัวของแต่ละบ้านก็เริ่มมีควันคลุ้งขึ้นแล้ว

ฉินเฟิ่นเดินถามหลังนางฉินด้วยความโมโห “ทำอะไรเนี่ย ยุ่งมาทั้งคืน ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย”

“นั่นสิ เจ้ากลับไปนอนเถอะเดี๋ยวข้าจะไปหาเด็กบ้านั่น ไม่แน่อาจจะไปหลบอยู่ที่ไหนสักที่ เจ้าทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้วรีบกลับบ้านไปนอนเถอะ”

นางฉินพูดปลอบด้วยความห่วงใย และยิ่งไม่พอใจฉินยิงมากขึ้นไปอีก เป็นเพราะเด็กบ้านี่ไม่ยอมเชื่อฟัง ถึงได้ทำให้ลูกเฟิ่นของนางไม่ได้หลับไม่ได้นอน

ฉินเฟิ่นไม่ใช่คนที่ขยันทำอะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พอได้ยินนางฉินพูดแบบนี้ก็รีบหันหลังกลับบ้านไปนอนทันที ไม่แม้แต่จะพูดลาอะไรสักคำ

“เด็กนี่ ช่างเป็นตัวซวยจริงๆ เลย นางคนเจ้าเล่ห์ ไปหลบอยู่ที่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

ด่าไปด้วยหาไปด้วย นางฉินกัดฟันพร้อมกับความแค้นที่อยู่ในใจ และคิดในใจว่าเดี๋ยวต้องให้เด็กคนนี้ได้เห็นดีกัน

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้จัดการนาง สงสัยนางคงจะอยากโดนแล้วล่ะ

……

ฉินจิ่นและเว่ยเหยียนถิง เว่ยเหยียนซิ่นแบกตะกร้าและออกไปขุดมันฝรั่งกันแต่เช้า ยังเดินไปไม่ทันถึงที่นาก็เห็นฉินยิงนั่งอยู่ในคูน้ำด้วยสภาพที่ทรหด

แน่นอนว่าในร่องน้ำก็มีมันฝรั่งปูอยู่เต็มพื้น

ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจได้อีก

อย่าว่าแต่หมู่บ้านเหยาคังเลย ทั้งเมืองหลันเถียนก็มีแค่บ้านของฉินจิ่นเท่านั้นที่ปลูกมันฝรั่ง

อีกอย่างตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่ได้เอามันฝรั่งออกมาขาย เคยแค่ให้ฟรีไปไม่กี่คน ไม่ได้มีจำนวนเยอะเหมือนวางขาย

“ฉินยิง นี่เจ้ากำลังทำอะไร” ฉินจิ่นมองด้วยสายตาเย็นชา

ฉินยิงนั่งอยู่ในร่องน้ำอย่างน่าสงสาร บนใบหน้าก็มีความทุกข์ทรมานที่ไม่ปกติอยู่ นางมองไปหาเว่ยเหยียนซิ่นทิ่อยู่ข้างหลังของฉินจิ่นก่อนจะก้มหน้า “ไม่ได้ทำอะไร”

“ไม่ได้ทำอะไรงั้นเหรอ แล้วมันฝรั่งที่มาจากไหน” ฉินจิ่นถามด้วยความโมโห

นางสังเกตเห็นแล้วว่าบนพื้นมีมันฝรั่งที่ไม่สวยเท่าไหร่อยู่ บางลูกก็แหว่งไปครึ่งหนึ่ง ทำเอาคนถึงกลับเสียดาย

ฉินยิงโกรธแค้นในใจอยากจะทะเลาะกับฉินจิ่น พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นแววตาที่หดหู่ของเว่ยเหยียนซิ่น ก็อ่อนน้องลงทันที

เขาก้มหน้าไม่พูดไม่จาและเก็บความแค้นสะสมเอาไว้ในใจ

ตระกูลเว่ยก้าวผ่านเรื่องเงินกู้มาได้แล้ว ตอนนี้คงจะมีเงินทองอยู่บ้าง ถ้าแต่งงานเข้าไปได้ คงจะเป็นเรื่องที่ดีเลยทีเดียว

