สามีข้าละกิเลสแต่ไฉนข้ากลับมีลูกหัวปีท้ายปีถึงสามคน - บทที่ 13 คําพูดของแม่สามี ฟังหูไว้หู

ถ้อยคําเหล่านั้นช่างฟังดูคลุมเครือราวกับมีหมอกปกคลุมขุนเขา ลู่เจินเจินฟังแล้วไม่ใคร่จะเข้าใจนัก แต่ลึกๆ กลับสัมผัสได้รางๆ เรื่องราวใน จวนโหวนี้ช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อนพิกล

ช่างเถอะ ช่างเถอะ… นางเป็นเพียง “ทาสบริษัท ธรรมดา ๆ จะไปมี กลเม็ดเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงใดไปต่อกรกับเหล่าสตรีในเรือนหลัง ที่ยึดถือการชิง

ดีชิงเด่นเป็นอาชีพหลักตลอดชีวิตได้เล่า? รอให้นางฝึกปรือวิทยายุทธ์อีกสัก

หลายปีก่อนเถอะ ตอนนี้อย่าเพิ่งหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า

นางจึงได้แต่เบิกตากลมโตใสแจ๋ว จ้องมองหลานชื่อด้วยสีหน้าด้วยสี

หน้ามึนงง

หลานชื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มพลางถอนหายใจออกมา

เป็นนางเองที่คิดมากไป

สะใภ้สี่ผู้นี้มีพื้นเพมาจากตระกูลเล็กๆ ทั้งยังเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่ ถูกผลักไสออกมาเพื่อรับเคราะห์แทนพี่ชายร่วมบิดา คาดว่ายามอยู่บ้านเดิม คงมิได้เป็นที่โปรดปรานนัก คงไม่มีผู้ใดอบรมสั่งสอน เรื่องการบริหารบ้าน

เรือน หรือสอนให้รู้จักพูดจาอ้อมค้อมมีนัยรักษา าใจผู้ได

เอาเถิด…นางยังเด็กนัก จะไปบังคับฝืนใจคงไม่ได้

ขอเพียงพวกเขาสามีภรรยารักใคร่ปรองดองกันก็พอแล้ว เรื่องอื่น นอกจากนี้ยังมีนางอยู่ทั้งคน! ตราบใดที่นางยังมีลมหายใจ ย่อมสามารถปก ป้องคุ้มครองเด็กทั้งสองคนนี้ได้แน่นอน

หลานชื่อเกลี้ยกล่อมตัวเองสําเร็จ จึงได้ส่งยิ้มอ่อนโยนให้

“เรื่องพวกนี้เจ้ายังไม่ต้องรีบร้อนทําความเข้าใจหรอก หากเจ้าอยาก

เรียนรู้ วันหน้าแม่จะค่อย ๆ สอนเจ้าเอง แต่หากไม่อยากเรียนก็ไม่เป็นไร ถึง อย่างไรวันหน้าเมื่อจวนโหว แยกบ้าน” พวกเราก็ต้องย้ายออกไปอยู่ข้าง นอก ถึงตอนนั้นคงไม่มีเรื่องวุ่นวายกวนใจมากเท่านี้แล้ว”

ลู่เจินเจินคาดไม่ถึงว่าหลานชื่อผู้เป็นแม่สามีจะเจรจาได้ง่ายดายถึง

เพียงนี้ นางเผยสีหน้าซาบซึ้งใจออกมาทันที

“ขอบคุณท่านแม่ที่เมตตาปกป้องและเอ็นดูสะใภ้เจ้าค่ะถ้าไม่รู้จะตอบ

แทนบุญคุณท่านแม่ยังไงดี…”

หากเปลี่ยนเป็นลูกสะใภ้ปกติทั่วไป ยามนี้คงต้องบิดตัวเอียงอายแล้ว พูดทํานองรับปากว่า “วันหน้าสะใภ้จะรีบมี หลานชายตัวอ้วน ให้ท่าน อุ้มไวๆ เพื่อเอาใจแม่สามี

