สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 14 ขโมยฟ้าเปลี่ยนตะวัน

“รับทราบขอรับ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้… เอ๊ะ ไม่ต้องสนใจหรือ

ขอรับ?” ต้าหม่านมีสีหน้างุนงง

ด้วยสามีภรรยาเปรียบเสมือนคนคนเดียวกัน หากชื่อเสียงของสะใภ้สี่

มัวหมอง ย่อมส่งผลกระทบถึงท่านอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง ไฉนเจ้านายถึงสั่ง ให้ไม่ต้องสนใจเล่า?

ตาหม่านแสดงออกชัดเจนว่าไม่เข้าใจ

แต่เขามีข้อดีอย่างหนึ่ง คือเจ้านายสั่งคําไหนย่อมเป็นคํานั้น ต่อให้ไม่

เข้าใจก็จะไปทํา เขาพยักหน้ารับอย่างห่อเหี่ยว “บ่าวทราบแล้วขอรับ”

ในขณะในจังหวะที่เขากําลังจะถอยออกไป ปู่จื่ออี้ก็สําทับขึ้นอีก

ประโยค “ข่าวลือนี้ห้ามแพร่งพรายออกไปนอกจวนเด็ดขาด มิฉะนั้นข้าจะเอา

เรื่องเจ้าแต่เพียงผู้เดียว!”

ต้าหม่านชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่นานก็เข้าใจความหมาย

เขายืดอกขึ้นทันที “ท่านสี่วางใจได้เลยขอรับ ในเมื่อท่านสั่งห้ามมิให้ รั่วไหลออกไปภายนอก บ่าวรับรองว่าจะไม่มีหลุดออกไปแม้แต่ครึ่งคําขอรับ!”

พูดจบ เขาก็ถอยออกไปอย่างนอบน้อม

หลังจากบ่าวคนสนิทถอยออกไปแล้ว ฟู่จืออี้นั่งนิ่งอยู่ครึ่งค่อนวัน

ตําราในมือกางค้างไว้ไม่ได้พลิกอ่านเลยแม้แต่หน้าเดียว

จนกระทั่งคนจากเรือนหลานชื่อมาสอบถาม เพื่อแจ้งเตือนว่า วัน พรุ่งนี้คือวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม [1] และกําชับว่าไม่ว่าอย่างไร ฟู่จืออี้จะต้อง กลับไปบ้านสกุลลู่กับลู่เจินเจินให้ได้ เขาถึงเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

เยาแหงนมองดูสีท้องฟ้า แม้เวลายังถือว่าเช้าอยู่ แต่เพื่อกลับไปหารือ เรื่องกําหนดการ กลับบ้านพรุ่งนี้ กลับไปเรือนหลังก่อนเวลาสักหน่อยก็น่าจะ

ฟูจืออี้วางตาราที่ถือค้างมานานก่อนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ

พอกลับมาถึงเรือนทิงเทา ภายในเรือนกําลังวุ่นวายกันยกใหญ่ ทาง ด้านหูชื่อพอตั้งสติได้ ก็จัดการงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสมคําร่ําลือ

เมื่อทราบว่าพรุ่งนี้ลู่เจินเจินต้องเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านเต็ม จึงรีบ จัดเตรียมของขวัญเยี่ยมบ้านตามธรรมเนียมไว้ให้เสร็จสรรพ พร้อมสั่งให้ บ่าวไพร่ยนหีบสมบัติมาให้สะใภ้สี่ตรวจสอบถึงเรือนทิงเทา เพื่อที่พรุ่งนี้เช้า จะได้ขนย้ายขึ้นรถม้าที่ประตูสองได้ทันท่วงที

ลู่เจินเจินกําลังพาสาวใช้ตรวจสอบของขวัญกลับบ้านอยู่พอดี ต้อง ยอมรับว่าจวนโหวนั้น มือเติบ จริงๆ ของขวัญกลับบ้านชุดนี้จัดเตรียมตาม เกณฑ์มาตรฐานเดียวกับพี่สะใภ้คนอื่นๆ ตอนแต่งเข้าบ้านไม่มีขาดตกบก

พร่อง

อย่าว่าแต่ของกิน ใบชา สุรา และผ้าแพรพรรณชั้นดีเลย ในนั้นยังมี กล่องสมุนไพรล้ําค่าอยู่อีกหลายกล่อง

เมื่อรวมกับกองภูเขาเลากา หลาน อมอบให้มาก่อนหน้านี้ ก็แทบจะ อัดแน่นเต็มรถม้าได้คันหนึ่งอยู่แล้ว

ลู่เจินเจินเห็นแล้วปวดใจ ของดีๆ เหล่านี้ ต้องเอาไปประเคนให้สกุล โดยสูญเปล่าทั้งหมดเลยหรือ?

