สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 8 ข้าคือคนของท่าน

เหล่าสาวใช้ในจวนโหวล้วนมิใช่คนเขลา สะใภ้สี่คนใหม่ผู้นี้เพียง มองปราดเดียวก็ทราบแล้วว่ามิใช่สตรีที่จะมาล่วงเกินได้โดยง่าย ผู้ใดที่

บังอาจตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์ นางย่อมจัดการขั้นเด็ดขาดมิไว้หน้าใครทั้ง

สิ้น!

ดูอย่างคนเก่าคนแก่อย่างหูมามานั่นปะไร…. ชื่อเสียงและ เกียรติยศที่อุตส่าห์สั่งสมมาค่อนชีวิตกลับถูกทําลายยับเยินไปกว่าครึ่ง

ค่อน แล้วพวกนางที่เหลือจะยังกล้าหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะรอดพ้นไปได้ อีกหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น เบื้องล่างยังมีสาวใช้ขั้นสองขั้นสามที่คอย “จ้องตา เป็นมัน รอคอยจังหวะให้พวกนางพลาดพลั้ง เพื่อที่จะได้ขึ้นมา เสียบ แทนที่:

ยิ่งคิดก็ยิ่งวิตกกังวล

ยามนี้เห็นถึงเซียงออกไปทําธุระข้างนอก ทั้งสามคนจึงเล็งเห็น โอกาสทอง รีบกุลีกุจอวิ่งแจ้นเข้ามา แสดงความภักดีและประจบเอาใจ กันยกใหญ่

ทั้งสามคนต่างเป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ที่จวนโหวอบรมสั่งสอนมาหลาย

ปี ตอนนี้จึงงัดกลเม็ดเด็ดพรายออกมาใช้อย่างเต็มที่

ไห่ถังเป็นคนข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมรู้รสนิยมเจ้านายในจวนดี ที่สุด ซ้ํายังมีฝีมือการชงชาที่เป็นเลิศ นางประคองถ้วยชา “เพิ่ง” ที่ต้อง ชงถึงสามน้ํากว่าจะได้รสชาติที่ยอดเยี่ยมที่สุด มาถวายเงินเงินอย่าง

นอบน้อม

“สะใภ้สี่เจ้าคะ นี่คือชาเฟิง ต้องชงถึงสามน้ํา สี กลิ่น และรส ชาติจึงจะเลิศล้ําที่สุด เชิญท่านลองจีบดูเถิดเจ้าค่ะ….”

หญิง

รุยเซียงไม่ยอมน้อยหน้า รีบวางจานขนมในมือลงข้างกายนาย

“สะใภ้สี่ ลองชิมขนมจานนี้เถิดเจ้าค่ะ นี่คือ “ขนมเปี๊ยะดอกบัว ที่ขึ้นชื่อที่สุดของจวนโหว เป็นของถนัดที่ท่านแม่ของบ่าวตั้งใจทําเพื่อ ท่านโดยเฉพาะเลยเจ้าค่ะ”

โม่ลี่เบียดเข้าไปไม่ทัน ทั้งยังไม่มีต้นทุนหรือของดีเหมือน เหมือนสองคนนั้น นางไหวพริบดี ตัดสินใจหยิบไม้ทุบหลังออกมาดู

หนึ่ง

“สะใภ้สี่เจ้าคะ วันนี้ทั้งยกน้ําชา ทั้งยังต้องรับมอบป้ายคําสั่งและ กุญแจเรือน คงจะเหนื่อยล้าไม่น้อย ให้บ่าวช่วยทุบขาให้ท่านผ่อนคลาย สักหน่อยนะเจ้าคะ”

ชั่วขณะหนึ่งที่เงินเงินถูกห้อมล้อมปรนนิบัติพัดวีด้วยสาวงาม หน้าตาจิ้มลิ้มทั้งสาม นางก็พลันเข้าใจถึงความสุขของการได้ โอบซ้าย ประคองขวา ขึ้นมาทันที

นาง “เปิดรับไมตรีไม่ปฏิเสธผู้ใด” ปล่อยให้ไม่ทุบขาเบาๆ อย่าง นุ่มนวล จิบชาคําหนึ่ง กินขนมคําหนึ่ง ไห่ถังและรุ่ยเซียงก็ ไม่ยอมน้อย หน้า” คนหนึ่งนวดแขน อีกคนนวดไหล่… ช่างเป็นชีวิตที่สุขสําราญเสีย

จริง!

