สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 20 กลับตาลปัตรผิดทํานองคลองธรรม

บทที่ 20 กลับตาลปัตรผิดทํานองคลองธรรม

“ข้ามีอะไรต้องกลัว? นางเป็น ‘อี๋เหนียงของท่าน ท่านเป็นสามีนาง ท่านคงไม่ไร้ยางอายถึงขนาดคิดจะให้ย้า หรือให้จวนโหวเลี้ยงดูอนุภรรยาให้ ท่านหรอกนะ? ใต้เท้าลู่ ท่านยังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่?”

ลู่เจินเจินแค่นหัวเราะปฏิเสธค้านั้นอย่างสิ้นเชิง

อี๋เหนียงของลู่เจินเจินผู้นี้ นับเป็นคนเขลาเบาปัญญาคนหนึ่ง นับตั้งแต่คลอดลู่เจินเจินออกมา นางก็หมดความโปรดปราน นางจึง คิดมาตลอดว่าเป็นความผิดของลู่เจินเจิน

โทษว่าเป็นเพราะลู่เจินเจินเกิดมาเป็นลูกสาว ไม่ใช่ลูกชาย ลู่ อเจียง

ได้ไม่โปรดปรานนางแล้ว

พยเงินเงินเริ่มโตขึ้นมาหน่อย นางก็ใช้เงินเงินเป็นเครื่องมือเรียก

ร้องความสนใจ

เพื่อจะหลอกล่อให้ลู่ชื่อเจี้ยมาหาที่เรือน นางทําเรื่องสารพัด ไม่ว่าจะ เป็นการไล่ลู่เจินเจินออกไปยืนตากลมหนาวนอกเรือนครึ่งค่อนคืนในฤดู

หนาว หรือไม่ก็ให้ไปยืนตากแดดแผดเผาในฤดูร้อนอยู่บ่อยครั้ง

จนกระทั่งเห็นว่าต่อให้ลู่เงินเงินล้มป่วย ชื่อเจี้ยก็ไม่สนใจใยดี นาง

ถึงได้ยอมเลิกราไป

จวบจนลู่เจินเจินโตขึ้นมาอีกหน่อย เบี้ยหวัดรายเดือนที่มีให้อย่าง

น้อยนิดจนน่าเวทนาอยู่แล้ว ก็ยังถูกอี๋เหนียงรีดไถเอาไปจนเกลี้ยง

รีดไถไปทําอะไรน่ะหรือ? ก็เอาไปซื้อแป้งผัดหน้าชาดทาปากซื้อผ้าตัด ชุดใหม่มาแต่งสวยให้ตัวเองน่ะสิ

ไม่เคยสนใจเลยสักนิดว่าลู่เจินเจินจะกินอิ่มหรือนอนอุ่นหรือไม่

ยามที่อู่เจินเจินถูกพี่น้องรังแก ถูกบ่าวไพร่ดูแคลน อี้เหนียงผู้นั้นไม่ เคยออกหน้าปกป้องนางเลยสักครั้ง

มิหนําซ้ํายังดุด่านาง กล่าวโทษว่าเป็นเพราะตัวนางทําตัวไม่น่าเอ็นดู เอง สมควรโดนแล้ว

การแต่งงานในครั้งนี้ ขนาดเหนียงมารดาผู้ให้กําเนิดลู่เหลียน เหลียนยังรู้จักปกป้องลูกตัวเอง

แต่อี๋เหนียงของลู่เจินเจิน พอฟังลู่ชื่อเจี้ยมาพูดเรื่องนี้ นางกลับตอบ

ตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

มิหนําซ้ํายังแสร้งทําจริตมารยา อาศัยข้ออ้างว่าลู่เจินเจินต้องเสียสละ

เพื่อสกุลลู่ รั้งตัวลู่ชื่อเจี้ยให้ค้างอ้างแรมที่เรือนของนางถึงครึ่งเดือน

ครึ่งเดือนนั้น ลู่เจินเจินได้กินแค่ข้าวต้มประทังชีวิต ถูกขังให้อยู่แต่ใน ห้องห้ามออกไปไหน

ส่วนอี้เหนียงของนางกลับเบิกบานสําราญใจ สรรหาวิธีมาปรนนิบัติ เอาใจคู่ อเจียม ากันแต่ละวัน

มิน่าเล่า ลู่เจินเจินคนเดิมถึงยอมหนีไปตายดาบหน้า ดีกว่าต้องกลับ มาเห็นหน้าอี๋เหนียงคนนี้

สําหรับลู่เจินเจินคนปัจจุบันยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่ตบหน้าเหนียงสั่ง สอนสักสองฉาดก็นับว่าใจบุญแล้ว ยังจะหวังเอาอี้เหนียงมานางอีกหรือ? หากขู่เช่นนี้จริง นางจะได้ตอบสวนกลับไปว่า ‘เชิญท่านลงมือทรมาน อี๋เหนียงให้หนําใจได้เลย ไม่ต้องเกรงใจข้าหรอก!’

