สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 19 นางไม่รังเกียจที่จะเป็นภรรยาซวี่เสียน

บทที่ 19 นางไม่รังเกียจที่จะเป็นภรรยาซวี่เสียน

ภายในห้อง ลู่เจินเจินยังคง ‘อาละวาด’ ต่อไป

“พวกเจ้าคิดว่าที่ย้ากลับมาเยี่ยมบ้านในวันนี้ เพื่อจะมาผูกมิตรญาติดี

กับพวกเจ้า? เพื่อจะมาญาติดีกับพวกเจ้า แสร้งทําเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วก็ก้มหน้าก้มตารับกรรมในจวนโหว คอยเสาะหาผลประโยชน์ให้ครอบ

ครัว ยอมเสียสละตัวเองเพื่อปูทางให้ตระกูลลู่อย่างนั้นหรือ?”

“พวกเจ้า สําคัญตนผิดไปแล้ว นับตั้งแต่ข้าแต่งเข้าจวนโหว ลู่เจินเจินคนเดิมก็ได้ตายจากโลกนี้ไปแล้ว ลู่เจินเงินผู้นี้หาได้มีความเกี่ยว ข้องอันใดกับสกุลลู่ หากพวกเจ้ายังพอจะรู้ความอยู่บ้าง บัญชีความแค้นใน อดีตข้าจะไม่เอาความ ทว่านับจากนี้ไปต่างคนต่างอยู่ จนวันตายก็ไม่ต้องมา

เผาผีกัน”

“แต่ถ้ายังคิดว่าข้าจะยอมให้พวกเจ้าบีบเคล้นเชิดเล่นได้ตามใจชอบ

หวังจะเกาะกินเลือดกินเนื้อข้าต่อไป ก็ลองดู! อาศัยฐานะสะใภ้แห่งจวนโหว ในยามนี้ หากจะให้ทําเรื่องอื่นอาจจะไม่ไหว แต่ถ้าจะลากตระกูลลู่ทั้งตระกูล ลงโคลนตม ให้โงหัวไม่ขึ้นไปตลอดชีวิตล่ะก็ นับว่าเป็นเรื่องง่ายดายยิ่งนัก”

“จงจําคําพูดของข้าในวันนี้ไว้ให้ดี! ได้ยินหรือไม่?”

ลู่เจินเจินยิ้มเหี้ยมพลางตบแก้มหวังซื้อที่หน้าถอดสีเบาๆ แม้มิได้เจ็บ

ปวด แต่หยามเกียรติกันถึงที่สุด หวังชื่อกัดฟันกรอด จ้องมองเด็กสาวตรง หน้าด้วยความหวาดกลัว

เยนยง

นางพบว่า แม้ลู่เจินเจินจะดูเหมือนคนบ้าคลั่งแต่แววตากลับเยือก

เสียงในใจตะโกนบอกนางว่า…. สิ่งที่ลู่เจินเจินลั่นวาจาคือเรื่องจริง! นางคิดเช่นนั้นจริง ๆ!

หวังชื่อไม่เคยเจอเรื่องรับมือยากขนาดนี้มาก่อน นั่นเป็นเพราะฐานะ

ของลู่เจินเจินในยามนี้ สูงส่งเกินกว่าที่นางจะจัดการได้โดยง่ายเสียแล้ว

หากเป็นจริงดังที่ลู่เจินเจินว่า นางก็เปรียบเสมือนคนเท้าเปล่าไม่กลัว คนใส่รองเท้า 111 หากไปบีบคั้นนางมากเข้า สกุลลู่คงรับมือคนบ้าเช่นนี้ไม่ไหว

แน่

คุณหนูทั้งสามแห่งสกุลลู่ที่อยู่ข้างๆ ต่างตกใจจนรีบไปหลบหลังหวัง

ชื่อ ตัวสั่นงันงก

พวกนางเองก็นึกไม่ถึงว่า ลู่เจินเจินที่วันๆ เอาแต่หัวอ่อนว่านอนสอน ง่าย ไร้ปากเสียง พอได้บ้าขึ้นมา จะน่ากลัวถึงเพียงนี้

ประตู

ฮือๆๆ ช่วยด้วย!