แต่หากนางกล้าหลุดปากเอ่ยคําว่า “ท่านแม่วางใจเถอะ ข้ารับรองว่า จะรีบมีลูกหัวปีท้ายปี มาให้ท่านอุ้มจนแขนล้า” ออกไปเกรงว่าหลานชื่อคงจะ

เปลี่ยนสีหน้าแล้วฉีกอกนางทิ้งตรงนั้นแน่

หลานชื่อไม่รู้ว่าลูกสะใภ้แอบค่อนแคะในใจ จึงได้แต่พยักหน้าอย่างพึง พอใจ แม้สะใภ้คนนี้จะดูไร้เดียงสาไปบ้าง แต่ก็รู้จักบุญคุณคน ยามนี้ทั้งแม่ สามีและลูกสะใภ้ต่างพึงพอใจซึ่งกันและกันยิ่งนัก ประจวบเหมาะกับอาหาร

มื้อเที่ยงถูกยกขึ้นมาพอดี

นับตั้งแต่รู้ว่าฟู่จืออี้มี “โรคประจําตัว” หลานชื่อก็ศีลกินเจทุกวันขึ้น หนิงค่าและวันเพ็ญลิบห้าค่า เพื่อขอพรให้บุตรชายไม่ยา

โดยปกติอาหารการกินของนางจะเน้นรสจืด แต่วันนี้เพราะมี

ลู่เจินเจินมาร่วมโต๊ะ จึงสั่งให้ห้องครัวเพิ่มอาหารรสเปรี้ยวหวานที่เด็กสาว

ชอบมาเพิ่มอีกสองสามอย่าง

ในเมื่อไม่มีคนนอก หลานชื่อก็ไม่ วางมาดแม่สามี” ข่มขวัญ ทั้งยังไม่ ยอมให้ลู่เจินเจินยีนปรนนิบัตินางระหว่างกินข้าวอีกด้วย แต่กลับให้

ลู่เจินเจินนั่งลงฝั่งตรงข้ามแทน

พอเห็นว่าลู่เจินเจินคีบกับข้าวจานใดบ่อยครั้ง นางก็สั่งให้สาวใช้ยก

จานนั้นไปวางตรงหน้าลูกสะใภ้ทันที

เมื่อเห็นลู่เจินเจินเจริญอาหาร หลานชื่อก็พลอยเจริญอาหารตามไป

ด้วย จนเพิ่มข้าวไปอีกตั้งครึ่งถ้วย

ทําเอาเหล่าบ่าวคนสนิทของหลานชื่อดีใจจนแทบจะประคอง

ลู่เจินเจินขึ้นหิ้งบูชา

หลังมื้ออาหาร เมื่อทั้งสองบ้วนปากล้างมือเรียบร้อย จึงยกถ้วยชาขึ้น จิบพลางสนทนาพาทีสัพเพเหระ หลานชื่อเอ่ยถามไถ่ถึงความเป็นอยู่ใน เรือนทิงเทาว่าคุ้นชินหรือยัง? ขาดเหลือสิ่งใดหรือไม่? รวมถึงสาวใช้และบ่าว ไพร่ปรนนิบัติได้ถูกใจนางเพียงใด?

ซ้ํายังเอ่ยปากรับรองอย่างหนักแน่นว่า หากบ่าวไพร่คนใดกล้าแข็งย้อ หรือปรนนิบัติไม่ดี ให้รีบมาบอกนางโดยเร็ว นางจะจัดการให้เอง

คําพูดประโยคนี้เล่นเอาไห่ถัง โม่ลี่ และรุ่ยเชียง ถึงกับหน้าถอดสีไป ตามๆ กัน ต่างพากันจ้องมองลู่เจินเจินด้วยความตื่นตระหนก กลัวเหลือเกิน

ว่าเจ้านายใหม่จะร้องเรียนวีรกรรมของพวกนาง

ลู่เจินเจินเพียงเผยยิ้มบาง ๆ ตอบกลับอย่างใจเย็น “คนของท่านแม่ ส่งมา ย่อมต้องเป็น คนดีอยู่แล้วเจ้าค่ะ ยามนี้พวกนางล้วนเรียบร้อยใส่ใจ หน้าที่ดี หากวันหน้าพวกนาง เกิดมีใจคิดเป็นอื่นขึ้นมา ข้าค่อยมาขอให้ท่าน แม่ช่วยตัดสินความให้ ถึงตอนนั้นท่านแม่ต้อง เข้าข้างบ้านะเจ้าคะ!”

นางถือโอกาสออดอ้อนหลานชื่ออย่างเป็นธรรมชาติ

หลานชื่อมีฟูจืออี้เป็นลูกชายเพียงคนเดียว มิหนําซ้ํายังมี โรคที่บอก ใครไม่ได้ รุมเร้า เลี้ยงดูฟูมฟักมาหลายปี ความรู้สึกที่นางมีจึงเต็มไปด้วย ความวิตกกังวลและความรู้สึกผิดที่กัดกินใจ แทบมิเคยได้สัมผัสความสุขจาก การเลี้ยงลูกตามปกติเลย

พอลู่เจินเจินมาออดอ้อนใสเช่นนี้ จึงทําตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ ในอกรู้สิก

ตื้นตันจนยอบตาแดงก่ํา

“เด็กโง่… แม่ย่อมต้องเข้าข้างเจ้าอยู่แล้ว ต่อให้เจ้าสี่รังแกเจ้า ก็มา ฟ้องแม่ได้ แม่จะจัดการให้เจ้าเอง!”

เห็นหลานชื่อเผยความรู้สึกจริงใจออกมาเช่นนี้ ลู่เจินเจินเองก็รู้สึก

ชาบซึ้งอยู่ไม่น้อย

ทว่า…. คําพูดของแม่สามีเช่นนี้ ฟังหูไว้หูย่อมประเสริฐกว่า

สมัยเป็น “ทาสบริษัท” แม้นางจะไม่เคยมีความรักหรือแต่งงาน แต่ใน

ยุคที่ข้อมูลข่าวสารล้นทะลัก นางได้ดูละครและอ่านเรื่องเล่าชาวเน็ต เกี่ยวกับ ปัญหาแม่ผัวลูกสะใภ้มานับไม่ถ้วน คําหวานที่ประโลมใจยามนี้ล้วนเปราะบาง

นัก หากหลงเชื่อเป็นจริงเป็นจังขึ้นมาเห็นทีคงได้กลายเป็นตัวตลกในภาย หลัง กฎเหล็กที่นางต้องจําให้ขึ้นใจยามนี้ก็คือ

ห้ามว่าร้ายลูกชายเขาต่อหน้าเขาเด็ดขาด

“ท่านแม่วางใจเถิดเจ้าค่ะ ท่านที่ดีต่อข้ามากนัก มีมารดาผู้เปี่ยม เมตตาเช่นท่าน ท่านลี่ที่เติบโตมาจากการอบรมสั่งสอนของท่าน ย่อมต้อง

เป็นบุตรชายที่กตัญญูและเป็นสามีที่ประเสริฐแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยฐานะอย่างช้า ได้แต่งเข้าจวนโหวและมีแม่สามีเช่น ท่าน นับเป็นวาสนาที่บรรพบุรุษสั่งสมมาจนจบหลุมศพมีควันเขียวพวยพุ่ง แล้วเจ้าค่ะ [1] หากย้ายังไม่พอใจอีก เกรงว่าสวรรค์เบื้องบนคงจะลงทัณฑ์ที่ ย้าโลภมากเกินไปแล้ว”

ลู่เจินเจินวางตัวอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่เพียงประจบประแจงหลานชื่อ แต่ยังถือโอกาสประจบฟู่จืออี้ไปด้วยในตัว

ถึงอย่างไรคุณภาพชีวิตในเรือนหลังวันของนาง ล้วนผูกติดอยู่กับคน

ทั้งสอง หากไม่รีบซื้อใจพวกเขายามนี้ จะให้ไปทําตอนไหน?