ลู่ชื่อเจี้ยคาดไม่ถึงว่าลู่เจินเจินจะตอบกลับมาเช่นนี้ เขาจ้องมองนาง

ด้วยความตกตะลึง

ในความทรงจําของเขา ลูกสาวคนรองผู้นี้หัวอ่อนว่านอนสอนง่ายที่ สุด และเชื่อฟังอี้เหนียงของนางมากที่สุด ไฉนแต่งออกไปได้ไม่กี่วัน ถึงได้ลุก

ขึ้นมาแข็งย้อกลับตาลปัตรผิดทํานองคลองธรรมไปได้ถึงเพียงนี้?

“เจ้าอกตัญญูเนรคุณขนาดนี้ ไม่กลัวชื่อเสียงเสียหายจนจวนโหวหย่า ยาดจากเจ้าหรือ?” ลู่ชื่อเจี้ยเอ่ยเสียงเย็น

ลู่เจินเจินทําท่า ‘หมูตายไม่กลัวน้ําร้อนลวก [1] ตอบกลับไปว่า

“ข้าแค่กตัญญูต่อผู้อาวุโสในจวนโหวก็พอแล้ว ใครจะมาจับผิดข้าได้

อีกอย่าง ต่อให้ชื่อเสียงข้าจะเสียหาย ข้าจะต้องกลัวอะไรเล่า? ข้าออกเรือน ไปแล้วนะ กลับเป็นพวกท่านต่างหาก หากชื่อเสียงข้าฉาวโฉ่ ชื่อเสียงของคุณ หนูตระกูลสู่คนอื่นๆ ก็พลอยมัวหมองไปด้วย เดิมทีก็ขายไม่ออกอยู่แล้ว วัน หน้าเกรงว่าจะยิ่งหาคนมาสู่ยอไม่ได้เลยกระมัง”

“เจ้า…” อู่ชื่อเจี้ยถูกท่าทางอันธพาลไร้ยางอายของลู่เจินเจินยั่วโมโห จนพูดไม่ออก

ลู่เจินเจินมองดูฟ้าว่าเริ่มสายแล้ว คิดว่าสกุลลู่คงไม่มีอารมณ์เลี้ยง

ข้าวพวกนางแล้วกระมัง

“พอเถอะ! เลิกแสแสร้งทําท่าทางน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้เสียที! คิดว่า คนเขาดูไม่ออกหรือว่าท่านคิดอะไรอยู่?”

ยวนย

เป็นลูกผู้ชายอกสามศอกแท้ๆ อยากได้ลาภยศเงินทองไม่รู้จัก กลับหวังแต่จะขายลูกสาวกิน ลูกสาวคนนี้ถูกท่านขายไปแล้ว

หนหนิง บุญคุณที่ให้ทําเนิดและเลี้ยงดูก็ถือว่าชดใช้คืนให้จนหมดสิ้นกันแล้ว

วันหลังหากท่านอยากจะขายอีก ก็ลองหันไปดูพวกลูกสาวที่เหลือของท่านสิ ยังเหลือให้ยายอีกตั้งสองสามคน ค่อยๆ ทยอยขายไปเถอะ เดี๋ยวก็ได้ราคาดี

เองนั่นแหละ!”

“ข้าลู่เจินเจิน ขอประกาศไว้ ณ ตรงนี้ ต่อหน้าสามีของข้า และต่อ หน้าคนสกุลลู่ทุกคน นับจากนี้ไป ข้ากับสกุลลู่ถือว่าบุญคุณความแค้นยาด สะบั้นต่อกัน ไม่ต้องมีการไปมาหาสู่กันอีก!”