ขณะกำลังพูด นางฉินก็เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนด่า พอเห็นสถานการณ์นี้ก็โมโหขึ้นมาทันที

“มองอะไร ตาบอดรึไง ไม่เห็นน้องเจ้าล้มเหรอ ยังไม่รีบพานางขึ้นมาอีก” พูดแล้วก็เดินเข้าไปผลักที่หลังของฉินจิ่น ฉินจิ่นเซไปเซมาจนเกือบจะตกลงไปในร่องน้ำ

ในขณะที่กำลังใจจะตกลงไป เว่ยเหยียนถิงก็รีบเอื้อมมือไปโอบนางเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดทันทีถึงได้ช่วยนางไว้ได้

“เจ้าทำอะไร?!” ฉินจิ่นหันหลังไปดูก่อนจะจ้องนางฉินตาเขม็ง

“ข้าทำอะไร ข้าก็แค่ให้เจ้าลงไปช่วยน้องสาวก็แค่นั้น เจ้ามัวยืนทำบ้าอะไรอยู่ล่ะ”

นางฉินตะโกนด่า ราวกับว่าคนที่ผลักฉินจิ่นเมื่อกี้ไม่ใช่นางอย่างไรอย่างนั้น

“พวกเจ้าขโมยมันฝรั่งของเรา แล้วตอนนี้ยังจะมาให้ข้าช่วยคนอีก มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง” ฉินจิ่นจ้องไปที่นางฉินด้วยความโมโห

นางฉินเท้าสะเอวพลางถอนหายใจ “เรียกว่าขโมยได้ยังไง ก็แค่ไปขุดมันฝรั่งของเจ้านิดๆ หน่อยๆ บ้านเจ้าขุดได้เยอะขนาดนั้น เราขุดหน่อยจะเป็นอะไรไปเจ้าไม่ใช่ลูกสาวข้ารึไง เจ้าก็ควรจะกตัญญูต่อข้า!”

“ข้าไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับพวกเจ้ามาตั้งนานแล้ว ตอนนั้นที่เจ้าเก็บเงินสิบตำลึงไปแล้วยังลงลายมืออีกด้วย ตอนนี้อย่ามาตีเนียนไปหน่อยเลย!”

“เจ้าบอกว่าตัดก็คือตัดอย่างงั้นรึ ข้าราชการยังตัดงานบ้านไม่ขาดเลย เงินสิบตำลึงนั้นก็ถือว่าเป็นเงินตอบแทนข้า ไม่ใช่แค่เงินสิบตำลึงหรอก มันฝรั่งนี่ด้วย แล้วก็ยังมีเงินที่เจ้าจะหาได้อีก ของที่ปลูกได้ ก็ควรจำละให้ข้าส่วนนึงเหมือนกัน”

เนื้อที่ตกลงมาจากร่างกายของนาง มีสิทธิ์อะไรไปปรนนิบัติให้กับคนตระกูลเว่ย

ถ้ารู้ว่าเด็กนี่หาเงินเป็นก็ไม่ให้แต่งกับตระกูลเว่ยตั้งแต่แรกหรอก

นางฉินรู้เสียตัวเองเสียเปรียบสุดๆ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาของกลับมาทดแทนให้ได้

ถูกนางด่าไปไม่น้อย ฉินจิ่นรู้อยู่แก่ใจว่านางฉินเป็นคนไร้เหตุผล ตอนนั้นทั้งโกรธทั้งโมโห เลยทำได้แค่มองไปที่ทางขวาและทางซ้ายของนาง พอเห็นคนมุงดูเยอะขึ้นก็เกิดความคิดขึ้นทันที

“มาเร็ว มีคนขโมยของ รีบไปแจ้งความกับเจ้าหน้าที่เร็ว”

พอตะโกนเสียงดัง ก็มีชายร่างบึกบึนพุ่งเข้ามา และมีคนถือเชือกไว้พอดี ตอนนี้ฉินจิ่นแทบไม่ตั้งหาอุปกรณ์อะไรเลยสักอย่าง

“คนร้ายอยู่ไหน ของอะไรหายรึ” ที่ดินของหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ใกล้ๆ พอได้ยินฉินจิ่นตะโกนเสียงดังก็รีบวิ่งเข้ามาถาม

เขาสวมชุดทำสวนมองดูสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า และเริ่มที่จะเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว

ฉินจิ่นจ้องฉินยิงที่อยู่ในร่องน้ำด้วยใบหน้าโมโห “ก็คือนาง นางขโมยขุดมันฝรั่งในที่ของเรา ตอนนี้มีทั้งหลักฐานและคนร้ายแล้ว”

หมู่บ้านเหยาคังไม่ได้ใหญ่ คนในหมู่บ้านต่างก็รู้สถานการณ์ของแต่ละบ้าน อย่างเช่นตระกูลฉินก็ไม่ต้องพูดอะไรมากพวกเขาก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ฉะนั้นพอมองหน้าฉินยิงและนางฉินไปแล้ว ทุกคนก็ไม่ได้เคลื่อนไหว และมองฉินจิ่นอย่างประหม่า ไม่รู้จะช่วยอย่างไรดี

หัวหน้าหมู่บ้านเหลือบมองนางฉินด้วยใบหน้าโมโห ทำไมถึงไปขุดมันฝรั่งของตระกูลเว่ยแบบนั้น”

“ของลูกสาวข้าทำไมข้าจะขุดไม่ได้” นางฉินพูดอย่างมั่นใจ

หัวหน้าหมู่บ้านโมโหจนถึงกับกลอกตา “ฉินจิ่นแต่งงานออกไปแล้ว แต่งออกไปมีสามี อายุปูนนี้แล้วยังไม่เข้าใจเรื่องนี้อีก หรือว่าบ้านของแม่เจ้าก็สามารถมายุ่งกับของของบ้านเจ้าได้ตลอดเวลาเหมือนกัน”

“พวกเขามีสิทธิ์อะไรมาย้ายของของตระกูลข้า” นางฉินกัดฟันและตอบกลับด้วยความไม่พอใจ

“แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรไปขุดที่ดินของตระกูลเว่ยเขา” ผู้หญิงที่ไร้เหตุผลแบบนี้ช่างเหลือทนจริงๆ

“ข้าขุดแล้วจะทำไม” นางฉินเดินขึ้นมาข้างหน้า จ้องหัวหน้าหมู่บ้านตาเขม็ง “อย่ายุ่งเรื่องคนอื่นให้มันมาก ผู้นำประเทศยังดูแลบ้านเมืองไม่ได้ หัวหน้าหมู่บ้านอย่างเจ้าอย่ามาแส่หาเรื่องหน่อยเลย!”

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าของหัวหน้าหมู่บ้านก็เปลี่ยนไปทันที

“นางไร้ความรู้ นางไม่มีหัวคิด!”

เพิ่งพูดจบ หัวหน้าหมู่บ้านก็กระอักเลือดออกมาก่อนจะทรงตัวไม่อยู่และล้มลงไปกับพื้น

คนที่อยู่รอบๆ พากันล้อมเป็นวงกลม “หัวหน้าหมู่บ้าน อารอง ผู้นำชุมชน…”

อยู่มาห้าหกสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมาชี้หน้าด่าหัวหน้าหมู่บ้านอย่างเขาแบบนี้

หัวหน้าหมู่บ้านโมโหจนสลบไป

ผู้คนชุลมุนวุ่นวายกันไปหมด ทั้งเตะทั้งต่อย มีทุกท่วงท่า แต่ผู้นำกลับไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลยสักนิด

ฉินจิ่นตื่นตระหนก รีบพุ่งเข้าไปทันที

แต่แค่ตรงหน้ามีคนล้อมกันอยู่เยอะ นางเลยไม่ได้พุ่งเข้าไป ทำได้แค่ถูกคนที่อยู่รอบๆ บังเอาไว้

เว่ยเหยียนถิงโอบกอดนางในสถานการณ์ที่คับขันแบบนี้ตะโกนไปด้วยและแหวกทางไปด้วย

“ทุกคนหลบหน่อย ข้ามีความรู้เรื่องหมอ รีบให้ข้าดูหัวหน้าหมู่บ้านก่อน”

พอถึงตอนที่เห็นหัวหน้าหมู่บ้าน ฉินจิ่นก็เหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว