ทะลุมิติครานี้ ข้าขอเป็นเศรษฐีนีแห่งท้องนา - บทที่ 232 นี่คือหมูของเจ้าหรือ?

บทที่ 232

นี่คือหมูของเจ้าหรือ?

ทว่าอวี่เหวินชูแตกต่างออกไป ปู่ของเขาเป็นเพียงอ๋องปลายแถว นอกจากนี้ยังมีธุรกิจทั้งในอาณาจักรและต่างแดน แทบไม่มีผู้ใดบนโลกนี้สามารถบังคับเขาได้

อวี่เหวินชูมองเซียวหลีที่เดินอยู่ข้างหน้าขณะครุ่นคิดในใจว่าหากเซียวหลีเต็มใจแต่งงานกับตน สักวันหนึ่งเขาจะพานางและลูกชายของนางเดินทางท่องเที่ยวรอบโลก เพื่อให้ทั้งสองได้ลิ้มลองอาหารเลิศรสและสัมผัสความเจริญรุ่งเรืองของต่างแดน

“อาหลี…”

อวี่เหวินชูกล่าวเสียงแผ่ว หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างหน้าหันกลับมามองเขาทันที สายลมพัดเอื่อยปะทะใบหน้านาง ดวงตากลมโต ผิวขาวละเอียด ริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวเรียงตัวสวยงาม เหตุใดสาวชาวบ้านผู้นี้ถึงงดงามเพียงนี้?

เซียวหลีหันมองอวี่เหวินชูด้วยความสงสัย หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่อวี่เหวินชูจึงเอ่ยว่า “เพียงชม้ายอายสรวลแสนยวนยล สาววิมลหกวังในไร้สิรี*!”

*เพียงชม้ายอายสรวลแสนยวนยล สาววิมลหกวังในไร้สิรี คือวรรคตอนหนึ่งในลำนำโศกนิรันดร์ (長恨歌) ประพันธ์โดย ไป๋จวีอี้ (白居易)

เซียวหลีกลอกตา ขณะที่หงซ่านรีบสาวเท้าเข้าไปขวางทางอวี่เหวินชูอย่างรวดเร็ว ทว่าน่าเสียดายที่นางเตี้ยกว่าเขาเล็กน้อย การเข้าไปขวางทางของนางจึงไม่ส่งผลต่ออีกฝ่าย

“ข้าอวี่เหวินชูปรารถนาจะท่องโลกไปกับหญิงงาม เจ้าชอบชีวิตแบบนี้หรือไม่?”

เซียวหลีคิดชั่วครู่ “ชอบสิ”

“แต่ความฝันของข้าคืออยากให้ทุกคนได้กินอิ่มท้องและนอนหลับอย่างเต็มตา”

เซียวหลียังคงยืนกรานในอุดมคติของตนเอง บางทีอาจเป็นเพราะนางเคยเป็นแพทย์มาก่อน จึงสามารถมองเห็นความทุกข์ทรมานของผู้อื่น

ไม่นานเซียวหลีและคนอื่น ๆ ก็เดินทางมาถึงพื้นที่รกร้างที่เซียวจ้านและทาสที่เพิ่งซื้อตัวมากำลังก่อสร้างบางอย่างอยู่

“เจ้ากำลังสร้างอะไรหรือ?”

เซียวหลีตอบ “ข้าจะสร้างบ้าน”

“คนรับใช้ในตระกูลเจ้าอาศัยอยู่ที่ใดรึ?”

อวี่เหวินชูสับสนกับคำพูดของอีกฝ่าย

“แม้แต่ฆราวาสและฤๅษียังต้องมีที่พักพิง”

ทันใดนั้นอวี่เหวินชูก็เข้าใจความหมายของนางทันที

“นายหญิงมาทำอะไรที่นี่รึ?”

เมื่อทาสคนหนึ่งเห็นนายหญิงเดินเข้ามา เขาจึงสะกิดถามเซียวจ้าน จากนั้นเซียวจ้านจึงเดินฝ่าฝูงชนออกมาต้อนรับนายหญิงทันที

“นายหญิง มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือไม่ขอรับ?”