โชคดีที่ลู่เหลียนเหลียนตาไว มองเห็นกลุ่มของลู่ชื่อเจี้ยที่ยืนอยู่หน้า

นางดีใจจนเนื้อเต้น รีบวิ่งถลาออกไปข้างนอกทันที ปากก็ตะโกนลั่น ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ช่วยด้วยเจ้าค่ะ! ลู่เจินเจินนาง… นางบ้าไปแล้ว!” พอวิ่งไปถึงตรงหน้า ชื่อเจี่ย เมื่อเหลือบไปเห็นฟูจืออี๋ที่ยืนอยู่ด้าน หลัง แววตาของลู่เหลียนเหลียนก็ไหววูบ จู่ๆ เท้าเจ้ากรรมก็เกิดทรงตัวไม่ อยู่ ร่างกายจิงเชถลาพุ่งเข้าหาอ้อมอกของฟูจืออี๋

ขณะที่เห็นว่าจะพุ่งเข้าสู่อ้อมอกของฟูจืออี๋อยู่รอมร่อ ลู่เหลียน

เหลียนก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วหลับตาลง

ขอเพียงวันนี้ฟู่จืออี๋รับนางไว้ จนเกิดการแตะเนื้อต้องตัวกัน นางก็จะ มีข้ออ้างหาทางแต่งเข้าจวนโหวได้

นางเป็นลูกอนุสกุลลู่เหมือนกัน แต่เพราะขี้เหนียงของนางเป็นที่โปรด

ปราน ความเป็นอยู่ของนางในตระกูลลู่จึงดีกว่าลู่เจินเจินอยู่บ้าง

ก่อนหน้านี้ตอนตระกูลคู่กับตระกูลฟูจะเกี่ยวดองกัน นางก็หวั่นไหว

อยู่ไม่น้อย เพียงแต่อี๋เหนียงแอบกระซิบเตือนนางว่า ท่านลี่สกุลฟูน่าจะมีโรค เรื้อรัง หรือมีรสนิยมวิปริตบางอย่าง

สองแม่ลูกจึงวางแผนกันว่า มิสู้ให้ลู่เจินเจินแต่งไปดูลาดเลาก่อน

หากจวนโหวไม่ใช่สถานที่ที่ดีจริงๆ ก็แล้วกันไป

แต่หากท่านสี่ตระกูลฟูไม่ได้มีข้อบกพร่องอันใด เป็นเพียงเพราะเรื่อง ดวงชะตาเท่านั้น ถึงเวลานั้นพวกนางค่อยหาหนทาง กําจัดลู่เจินเจินให้ตาย ตกไป หรือทําให้จวนโหวหย่าขาดจากลู่เจินเจินแล้วนางค่อยแต่งงานกับท่าน สี่แทน

ผู้สูงศักดิ์

นางไม่รังเกียจที่จะเป็นภรรยา ‘ชวี่เลียน [2]

วันนี้ได้เห็นท่านลี่สกุลฟูตัวจริง ช่างหล่อเหลาสง่างามสมเป็นคุณชาย

ยิ่งเห็นลู่เจินเจินแต่งตัวดี ราศีจับ หน้าตาสดใสกว่าตอนอยู่บ้านเดิม ลู่เหลียนเหลียนยิ่งคาดเดาได้ว่าชีวิตในจวนโหวคงจะสุขสบายไม่น้อย

เมื่อครู่ที่ลู่เจินเจินอาละวาด แม้ภายนอกนางจะดูหวาดกลัว แต่ลึกๆ

ในใจกลับยินดีปรีดา

หากลู่เจินเจินเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ เกรงว่าจวนโหวคงไม่ต้องการลูก สะใภ้แบบนี้ไว้ให้ยายหน้าวงศ์ตระกูลหรอกกระมัง?

ผนการของนางย่อมมีโอกาสสําเร็จมากขึ้นมิใช่หรือ?