ในเมื่อสามสาวใช้มีใจอยากจะสวามิภักดิ์ เงินเงินย่อมไม่ตัด

รอนนํ้าใจ

ในจวนหนิงผิงโหวแห่งนี้ คนที่นางวางใจใช้สอยได้มีเพียงติงเซี ยงคนเดียว หากสามารถ “ชุบเลี้ยง” สาวใช้สามคนนี้มาเป็นพวกได้ วัน หน้าจึงจะสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคงมิใช่หรือ?

ในเมื่อจะใช้งาน เงินเงินก็ไม่จําเป็นต้องเกรงใจ

นางเพิ่งมาถึงจวนได้ไม่นาน ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับคน

ในจวนมากนัก ให้ถังและพวกอีกสองนางมาจากต่างที่ต่างทางกัน จึงถือ

เป็นโอกาสทองที่จะช่วยให้นางเข้าใจสถานการณ์ได้รอบด้าน

พอเงินเงินเอ่ยปากถาม ไร่ถังและพวกก็ยิ้มแก้มปริ

นี่ไม่ใช่โอกาสที่จะแสดงความสามารถของพวกนางหรอกหรือ?

ให้มันรู้ไปสิ! พวกนางที่เป็น “เจียเชิงจื่อ” [1] แม้ความผูกพันจะสู้ ติงเซียงที่เป็นสาวใช้สินเดิมไม่ได้ แต่หากวัดกันที่เรื่อง ประโยชน์ใช้ สอยจะสู้กันไม่ได้เชียวหรือ?

ต่างคนต่าง “เอาหน้า” แย่งชิงสร้างผลงานกันอย่างเต็มที่

ไห่ถังเป็นคนข้างกายฮูหยินผู้เฒ่า ย่อมมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยว กับบรรดาเจ้านายในจวนโหวลึกซึ้งกว่าผู้อื่น

โม่ลี่ มาจากเรือนฮูหยินสามจึงล่วงรู้ถึงนิสัยใจคอของแม่สามีผู้นี้

มากกว่าใคร

ส่วนรุ่ยเซียงนั้นคุ้นเคยกับเรือนทิ้งเทาเป็นที่สุด บ่าวไพร่สิบกว่า ชีวิตในเรือนนี้ ใครมีนิสัยใจคออย่างไร นางล้วน “รู้แจ้งเห็นจริงดุจมอง ลายมือบนฝ่ามือ

ด้วยการบอกเล่าอย่างหมดเปลือกของทั้งสามคน ในที่สุด เงินเงินก็พอจะมองภาพรวมอํานาจของจวนโหวออกเสียที

ในจวนเวลานี้ ท่านโหวผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่า “วางมือ” จากการ กิจทั้งปวงแล้ว ท่านโหวผู้เฒ่าปลีกวิเวกไปพํานัก ณ เรือนพักผ่อนทิศ ตะวันตกเฉียงใต้เพื่อ ใช้ชีวิตบั้นปลาย” อย่างสงบ นานๆ ครั้งจึงจะออก มาพบปะผู้คน

ผู้มีอํานาจตัดสินใจสูงสุดในจวนยามนี้คือ “ท่านโหวชื่อจื่อ ฟูเฮ่อหมิง ส่วนผู้กุมอํานาจดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนหลัง

คือ ‘ฮูหยินใหญ่’ จินซื่อ

ทว่าฮูหยินใหญ่อายุอานามมากแล้ว งานบริหารภายในโดยส่วน

ใหญ่จึงตกเป็นหน้าที่ของสะใภ้ใหญ่ หูชื่อ นานๆ ที่หากมีเรื่องสําคัญเกิน

กําลังตัดสินใจ จึงค่อยไปขอคําชี้แนะจากฮูหยินใหญ่

หูชื่อผู้นี้… แท้จริงแล้วก็คือหลานสาวสายรองของฮูหยินรอง “ฉัน

ชื่อ’ นั่นเอง

ด้วยสายสัมพันธ์ชั้นนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินรอง “ฉันชื่อ กับหลานสะใภ้ หูชื่อ” จึงสนิทสนมกลมเกลียวยิ่งกว่าความสัมพันธ์กับ ซุนซื่อ” ที่เป็นลูกสะใภ้แท้ๆ ของตัวเองเสียอีก

ถึงกระนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างสะใภ้ทั้งสามโดยรวมยังถือว่า ปรองดองถ้อยทีถ้อยอาศัย จะมีก็เพียงเหล่าคุณชายทั้งสี่ในรุ่นหลานที่

เกรงว่าจะมีเรื่องระหองระแหงปีนเกลียวกันอยู่บ้าง

เนื่องจากคุณชายสามฟูจือหมิง เป็นบุตรที่เกิดจากอนุภรรยา ดัง นั้นภรรยาของเขาอย่าง “จ้าวชื่อ จึงมีสถานะต่ําที่สุดในบรรดาสะใภ้รุ่น เดียวกัน ปกตินางจึงมักชอบทําตัวแง่งอนเจ้าอารมณ์ และคอยพูดจาจิก กัดค่อนแคะผู้อื่นอยู่เสมอ จนหูชื่อและซุนซื่อต่างคร้านที่จะเสวนากับ

นาง

ทางด้านบ้านสามนั้น แม้จะมีปู่จื่ออี้เป็นบุตรเพียงคนเดียว แต่ นายท่านสามกลับมีเหล่าอนุภรรยาและนางบําเรอไม่น้อย แค่ “ เหนียง [2] ที่ยกย่องออกหน้าออกตาก็มีถึงสามนางแล้ว ทั้งยังมีสาวใช้

ห้องข้าง [3] อีกหลายคน

คนที่ได้รับความโปรดปรานที่สุดในยามนี้คือ “ซิว เหนียง” นาง เพิ่งถูกรับเข้ามาในจวนเมื่อไม่กี่ปีก่อน อายุอานามมากกว่าจือเพียง แค่สองปีเท่านั้น เป็นสตรีที่มีจริตจะก้านแพรวพราว ช่างออเซาะฉอเลาะ

จนเสียกิริยา

ทว่าเพราะนางได้บุตรไว้สืบสกุล ต่อให้ดิ้นรนสร้างคลื่นลมเพียง ใดก็มิอาจสั่นคลอน ฐานะของเมียเอกได้ ฮูหยินสามหลานชื่อจึงทําเพียง หลับตาข้างหนึ่งปล่อยนางไป

ส่วนเรื่องภายในเรือนทิงเท่านั้น ใครที่ซื่อสัตย์เจียมตน ใครที่เจ้า

เล่ห์เพทุบาย รุยเซียงล้วนแจกแจงรายละเอียดออกมาจนหมดเปลือก

การพูดคุยดําเนินไปอย่างเพลิดเพลินจนหลงลืมเวลา เผลอครู

เดียวก็ถึงเวลาอาหารกลางวันเสียแล้ว

หากมื้อเช้าของจวนโหวว่าหรูหราเลิศล้ําแล้ว มื้อกลางวันย่อมต้อง

พิถีพิถันยิ่งกว่า

ฟูจืออี้ได้ส่งคนจากเรือนหน้ามาแจ้งข่าวแล้วว่า มื้อเที่ยงเขาติด

ธุระ จะไม่กลับมาร่วมโต๊ะที่เรือนหลัง

แม้จะมีเพียงเงินเงินนั่งทานอยู่ผู้เดียว แต่ตาม “ธรรมเนียม สํารับอาหาร ของสะใภ้จวนโหว กลับมีกับข้าววางเรียงรายละลานตาถึง เจ็ดแปดอย่าง พร้อมด้วยข้าวสวย “เยี่ยนจือ” [4] ชามโต