ยางนอก

พูดจบ ลู่เจินเจินก็ผลักลู่ชื่อเจี้ยออกให้พ้นทาง แล้วเดินดื่มๆ ออกไป

ลู่ชื่อเจี้ยโกรธจนกัดฟันกรอด “เจ้า…. นั่งลูกอกตัญญู…”

ลู่เจินเจินเดินออกจากห้องของหวังชื่อด้วยท่วงท่าแน่วแน่ นางลง บันไดเรือนมาทีละก้าว ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ฟูจืออี๋ ผู้ซึ่งยืนกอดอกมอง เหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา

“ท่านสี่ พวกเรากลับบ้านกันเถอะเจ้าค่ะ!”

แววตาของฟู่จื่ออี้ไหววูบเล็กน้อย เขาพยักหน้าตอบรับแล้วขยับกาย

เตรียมจะเดินจากไป

ลู่ซื่อเจี๋ยเพิ่งได้สติ รีบวิ่งไล่ตามมาปั้นหน้าประจบสอพลอ

“ลูกเขยคนดี…. งานเลี้ยงฉลองกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมเตรียมไว้พร้อม

แล้ว พวกท่านยังไม่ได้ทานอาหารกันเลย ไฉนจะรีบกลับเสียแล้วเล่า?”

“นังหนูรองบุตรสาวบ้าผู้นี้ เมื่อครู่นางเพียงกระทบกระทั่งกับมารดา

และพี่น้องนิดหน่อย จึงได้เอ่ยประชดประชันไปตามอารมณ์เท่านั้น! จะไปถือ เป็นจริงเป็นจังได้อย่างไร?”

“บุตรสาวของข้าคนนี้ นิสัยใจคอประหลาดมาแต่ไหนแต่ไร ยามอยู่ บ้านก็ชอบรังแกพี่น้อง ทั้งอกตัญญูต่อแม่ใหญ่เป็นกิจวัตร…”

จู่ๆ ฟูจืออี๋ก็เอ่ยแทรกขึ้น “ก่อนหน้านี้ตอนที่สกุลลู่ไปเยือนจวนโหว เพื่อส่งมอบดวงชะตาของภรรยาบ้า ท่านกลับบอกว่านางเป็นสตรีที่อ่อนโยน ว่านอนสอนง่าย ทั้งยังรู้ความเข้าใจมารยาท เป็นที่สุดมิใช่หรือ?”

“ไฉนยามนี้ถึงกลับคําว่านางนิสัยประหลาด ชอบรังแกพี่น้องซ้ํายัง

อกตัญญูต่อแม่ใหญ่เสียเล่า? ใต้เท้าลู่…หรือว่าตอนนั้นท่านมีเจตนาหลอ

กลวงจวนโหว?”

ลู่ชื่อเจี้ยตื่นตระหนก รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน “ไม่เลย หามิได้! ต่อให้ข้ามีความกล้าเพิ่มขึ้น อีกร้อยเท่า พันเท่า ก็มิกล้าหลอกลวงจวนโหว

หรอก”

“เช่นนั้น…. ก็เท่ากับว่าใต้เท้าลู่กําลัง กล่าววาจาเหลวไหล อยู่สินะ? ถึง กับกล้าสาดโคลนใส่สตรีของจวนโหวต่อหน้าต่อตาข้า…. ต่อให้ท่านจะมีศักดิ์

เป็นบิดาผู้ให้กําเนิดของฮูหยินข้า ก็ใช่ว่าจะทําตัวไร้เหตุผลได้กระมัง” ฟูจืออี๋เอ่ยไล่ต้อนด้วยท่าทียิงยังดุดัน

อู่ชื่อเจี้ยหน้าเสีย… จะยอมรับว่าตอนนั้นหลอกลวงจวนโหวก็ไม่ได้ หรือจะยอมรับว่าตอนนี้ใส่ร้ายลู่เจินเจินก็ไม่ได้อีก!

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาถึงฝืนยิ้มออกมาได้อย่างยากเย็น

“ใช่แล้ว… ข้าเลอะเลือนไปเอง ข้าพูดผิดไป นังหนูรองเป็นคนอ่อนโยน ว่านอนสอนง่าย ทั้งรู้ความเข้าใจและเข้าใจมารยาทที่สุดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ดวงชะตาก็สมพงศ์กับจวนโหวและท่านลี่ที่สุด เมื่อครู่นังหนูรองโมโห ก็เป็น เพราะพี่น้องของนางทําตัวไม่ดีเอง แม่ใหญ่ของนางก็ไม่ยุติธรรม! เป็นความ ผิดของพวกเราทั้งนั้น นังหนูรองไม่ผิดเลยสักนิด….