เช่นนั้นแผน

วันนี้ลู่เจินเจินได้ล่วงเกินตระกูลลู่จนถึงที่สุด ติดยา เส้นทางพึ่งพา

บ้านเดิมของตนเองไปแล้ว

ขอเพียงทางจวนโหวรังเกียจนาง นางก็จะเหลือตัวคนเดียว ไร้ทั้ง บ้านสามี ไร้ทั้งบ้านเดิม ถึงเวลานั้นก็คงเป็นเพียงเนื้อบนเขียง ให้เชือดเฉือน

ได้ตามใจชอบ ขอเพียงแค่ให้ท่านลี่ตระกูลฟูมีการสัมผัสถูกเนื้อต้องตัวนาง ต่อหน้าธารกํานัล เรื่องราวหลังจากนี้ก็พูดคุยตกลงกันได้ง่ายแล้ว

พูดไม่ทันขาดค้า ฟูจืออี๋ก็เบี่ยงตัวหลบวูบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นลู่หู่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง

ร่างของลู่เหลียนเหลียนจึงพุ่งเข้าใส่ลู่หู่เบ้าเต็มเปา

ลู่หูดูภายนอกรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ แต่แท้จริงร่างกายกลวงเปล่า

เพราะหมกมุ่นในสุรานารีมานานแล้ว

เมื่อถูกลู่เหลียนเหลียนกระโจนใส่เช่นนี้ จึงหลบไม่ทัน ล้มหงายท้อง

ตึงลงไปกองกับพื้นทันที แทบจะจุกอกจนขาดใจตาย

ลู่เหลียนเหลียนหลับตาพริ้ม รู้สึกเพียงว่าตนเองล้มทับลงบนก้อน เนื้อนุ่มๆ ก้อนหนึ่ง แม้จะล้มลงไปแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

นางอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงซ่านด้วยความเคลิบเคลิ้ม ดูท่าท่านสี่

ตระกูลฟูก็คงมีใจให้นางอยู่เหมือนกัน ถึงขนาดล้มลงไปแล้วยังปกป้องรอง

รับตัวนางไว้อย่างดี

มือทั้งสองข้างแสร้งทําเป็นปัดป่ายลูบไล้ไปบนตัวอีกฝ่ายเบาๆ ราวกับ

ไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ปากก็เอ่ยเสียงหวานหยดย้อยว่า “พี่… พี่

เยย ขออภัยเจ้าค่ะ ท่านเจ็บตรงไหน… พี่ใหญ่?”

คําสุดท้ายนั้น เสียงหลงจนเกือบเพี้ยน

นางตะลึงงัน คนที่นางพุ่งเข้าใส่คือท่านสี่ตระกูลฟู่มิใช่หรือ? ไฉนคนที่

นอนแผ่หราอยู่บนพื้นกลายเป็นพี่ใหญ่ ไปได้เล่า?

ท่านสี่สกุลฟู่ ของข้าหายไปไหนแล้ว?

ลู่หูถูกลู่เหลียนเหลียนทับจนมึนหัวตาลาย เจ็บร้าวไปทั้งตัว

พอจะลุกขึ้น นังเด็กบ้าลู่เหลียนเหลียนก็ยังทับตัวเขาอยู่ ทําให้เยา

ตะเกียกตะกายปัดป่ายไปมาอยู่นานก็ลุกไม่ขึ้นเสียที

ปาก

ซ้ํายังได้ยินนั่งเด็กลู่เหลียนเหลียนปาก พร่ําเรียกหาแต่ ‘พี่เขยไม่หยุด

เยาบันดาลโทสะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ผลักลู่เหลียนเหลียนกระเด็น

ออกไปเต็มแรง พร้อมด่ากราดว่า

“นังเด็กสมควรตาย ตาบอดหรือไง? ที่แกทับอยู่น่ะคือข้า รีบไสหัวไป

ให้พ้นๆ เดี๋ยวนี้ จะทับย้าให้ตายเลยหรือไง!”

ว่าแล้วก็หันไปด่าพาลด่าบ่าวไพร่ข้างกายต่อ

“ตายกันหมดแล้วรึ? ไม่เห็นหรือไงว่านายท่านอย่างข้าล้มอยู่? ยังไม่

รีบมาพยุงบ้าขี้นอีก!”

เหล่าบ่าวไพร่รีบกรูเข้ามา ออกแรงช่วยกันพยุงลู่หูให้ลุกขึ้นมา

ลู่หู่ยังคงด่าทอไม่หยุด “ลู่เหลียนเหลียน นั่งแพศยาทําข้าเจ็บตัว คอย

ดูเถอะประเดี๋ยวข้าจะจัดการแกให้น่วม…”

สมองของลู่ชื่อเจี๊ยประมวลผลไม่ทันไม่รู้จะด่าลูกชายที่ทําตัวไม่ สํารวมต่อหน้าแขกเหรื่อก่อนดี หรือจะด่าลูกสาวคนที่สามดี ที่ใช้วิธีตื้นเขิน

น่ายายหน้าเช่นนี้?