เซียวจ้านเหน็ดเหนื่อยอย่างมาก เขาไม่ได้ชี้นิ้วสั่งเฉกเช่นหัวหน้าคนอื่น แต่กลับลงมือทำไปพร้อมกับลูกน้อง

สำหรับเซียวหลีแล้ว การได้พบเจอเซียวจ้านนับเป็นพรจากสวรรค์

“เสร็จภายในสิบวันหรือไม่?”

เซียวจ้านโบกมือ “แม้โครงสร้างบ้านจะเรียบง่าย แต่สามารถต้านลมและความหนาวเย็นได้ดี ฉะนั้นระยะเวลาสิบวันจึงไม่เป็นปัญหาขอรับ”

“อืม เช่นนั้นเจ้าไปทำงานต่อเถิด เอาไว้ข้าจะมาตรวจตราทีหลัง…”

เซียวจ้านตอบรับ จากนั้นหันหลังกลับแล้วเดินกลับเข้าไปในฝูงชนก่อนตะโกนสั่งการ

สองวันที่ผ่านมา เขาต้องกำกับดูแลการสร้างโรงงานแห่งใหม่บนที่ดินรกร้าง ทั้งยังต้องพัฒนาพื้นที่รกร้างว่างเปล่าให้กลายเป็นพื้นที่เพาะปลูก ดังนั้นเซียวจ้านจึงไม่มีเวลาว่างมากนัก

หลังจากเห็นเช่นนั้น อวี่เหวินชูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงงัน เขาไม่คาดคิดว่าหญิงสาวตัวเล็ก ๆ จะสามารถบริหารธุรกิจให้ก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็วในระยะเวลาอันสั้น

หากชาวบ้านธรรมดาสามารถร่ำรวยได้ในชั่วข้ามคืน เช่นนั้นจะมีสักกี่คนที่รู้ว่าตนเองต้องการทำสิ่งใด?

และจะมีสักกี่คนที่ใช้จ่ายโดยไม่วางแผนใด ๆ!

เขาประเมินเซียวหลีต่ำเกินไปจริง ๆ

แม้ภายนอกโรงงานกระดาษจะดูเหมือนโรงงานทั่วไป ทว่าการบริหารโรงงานแห่งนั้นกลับแตกต่างจากที่เขาเคยพบเห็นอย่างสิ้นเชิง

ถึงกระนั้นเขาไม่กล้าเอ่ยถามอีกฝ่าย หากถามออกไปนางต้องคิดว่าเขาโง่เขลาเป็นแน่!

จากนั้นเซียวหลีพาอวี่เหวินชูไปยังสถานที่ที่น่ากลัวที่สุดในหมู่บ้าน ซึ่งที่แห่งนั้นคือเรือนหลังเก่าของตระกูลเซียวนั่นเอง

“เจ้ายังไม่ชินกับมันอีกหรือ ที่นี่มีกลิ่นอายชนบทอย่างแท้จริงเชียวนะ?”

เซียวหลีเห็นอวี่เหวินชูใช้พัดปิดจมูกจึงกล่าวอย่างมีอารมณ์ขันว่า “ที่นี่ยังคงมีกลิ่นอายของชนบท หากไม่มีสถานที่เช่นนี้ ที่แห่งนั้นจะเรียกว่าชนบทได้อย่างไร?”

อวี่เหวินชูโบกพัดโดยไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่พยักหน้าและส่ายศีรษะเท่านั้น

“หลีจงทำความเคารพนายหญิง ทำความเคารพคุณชายขอรับ”

หลีจงทักทายคนทั้งสองด้วยความเคารพ แม้ไม่รู้จัก อวี่เหวินชู แต่เมื่อการแต่งกายของอีกฝ่าย เขาก็รู้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นเศรษฐีหรือยาจก นอกจากนี้ชายหนุ่มยังมาที่นี่พร้อมเซียวหลี ฉะนั้นเขาต้องเป็นแขกผู้มีเกียรติอย่างแน่นอน

เหล่าคนรับใช้ที่กำลังสร้างคอกหมูต่างหยุดมือแล้วทำความเคารพทั้งสองคน

“พวกเขาล้วนเคยเรียนศิลปะการป้องกันตัวจึงมีความแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป คอกหมูจะถูกสร้างแล้วเสร็จภายในสองสามวัน หลังจากนั้นเราจะสร้างเล้าเป็ดและไก่ต่อทันทีขอรับ”