ลําพังเงินเงินคนเดียวย่อมกินไม่หมด นางจึงเลือกคีบเฉพาะกับ

ข้าวสองสามอย่างที่ถูกปาก ส่วนที่เหลือก็ตกรางวัลให้สาวใช้คนละจาน

สาวใช้ทั้งสามดีใจจนเนื้อเต้น ลําพังกับข้าวรสเลิศจากสํารับเจ้า

นายนั้นไม่ได้สลักสําคัญอะไรนัก แต่สิ่งที่หาได้ยากยิ่งคือการได้รับ

เกียรติเช่นนี้จากเจ้านาย

และที่สําคัญกว่านั้น… มันคือสัญญาณว่าเงินเป็นยอมรับ “การ สวามิภักดิ์” ของพวกนางแล้ว

จวบจนหลังมื้อเย็น ฟู่จื่ออี้ที่หายหน้าไปทั้งวัน ในที่สุดก็ปรากฏ

ตัว นเสียที

เงินเงินอาบน้ําชําระกายเสร็จสรรพ จนปีนขึ้นเตียงเตรียมเข้า

นอนแล้ว ฟูจือ จึงเดินเข้ามาโยนกล่องไม้ใบหนึ่งให้นางพร้อมทิ้งท้าย

สั้นๆ

“นี่ของเจ้า เก็บไว้ให้ดี”

ว่าแล้วก็เดินดุมๆ ไปล้างหน้าบ้วนปากที่ห้องข้างทันที เงินเงินรับกล่องมาถือไว้ น้ําหนักเบาหวิวราวกับข้างในว่างเปล่า

ทว่าพอลองเปิดออกดู … ข้างในกลับเป็น ปีกตั๋วเงิน มีทั้งฉบับละห้าสิบตําลึงและหนึ่งร้อยตําลึงคละเคล้ากัน รวม

เบ็ดเสร็จแล้วมีมูลค่าถึง ห้าร้อยตําลึง!

ห้าร้อยตําลึง? ให้นางจริงๆ หรือ?

เงินเงินอดทึ่งในความ “ใจป้า” ของฟูจือไม่ได้ สําหรับนางแล้ว

นี่มันเงินก้อนโตชัดๆ

ให้เปล่าๆ แบบนี้เลยหรือ? คงไม่ได้มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรแอบ

แฝงหรอกนะ?

แน่ๆ

เงินเงินสังหรณ์ใจว่าฟู่จื่ออี้ต้องมี “เงื่อนไข” บางอย่างตามมา

นางจึงไม่กล้านอน ได้แต่นั่งนับตั๋วเงินห้าร้อยตําลึงนั้นกลับไป

กลับมา นับซ้ําแล้วซ้ําเล่าเพื่อรอจือออกมาจากห้องน้ํา ครั้นคือชําระกายเสร็จเขาเปลี่ยนมาสวมอาภรณ์ลําลองเนื้อนุ่ม สําหรับใส่นอนเดินออกมา ก็ยังเห็นลู่เงินเงินนั่งหน้าตั้งตานับตั๋วเงินอยู่ ใต้แสงตะเกียง ท่าทางที่ดูเห็นแก่เงินจนออกนอกหน้าเช่นนั้น ทําเอา

ฟูจืออี้ที่จ้องมองอยู่ถึงกับต้องขมวดคิ้วอย่างอ่อนใจ

พอเงินเงินเห็นเงาร่างของสามีเดินออกมา นางก็ตั๋วเงินในมือ ไหวๆ พลางถามด้วยน้ําเสียงกึ่งเกรงใจกึ่งคาดหวัง “ทั้งหมดนี่… ให้ข้าจริงๆ หรือเจ้าคะ?” ฟูจือ ใช้ผ้าเช็ดผมที่ยังเปียกชื้นพลางส่งเสียง “อืม” ในลําคอเบาๆ