หรือจะพุ่งเข้าไปตบหน้าลูกสาวคนรองที่กําลังบ้าคลั่งอยู่ข้างใน

แล้วด่านังลูกทรพีตี?

เขายืนนิ่งแข็งทื่อเป็นตอไม้ไปเสียแล้ว จนกระทั่งฟูจืออี๋แสร้งกระแอม

ไอขึ้นมาทีหนึ่ง นั่นแหละถึงช่วยปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์ได้

ลู่ชื่อเจี๋ยถลึงตาใส่ลู่หู่และลู่เหลียนเหลียนไปทีหนึ่ง จากนั้นจึงได้สาว เท้าอย่างเร็วรี่เข้าไปในห้อง “เอะอะอะไรกัน! อยู่ดีไม่ว่าดี… เจ้ารอง นี่เจ้าเสีย สติไปแล้วรึ? วันนี้เป็นวันกลับบ้านเดิมแท้ๆ คนทั้งจวนอุตส่าห์ตื่นแต่เช้าตรู่ มารอรับเจ้า แล้วดูเจ้าทําตัวเข้าสิ กล้าดีอย่างไรมาตะโกนด่าทอแม่ใหญ่ของ เจ้า…. กิริยาเช่นนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน!”

“ทําไม? เจ้าถือดีว่าแต่งงานสูงศักดิ์เข้าจวนโหว แล้วบิดามารดาจะสั่ง

สอนไม่ได้แล้วใช่ไหม?”

ลู่เจินเจินมองดูลู่ชื่อเจี๋ยที่ยังแสร้งวางมาดขึงขัง แล้วแค่นหัวเราะ

“ใช่เจ้าค่ะ บุตรสาวที่ออกเรือนไปแล้วก็เหมือนกับน้ําที่สาดออกไป

[3] นี่ท่านเป็นคนบอกข้าเอง ไม่ใช่หรือ? ถ้าข้าไปอยู่จวนโหวแล้วได้รับความ น้อยเนื้อต่ําใจอะไรก็ให้อดทนไว้เอง อย่าได้นําความเดือดร้อนมาให้บ้านเดิม! อะไรกัน ผ่านไปไม่กี่วันก็ลืมสิ้นแล้ว?”

ลู่ชื่อเจี้ยหน้าขรึมลง จ้องมองลู่เจินเงินด้วยสายตามืดมน “นี่ปีกกล้า ยาแข็งแล้วสินะ? ไม่เห็นหัวบ้านเดิมแล้วรึ? เจ้าคิดให้ดีๆ นะ แม้เจ้าจะแต่งไป อยู่จวนโหว แต่อี๋เหนียงของเจ้ายังอยู่ที่นี่! เจ้าไม่กลัวว่า…”

เชิงอรรถ

(BEHE### สํานวนจีนเปรียบเปรยว่า คนที่ไม่มีอะไร

จะเสีย (เท้าเปล่า) ย่อมไม่เกรงกลัวคนที่มีฐานะหรือมีสิ่งที่ตองปก ป้อง (ใส่รองเท้า) เพราะถ้าปะทะกัน คนเท้าเปล่าก็แค่เจ็บตัว แต่ คนใส่รองเท้าอาจเสียทั้งรองเท้าและชื่อเสียง คล้ายสํานวนไทย

ว่า “หมาจนตรอก”

หมายถึง ภรรยาคนที่สองที่แต่งงานเข้ามาหลังจากภรรยาเอก

คนแรกเสียชีวิต คนจีนโบราณเปรียบสามีภรรยาเหมือนเสียง ดนตรีที่สอดประสาน (พิณและซอ) หากภรรยาตาย ก็เหมือนสาย พิณขาด สามีจึงต้อง “ขึงสายใหม่” (แต่งงานใหม่) 3. ***H26985393837 สุภาษิตจีนโบราณที่เปรียบเปรย ว่า ลูกสาวเมื่อแต่งงานไปแล้วก็ถือเป็นคนของบ้านอื่น (บ้านสามี)

ตัดขาดจากบ้านเดิม ไม่สามารถกลับมาพึ่งพาหรือเรียกร้องสิทธิ์ ในบ้านเดิมได้อีก เหมือนน้ําที่สาดลงพื้นแล้วเก็บคืนไม่ได้