เซียวหลีพยักหน้า “อืม หัวหน้าเซียวกำชับเจ้าแล้วใช่หรือไม่ หากให้อาหารหมูเพียงพอ ไม่นานเราก็สามารถกินเนื้อมันได้แล้ว”

เนื้อหมูมีราคาแพงเกินกว่าที่ชาวบ้านธรรมดาจะซื้อได้ ยิ่งไปกว่านั้นหมูที่เลี้ยงไว้ยังผอมแห้ง ดูเหมือนว่าผู้คนยุคโบราณไม่มีความรู้ในการเลี้ยงหมูสักเท่าไหร่

เมื่อหลีจงได้ยินอย่างนั้น เขาจึงชื่นชมเซียวหลีมากกว่าเดิม

แม้จะเลี้ยงหมูไว้ขาย แต่ในทุก ๆ วันเหล่าคนรับใช้ตระกูลเซียวมักจะได้รับประทานอาหารที่มีเนื้อหมูเป็นส่วนประกอบอย่างน้อยหนึ่งจาน ดังนั้นหลีจงจึงนับถือตระกูลเซียวว่าเป็นนายจ้างที่มีเมตตาที่สุด เพราะจะมีเจ้านายสักกี่คนที่ปฏิบัติกับทาสอย่างเท่าเทียมเช่นนี้

สาเหตุที่ประชากรในชนบทไม่นิยมเลี้ยงหมูเป็นเพราะพวกเขากลัวโรคติดต่อจากเนื้อหมู และประการที่สองคือไม่มีเงินมากพอที่ซื้อลูกหมู

ทว่าเซียวหลีไม่กังวลสองสิ่งนี้แม้แต่น้อย เนื่องจากนางเคยเรียนแพทย์ จึงรู้แนวทางป้องกันอหิวาต์ในหมูอย่างดี

นางไม่เพียงมีความสามารถในการเลี้ยงหมูเพียงอย่างเดียว แต่ยังมีความรู้ในการเลี้ยงไก่และเป็ดอีกด้วย

ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่านางจะเชี่ยวชาญในการทำ ปศุสัตว์

หญิงสาวผู้นี้เก่งกาจเกินไปแล้ว มีอะไรบ้างเล่าที่นางทำไม่ได้?

ชาวบ้านในหมู่บ้านทุกคนต่างมีฐานะยากจน ก่อนหน้านี้เซียวหลีมักจัดหายารักษาโรคและอุปกรณ์ทางการแพทย์ให้แก่พวกเขา

ดังนั้นหากต้องการให้เหล่าชาวบ้านมีฐานะที่มั่นคง นางจึงต้องคิดหาแนวทางพัฒนาการเกษตรและการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำที่เป็นประโยชน์ต่อบ้านเกิดและประชาชนมากที่สุด

อวี่เหวินชูกวาดสายตามองไปรอบ ๆ บริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว และพบว่าที่ดินบริเวณนั้นเป็นของเซียวหลีทั้งหมด หญิงสาวผู้นี้ช่างเก่งกาจและกล้าหาญอย่างยิ่ง!

เขาไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อยที่หรงสวินตกหลุมรัก เซียวหลี หญิงสาวชาวบ้านจะเทียบกับนางได้อย่างไร?

อวี่เหวินชูลอบคิดในใจว่าหากธุรกิจของเซียวหลีเติบโตมากกว่านี้ นางคงเป็นคู่แข่งทางธุรกิจที่แข็งแกร่งไม่น้อย

ขณะนี้เซียวหลีชวนอวี่เหวินชูไปชมลูกหมูตัวอ้วนในคอก ทว่าชายหนุ่มมีท่าทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เนื่องจากเขาไม่เคยไปสถานที่ที่สกปรกและมีกลิ่นเหม็นเช่นนี้มาก่อน

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสายตาดูหมิ่นของเซียวหลี อวี่เหวินชูจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเลทันที เขาจะไม่ยอมเป็นคนขลาดเขลาในสายตาหญิงสาวผู้เป็นที่รักเด็ดขาด!