“ในเมื่อแต่งเข้าจวนโหวแล้ว ย่อมไม่อาจปล่อยให้เจ้าขัดสนจน

เสียหน้า ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจําวันทั้งหมดในจวนสามารถเบิกจ่ายได้ จาก ‘กองกลาง” ของตระกูล ส่วนเงินห้าร้อยตําลึงนี้ ให้เจ้าเก็บไว้เป็น “เงินก้นถุง” เอาไว้ สําหรับตกรางวัลบ่าวไพร่หรือใช้ยามฉุกเฉิน ทุกครึ่งปีข้าจะมอบให้เจ้าอีก ห้าร้อยตําลึง คิดว่าคงเพียงพอใช้กระมัง” เขานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวเสริม “สตรีในจวนจะมีการตัดชุด และทําเครื่องประดับใหม่ทุกฤดูกาลโดยใช้งบกองกลาง แต่หากเจ้าคิดว่า ไม่พอ แต่ละฤดูกาลเจ้าสามารถไปเลือกซื้อเครื่องประดับชุดใหม่ที่ร้าน เครื่องเงินข้างนอกได้ตาม ใจชอบ โดยให้งบไม่เกินหนึ่งร้อยตําลึง ให้ลง บัญชีส่วนตัวของข้าที่เรือนหน้าได้เลย…” ลู่เจินเจินตื่นเต้นดีใจจนเสียงหลง

“วะ…. วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ เจ้าค่ะ! ขอบคุณท่านเจ้าค่ะ

ท่านลําบากแย่แล้ว รีบนั่งลงก่อนเถิดเจ้าคะงานหยาบอย่างการเช็ดผม เช่นนี้ จะให้ท่านลงมือเองได้อย่างไร? มาเจ้าค่ะ… ให้ข้าจัดการเอง ให้ข้า

ปรนนิบัติท่านเองเจ้าค่ะ”

พูดจบก็ถลันเข้าไปแย่งผ้าเช็ดผมจากมือฟูจืออี๋ มาเช็ดผมให้เขา

อย่างประจบประแจงสุดฤทธิ์

ทุกครึ่งปีได้เงินก้นถุงห้าร้อยตําลึง! ทุกไตรมาสยังช้อปปิ้งเครื่อง ประดับได้อีกหนึ่งร้อยตําลึง! “บอสใหญ่สายเปย์” ที่ใจป้าถึงเพียงนี้ จะไป

หาได้จากที่ไหนอีก

อย่าว่าแต่เช็ดผมเลย ต่อให้สั่งให้นางคุกเข่าถูพื้นเรือนทิ้งเทาใหม่

ทั้งหมดอีกรอบ นางก็ยินดีทําถวายหัว!

หรือ?

ในโลกอินเทอร์เน็ตก็เคยมี “มุกตลก” ยอดฮิตอยู่เรื่องหนึ่งมิใช่

เจ้านายสั่งให้ “ทาสบริษัท” ทํางานล่วงเวลาไปดื่มเหล้าดูแลลูก ค้า… เสนอราคาให้ห้าสิบ… ทาสบริษัทปฏิเสธเสียงแข็ง “บอสคะ เห็นฉัน

เป็นคนยังไง?

งั้นเพิ่มราคาให้เป็น ห้าร้อย…. ทาสบริษัทเปลี่ยนสีหน้าทันควัน

บอสกะ คืนนีฉันเป็นคนของบอสค่ะ!’

ทุ่มราคาขาดตัวให้ ห้าพัน… ทาสบริษัทตอบรับแทบไม่ทัน

บอสกะ ไม่ต้องเห็นฉันเป็นคนก็ได้ค่ะ! ตอนนี้ เงินเงินก็อยากจะตะโกนบอก “บอสใหญ่” เหลือเกิน ว่า….ด้วยอํานาจแห่งเงินห้าร้อยตําลึงนี้ เจ้านายเจ้าชา! ชาตินี้ข้าเป็นคนของท่านแล้วเจ้าค่ะ!