ฟู่จื่ออี้ถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ใต้เท้าลู่เข้าใจได้เช่นนี้ก็ดีแล้ว! เหมือนว่าท่านจะเข้มงวดกับคนในเรือนหลังไม่พอ ฮูหยินของข้าเพิ่งกลับมา

เยี่ยมบ้านวันนี้ กลับต้องมารองรับอารมณ์ของสตรีเรือนหลังเสียยกใหญ่

หากผู้ใดไม่รู้ไม่ จะพาลคิดไปได้ว่าสกุลลู่ไม่พอใจจวนโหวของพวกเราเอานะ”

“หามิได้! หามิได้เด็ดขาด!” ชื่อเจี้ยเหงื่อกาฬไหลพลั่กราวกับน้ําไหล สีหน้าแปรเปลี่ยนไปทันที

เมื่อเห็นว่าข่มขวัญอีกฝ่ายได้ที่แล้ว ฟู่จืออี้ก็ไม่คิดพูดพร่ําทําเพลงให้

เสียเวลาอีก

เขาสาวเท้าเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอกทันที แม้คนสกุลลู่อยากจะรั้ง ตัวไว้แต่ก็ไม่กล้า ได้แต่เดินตามหลังมาด้วยท่าท่างกล้าๆ กลัวๆ

เมื่อมาถึงหน้าประตูใหญ่ คนยองจวนโหวที่เฝ้ารออยู่นานแล้ว ก็รีบ เข้ามาประคองลู่เจินเจินขึ้นรถม้า โดยที่นางไม่หันหลังกลับไปมองบ้านเดิมแม้

แต่แวบเดียว

ฟู่จื่ออี้ก้าวตามขึ้นไป แล้วหันมาประสานมือคารวะคนสกุลลู่พอเป็น

พิธี “ยอลา”

คนขับรถม้าสะบัดแส้ทันที รถม้าแล่นทะยานออกไป ทิ้งสกุลลู่ไว้เบื้อง

หลัง…

ภายในรถม้ายากลับ ฟู่จื่ออี้ยังคงนั่งพิงผนังรถปิดตาพักผ่อนสายตา ไม่ได้เอ่ยปากใต่ถามอะไรแม้แต่คําเดียว

ลู่เจินเจินอดไม่ได้ที่จะกล่าวชื่นชมในใจ สมแล้วที่เป็นขุนนางใหญ่ผู้มี

อํานาจล้นฟ้าในวันข้างหน้า วิสัยทัศน์ช่างกว้างไกลและวางตัวได้สงบนิ่งยิ่ง

นัก

ยิ่งนึกถึงคําพูดที่ฟูจี อีช่วยปกป้องนางในบ้านสกุลลู่เมื่อครู่ คะแนน ความประทับใจที่มีต่อ ‘บอส’ คนนี้ ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก!

แต่พอคิดดูอีกที วันนี้นางระบายอารมณ์ใส่บ้านสกุลลู่จนสะใจแล้วก็ จริง แต่ฟูจืออี้กับนางยังไม่ได้กินข้าวกันเลยนี่นะ จะปล่อยให้ ‘บอส’ ต้องมา หิวโชเพราะธุระของนางได้อย่างไร นั่นมันผิดวิสัยลูกน้องที่ดี ยังดีที่นางรอบคอบ พกเงินติดตัวออกมาด้วย คิดได้ดังนั้น นางจึงขยับเข้าไปใกล้ฟู่จืออี้อีกนิด “ท่านสี่ งานเลี้ยงมื้อนี้ เรายังไม่ได้กินกันเลย เอาอย่างนี้ดีไหมเจ้าคะ ข้าขอเป็นเจ้ามือพาท่านไปที่ หอสุรา เพื่อไป… โซ้ย…. เอ้อ ไปทานข้าวสักมื้อดีหรือไม่เจ้าคะ?”

เชิงอรรถ

#HKT เป็นสํานวนหมายถึงทําท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว เปรียบเสมือนการชําแหละหมู จะต้องเอาน้ําร้อนราดเพื่อขูดขน ออก ถ้าหมูตายไปแล้ว ย่อมไม่รู้สึกเจ็บปวดร้อนหนาวต่อน้ําที่

ราดลงมา