“หมูของเจ้า…”

อวี่เหวินชูมองหมูตัวอ้วนที่มีขนมันปลาบด้วยสายตาไม่เชื่อ

“นี่… นี่คือหมูที่เจ้าเลี้ยงไว้หรือ?”

หากเป็นยุคปัจจุบันคงมียอดขายหมูไม่มากเท่าที่ควร เนื่องจากผู้คนในยุคนั้นไม่นิยมรับประทานเนื้อหมู แต่ยังมีส่วนน้อยที่ชอบรับประทานหมูสามชั้น และนอกจากนี้ยังมีกลุ่มคนที่ซื้อแต่ส่วนไขมันหมูแล้วนำไปแปรรูปเป็นน้ำมัน

แต่ยุคโบราณแตกต่างออกไป เหล่าเศรษฐีมักซื้อเนื้อสัตว์ไปประกอบอาหารปีละสองสามครั้ง ส่วนชาวบ้านยากจนกลับไม่มีเงินซื้อเนื้อหมูแม้จะเป็นช่วงเทศกาลตรุษจีนก็ตาม

ฉะนั้นการเลี้ยงหมูให้อ้วนท้วนและอยู่ในวัยที่เหมาะสมจึงจะได้เนื้อหมูที่อร่อยที่สุด

“หมูตัวนี้หนักกว่าสองร้อยจินใช่หรือไม่?”

อวี่เหวินชูไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง

เซียวหลีพยักหน้า “ใกล้เคียงน่ะ เมื่อถึงเทศกาลตรุษจีน หมูตัวนี้จะมีน้ำหนักสี่ร้อยจินพอดี”

เซียวหลีสันนิษฐานว่าหมูในยุคโบราณแตกต่างจากหมูในยุคปัจจุบัน อาจเป็นเพราะประชากรในยุคปัจจุบันไม่นิยมบริโภคเนื้อหมู อย่างไรก็ตามภายในความทรงจำอันเลือนรางของเซียวหลีตัวจริง มีชาวบ้านเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเลี้ยงลูกหมูให้มีน้ำหนักมากกว่าสองร้อยห้าสิบจินก่อนนำไปเชือด

เดิมทีเซียวหลีคิดว่าหากเลี้ยงลูกหมูให้มีน้ำหนักประมาณหกสิบจินถึงหนึ่งร้อยห้าสิบจินคงเพียงพอแล้ว ทว่าลูกหมูตัวนั้นกลับเจริญอาหารและเติบโตอย่างรวดเร็ว นางจึงคาดการณ์ว่าเมื่อถึงเทศกาลตรุษจีน ลูกหมูตัวนี้คงจะมีน้ำหนักสี่ร้อยจินพอดิบพอดี

เซียวหลีเลี้ยงหมูเหล่านี้ด้วยข้าวโพดสี่มื้อต่อวัน ซึ่งพวกมันล้วนกินอาหารอย่างตะกละตะกลามทุกตัว ดังนั้นจึงไม่ประหลาดใจว่าเหตุใดพวกมันถึงอ้วนท้วนสมบูรณ์เช่นนี้

ขณะนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านสี่ถึงห้าครัวเรือนต่างทำข้อตกลงและเริ่มจัดหาหญ้าที่ใช้เป็นอาหารเลี้ยงหมูร่วมกัน หากทุกคนร่วมมือกันเช่นนี้ต่อไป สิ่งที่เซียวหลีวาดฝันไว้คงไม่ไกลเกินเอื้อมอย่างแน่นอน

ครานี้เซียวหลีซื้อหญิงสาวจากพ่อค้าทาสกว่าสิบชีวิต นอกจากมอบหมายให้พวกนางทำงานในครัวแล้ว นางยังมอบหมายให้หญิงสาวเหล่านั้นเสาะหาหญ้ามาให้หมูอีกด้วย

สุดท้ายแล้วทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างยุ่งวุ่นวายกับการเลี้ยงสัตว์ แม้พวกเขาจะตกลงซื้อขายหญ้าที่ใช้เป็นอาหารหมูเป็นเงินเพียงหนึ่งเหวิน และใช้ปุ๋ยคอกในการเพาะปลูก ทว่าเซียวหลีกลับไม่สบายใจ เพราะรู้สึกว่าตนเองกำลังเอาเปรียบผู้อื่นอยู่!