ทําไมต้องให้? จวนสกุลลู่ไม่คู่ควรแม้เพียงกระผีกชิ้น

อย่าได้เห็นว่าตอนนี้ลู่เจินเจินดูเหมือนจะมีความสุขดีในบ้านสกุลฟู

นั่นเป็นเพราะเป้าหมายชีวิตของนางไม่เหมือนคนอื่น

หากเปลี่ยนเป็นสตรีอื่น รีอื่น การแต่งให้ฟูจืออี้ย่อมไม่ต่างอันใดกับหนทาง

สู่ความตาย

อย่าว่าแต่สตรีในยุคนี้เลย ต่อให้เป็นยุคปัจจุบันที่นางจากมา ยังมีคู่ สามีภรรยาตั้งเท่าไร ที่ต้องหย่าร้างกันเพราะฝ่ายชาย ไร้น้ํายา จนไม่อาจมี ทายาทสืบทอดได้

ในยุคสมัยที่บุตรคือหลักประกันเดียวของสตรีเช่นนี้ หากไร้ทายาท ชีวิตช่วงครึ่งหลังย่อม มืดมนไร้หนทาง

ไม่อย่างนั้นทําไมลู่เจินเจินคนเดิม ที่เป็นเพียงสตรีอ่อนแอ มีหรือจะ

ใจเด็ดถึงขั้นยอมหนีไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าถูกบีบให้แต่งเข้าจวนโหว?

การที่สกุลลู่ส่งลู่เจินเจินมาแต่งเข้าสกุลฟู่ แทบไม่ต่างอะไรกับการ “

บีบให้นางไปตาย’ ทั้งเป็น

มาตอนนี้ยังจะหวังมาชุบมือเปิบ จากของขวัญเยี่ยมบ้านมูลค่า

มหาศาลพวกนี้อีกรึ?

ฝันไปเถอะ…. ตราบใดที่ลู่เจินเจินคนนี้ยังอยู่

หลังตรวจสอบเสร็จ ลู่เจินเจินก็สั่งการให้ติงเชียงและคนอื่นๆ คัดเอา ของมีค่าที่สุดที่หูชื่อและหลาน อตั้งใจเตรียมไว้แยกออกมาทันที

เหลือทิ้งไว้เพียงยองกินพื้นๆ ไม่กี่อย่าง ใบชาชั้นถูกลับเปลี่ยนเป็น

ชาคุณภาพต่ํา สุราหมักสิบปีที่เลื่องชื่อก็ถูกแทนที่ด้วย “สุราใหม่” ที่เพิ่งหมัก

ในปีนี้

แม้จะคัดของมีค่าออกไปจนเกือบหมดแล้ว ลู่เจินเจินยังรู้สึกว่าเยอะ

เกินไปอยู่ดี จนอยากจะลดจํานวนลงอีกสักหน่อย

ไห่ถังที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับปาดเหงื่อ เอ่ยเตือนเสียงสั่น

“สะใภ้สี่ลดไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ! ของพวกนี้หากหามออกไป ชื่อ

เสียงจวนโหวจะ…”

ลู่เจินเจินเพิ่งฉุกคิดได้เรื่องนี้มิได้เกี่ยวเพียงแค่ว่าเจ้าสาวคนใหม่จะได้

รับความสําคัญจากทางบ้านสามีหรือไม่ แต่ยังเกี่ยวพันไปถึงหน้าตาของจวน

โหวด้วย

จวนโหวใหญ่โตโอ่อ่าปานนี้ หากของขวัญเยี่ยมบ้านดูอัตคัดขัดสน ถ้า

เรื่องนี้แพร่ออกไปมิน่าอับอายขายขี้หน้าชาวบ้านร้านตลาดหรอกรึ?

ตะวัน’

หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ ลู่เจินเจินตัดสินใจงัดกลยุทธ์ ขโมยฟ้าเปลี่ยน

[2]

ออกมาใช้!

นางสั่งการให้ติงเชียงไปที่ห้องเก็บสินเดิมของตนแล้วยนเอาสินเดิม

ขยะที่ไร้ราคาออกมาสับ

เปลี่ยนแทนที่ของล้ําค่าที่คัดออกไปเมื่อครู่ทันที!