เป็นไปตามคาด หลานชื่อถูกประจบจนยิ้มไม่หุบ

ในใจย่อมยินดียินดีปรีดา ไม่ว่าลู่เจินเจินจะยังเด็กไม่ประสีประสา

เรื่องบนเตียง จึงไม่รู้ว่าปัญหาของลูกชายนางร้ายแรงเพียงใด

หรือต่อให้นางรู้ แต่เพราะเคยผ่านความยากลําบากมาก่อน จึงมอง

ว่าชีวิตเช่นนี้ก็ดีถมไปแล้วก็ตามที…

ขอเพียงสะใภ้คนนี้ยังรักษาเจตจํานงเช่นนี้ไว้ได้ นางก็จะรักใคร่เอ็นดู

เหมือนเป็นลูกสาวอีกคน จะไม่ยอมให้ใครมารังแกได้เด็ดขาด

เดิม

คิดได้ดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานชื่อก็ยิ่งดูอ่อนโยนขึ้นกว่า

สองแม่ผัวลูกสะใภ้ปราศรัยหยอกล้อกันอีกครู่ใหญ่ พอลู่เจินเจินรู้

จากโมลี่ว่า หลานชื่อมีนิสัยต้องงีบหลับกลางวัน นางก็ขอตัวลาอย่างรู้ กาลเทศะทันที

หลานชื่อไม่ได้ตั้งไว้ นักขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้สะใภ้ต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเต็ม

นางจึงกําชับให้บ่าวไพร่ขนของมีค่ากองโตมายัดเยียดใส่มือลู่เจินเจิน เพื่อสม ทบในขบวนของขวัญเป็นการรักษาหน้าตาให้ลูกสะใภ้ก่อนจะยอมให้กลับ

เรือน

ยากลับ ลู่เจินเจินเดินนําหน้า ขบวนสาวใช้เดินตามหลัง ทุกคนถือ ของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เดินอวดสายตาชาวบ้าน” กลับเรือนทิ้งเทาอย่าง เปิดเผย คนยังเดินไม่ถึงเรือน ข่าวความโปรดปรานนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วจวน แล้ว ฟู่จืออี้ที่อยู่เรือนหน้าย่อมได้ยินข่าวเช่นกัน

แม้เขาจะรู้ว่าลู่เจินเจินมีเสน่ห์บางอย่างที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดู แต่เขายิ่ง

ทราบดีกว่าผู้ใดว่าท่านย่าและท่านแม่ของเขา มิใช่สตรีประเภทที่จะถูกผู้ใด

ประจบสอพลอได้ง่าย ๆ วันนี้เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่? เหตุใดทุกคนถึงได้พร้อมใจกันลําเอียงเข้า

ข้างลู่เจินเจินอย่างออกนอกหน้าถึงเพียงนี้?

ฟู่จืออี้ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ เงยหน้าขึ้นก็ เห็น ‘ตาหม่าน’ ทําท่าอึกอักคล้ายมีเรื่องจะกล่าว

“มีอะไรอีก?”

ต้าหม่านลดเสียงลงต่ํา “เนื่องจากที่เรือนรุ่ยเหวียนวันนี้สะใภ้สี่ไม่ไว้ หน้าสะใภ้ใหญ่และสะใภ้สาย อีกทั้งฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินสามยังมอบของมี

ค่าให้สะใภ้สี่เพียงผู้เดียวตั้งมากมาย…ทําให้เกิดข่าวลือและคําครหาที่มีสู้ดีนัก

แพร่ไปทั่วจวนแล้วขอรับ”

“ท่านสี่… ถ้าเราไม่ทําอะไร เกรงว่าคืนนี้ข่าวลือเรื่องสะใภ้สี่ไม่เคารพพี่

สะใภ้ และยังทําตัวโอหังต่อหน้าผู้ใหญ่คงจะลือกระฉ่อนไปทั่วทั้งจวนแน่ยอ

รับ”

ต้าหม่านลอบสังเกตสีหน้าเจ้านายพลางหยั่งเชิงเอ่ยต่อ

“นายท่านสี่ เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ หากจัดการไม่ดี จนชื่อเสียงของสะใภ้สี่มัวหมอง อาจพลอยทําให้ท่านเดือดร้อนไปด้วย…”

ฟู่จืออี้นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า

“ไม่ต้องสนใจ”

เชิงอรรถ

#Htx== เป็นการเปรียบเปรยถึงวาสนาที่ดีอย่างยิ่งยวด