วิธีการพิลึกพิลั่นเช่นนี้ เกิดมาไม่เคยพบเคยเห็น!

ไห่ถังและสาวใช้คนอื่นๆ ถึงกับ “อ้าปากค้าง ไปตามๆ กัน! ติงเชียง

เป็นคนเถรตรง เจ้านายว่าอย่างไรนางย่อมว่าตามกัน บอกให้ไปขนสมบัติ ขยะ นางก็ไปขนมาจริง ๆ มิหนําซ้ํายังช่วยลู่เจินเจินคัดเลือกอย่างขะมักเขม้น

ในห้องเก็บของ

“สะใภ้สี่…อันนี้เจ้าค่ะ อันนี้ไม่มีราคา!”

“ติงเชียง เจ้าโง่หรือเปล่า? ต่อให้ไม่มีราคา แต่อย่างน้อยก็ดูสวยดีนะ! เก็บไว้เป็นของกํานัลให้ผู้อื่นในวันหน้ายังได้ เลือกเอาพวกที่ ใหญ่เทอะทะ แต่ไร้ราคา’ ออกมาสิ! จะยอมให้พวกนั้นได้กําไรจากข้าแม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่

ได้”

“รับทราบเจ้าค่ะ!” ติงเชียงพยักหน้าอย่างเบิกบาน ออกแรงคุ้ยหา

ของที่ ไร้ค่าที่สุด’ ในกองสินเดิมอย่างสุดกําลัง

ไห่ถัง โม่ลี่ และรุ่ยเชียง สาวใช้ทั้งสามคนได้แต่หันมาสบตากันปริบๆ พวกนางมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า เป็นเพราะตนเองนั้นยังแปลกและ

เพี้ยนไม่พอ จึงทําให้ดูเหมือนมีกําแพงบางอย่างกั้นกลางระหว่างพวกนางกับ

สะใภ้สี่อยู่

เวลานี้แหละ คือโอกาสทองที่จะพังทลายกําแพงนั้นลง!

ทั้งสามคนสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องเก็บของด้วยท่า

ทางอาจหาญ ประหนึ่งขุนพลเตรียมออกศึก

“สะใภ้สี่ เรื่องนี้ปล่อยให้พวกบ่าวจัดการเถอะเจ้าค่ะ พวกเราสามคน พอจะมีสายตา เฉียบแหลมอยู่บ้าง รับรองว่าของที่คัดออกมาจะต้องไร้ค่าไร้

ราคาที่สุดแน่นอน!”

ทั้งสาม บอกรับรองด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ลู่เจินเจินพยักหน้าอย่างชื่นชม “งั้นฝากพวกเจ้าด้วย งานนี้ถ้าทําได้

ถูกใจข้า ตกรางวัลคนละสองตําลึง”

พอได้ยินเรื่องรางวัล ทั้งสามยิ่งมีกําลังใจฮึกเหิมพุ่งทะยาน พวกนาง

ช่วยกันประคองลู่เจินเจินออกมานั่งที่ตั่งนุ่มจัดแจงน้ําชาและขนมเลิศรสมา

ปรนนิบัติมิให้ขาดตกบกพร่อง พร้อมสั่งสาวใช้รุ่นเล็กอีกสองนางมาคอยพัด

วีอยู่ข้างกาย

ส่วนพวกนางสามคนบุกตะลุยเข้าห้องเก็บของด้วยความมุ่งมั่น

ตอนที่ปลือกลับมา สิ่งที่เขาเห็นคือฉากเด็ดที่สาวใช้ทั้งสี่อบเนื้อตัว

ตอนที่ฟูจืออี้กลับมา สิ่งที่เขาเห็นคือฉากเด็ดที่สาวใช้ทั้งสี่คนเนื้อตัว มอมแมม ยนเอา ขยะ’ กองโตออกมาจากห้องเก็บของเพื่อมาอวด ลู่เจินเจินอย่างภาคภูมิใจ

“สะใภ้สี่ ดูของที่บ่าวคัดมาสิเจ้าคะ ของพวกนี้ภายนอกดูหรูหรา แต่ จริงๆ แล้วมูลค่ารวมกันไม่ถึงห้าตําลึงด้วยเจ้าค่ะ”

“สะใภ้สี่ ของในมือบ่าวพวกนี้ดูดีมีราคา แต่รวมแล้วไม่เกินหกตําลึง หรอกเจ้าค่ะ”

“ยังมีส่วนของบ่าวอีกเจ้าค่ะ สะใภ้สี่ท่านดูของกองนี้สิเจ้าคะ ทั้งกินที่

ทั้งหนักอึ้ง จับยัดใส่ลงหีบไป ใครหน้าไหนก็ดูไม่ออกว่าข้างในเป็นอะไร พาน จะนึกว่าเป็นยองล้ําค่า ราคาแพงเสียอีก”

อี้กวาดสายตามองกองขยะ ที่วางเกลื่อนอยู่ครึ่งลานเรือน ถึงกับ

สงสัยว่าตนเองเดินเข้าผิดบ้านหรือไม่?

พอได้รู้ความจริงว่าขยะกองโตเหล่านี้ คือ “ของขวัญเยี่ยมบ้าน” ที่

ลู่เจินเจินตั้งใจตระเตรียมไว้สําหรับวันพรุ่งนี้

ต่อให้เป็นฟูจิอ ผู้ ง านาญการเก็บง่าอารมณ์เพียงใด ก็ยังไม่อาจ

รักษาท่าทางนิ่งสงบไว้ได้อีกต่อไป

ใบหน้าหล่อเหลาแทบจะปริแตก

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงหาเสียงตนเองเจอในที่สุด

“ของพวกนี้ คือยองที่เจ้าจงใจเตรียมไว้สําหรับไปเยี่ยมบ้าน เดิมงั้นรึ?”

ลู่เจินเจินพยักหน้า ตอบอย่างภาคภูมิใจ

“ท่านลี่ ดูสิ ของพวกนี้ข้าคัดสรรมาอย่างดี ล้วนเป็นของที่ เทอะทะ แต่ไร้ราคา’ ทั้งสิ้น คติพจน์ของข้าก็คือ ของมีค่าชิ้นไหนที่เข้าประตู

เรือนทิงเทามาแล้ว ก็อย่าได้หวังว่าจะได้เล็ดลอดออกไป… โดยเฉพาะอย่าง

ยิ่ง อย่าหวังว่าจะตกถึงมือคนสกุลลู่เด็ดขาด!” ฟู่จื่ออี้สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่านที่อยากจะ กดจุด ‘เหรินจง’[3] ของตัวเองไว้อย่างสุดความสามารถ

เย็นเยียบ

เยาเหลือบมองบ่าวไพร่ในลานเรือน ท้ายที่สุดก็จําต้องข่มใจ เอ่ยเสียง

“เจ้า….ตามย้าเข้ามาข้างใน” ว่าแล้วก็เดินนําเข้าไปในห้องชั้นใน ลู่เจินเจินไม่ได้ใส่ใจท่าทีของเขา หันไปสั่งกําชับตึงเชียงและพวก “เอา

ล่ะ พวกเจ้ารีบเก็บของพวกนี้ จัดใส่กล่องให้ดูสวยงาม พรุ่งนี้ข้าจะขนไปบ้าน

สกุลลู่”

สั่งงานเสร็จ ก็เดินตามเข้าไปในห้องชั้นใน

พอนางเดินลับเข้าไป ทิ้งให้สาวใช้ทั้งสาม นอกจากติงเชียงมองตาม

ไปด้วยสายตากังวล

ท่าทางของท่านสี่เมื่อครู่… ดูเหมือนจะโกรธจัดเลย คงจะไม่ถึงขั้นทะเลาะกันหรอกนะ?

เชิงอรรถ

พิธีกลับบ้านเดิมเป็นธรรมเนียมปฎิบัติสําคัญหลังการแต่งงาน

ของจีน โดยเจ้าสาวจะพาเจ้าบ่าวกลับไปเยี่ยมคารวะบิดามารดาที่ บ้านเกิดเป็นครั้งแรก มักนิยมทํากันในวันที่ 3 หลังวันแต่งงาน 2.^107 #H กลยุทธ์ใน 36 กลยุทธ์ หมายถึง การแอบสับ เปลี่ยนของจริงกับของปลอม หรือการหลอกลวงเบื้องสูงเพื่อผล ประโยชน์ โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว 3. เป็นร่องเหนือริมฝีปากใต้จมูก การกดจุดเหรินจงเป็นวิธี ปฐมพยาบาลแผนจีนเพื่อเรียกสติคนที่เป็นลม