ทะลุมิติครานี้ ข้าขอเป็นเศรษฐีนีแห่งท้องนา - บทที่ 225 คนที่กิริยาท่าทางโดดเด่น

บทที่ 225

คนที่กิริยาท่าทางโดดเด่น

“ส่วนใหญ่ตระกูลขุนนางมักเอาตัวคนทำผิดมาขายที่นี่ เพราะมีความสามารถเลยราคาสูง แต่ส่วนใหญ่พวกเขาก็ไม่ได้มีพิษภัยหรอก”

มีความสามารถ ราคาสูง แต่ไม่มีพิษภัย

“คนที่ถูกขายที่นี่ร่างกายแข็งแรงกำยำ เหมาะแก่การทำงานใช้แรงงาน ท่านก็เห็นไม่ใช่หรือ?”

พ่อค้าหลิวแนะนำ ชายกำยำหลายคนเดินมาด้านหน้า พวกเขาต่างหวังจะได้ออกไปจากสถานที่มืดมนเช่นนี้

“อ้อ แล้วสาวใช้พวกนั้นก็ถูกฝึกมาอย่างดีแล้วด้วย ท่านสามารถซื้อตัวไปใช้งานได้ทันทีเลย สนใจซื้อไปสักคนสองคนหรือไม่?”

พ่อค้าหลิวชี้ไปทางกรงขังหญิงสาวพลางถามขึ้น

อย่างไรเสียยิ่งเขาขายทาสได้มากเท่าไรก็ยิ่งได้รายได้มากขึ้น หากคนพวกนี้ยิ่งอยู่นานเขายิ่งต้องเสียเงินเลี้ยงอาหารพวกเขา

เซียวหลีสบตามองแววตาเว้าวอนของคนเหล่านี้ นางสัมผัสได้ถึงความโหดร้ายของการถูกกดขี่ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในสังคมยุคค้าทาสแบบนี้

นางมาจากหลายพันปีข้างหน้า โชคดีที่นางมีทักษะการเอาตัวรอด ไม่เช่นนั้นนางอาจไม่พ้นตกเป็นทาสเช่นกัน

ท่ามกลางคนเหล่านี้ แม้แต่ทาสหญิงยังถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี

พ่อค้าหลิวไม่รู้ความคิดของนาง ได้แต่คิดว่านางคงไม่ชอบทาสมือสอง เขาจึงเอ่ย “ข้าเพิ่งได้คนจากครอบครัวหนึ่งมา ท่านสามารถนำไปฝึกฝนได้ สนใจหรือไม่?”

ในตลาดค้าทาส มีแต่สิ่งที่คาดไม่ถึง และไม่มีทาสแบบใดที่หาซื้อไม่ได้

นอกจากนี้ที่นี่ยังเป็นเพียงอำเภอเล็ก ๆ…

เซียวหลีกวาดสายตามอง มีชายหญิงที่นี่กว่าร้อยคน

“เซียวจ้าน เลือกมา 50 คน ชาย 20 คนเป็นคนเฝ้ายาม หญิง 10 คน และคนงานอีก 20 คน”

เซียวหลีทนเห็นคนทุกข์ทรมานไม่ได้ หากแต่นางจะซื้อทุกคนที่นี่ได้อย่างไร?

“ขอรับ นายหญิง”

เซียวจ้านรับคำ พ่อค้าหลิวมองหน้าเซียวจ้านด้วยความชื่นชม ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีความสุขดีในบ้านเจ้านาย เขารีบบอก “เชิญทางนี้”

เซียวจ้านกับพ่อค้าไปเลือกคน ขณะเซียวหลีมองเหม่อไปทั่ว เซียวจ้านคอยพิจารณาคนส่วนเซียวหลีรออยู่ด้านหลัง ขณะที่คนที่ไม่ถูกเลือกตะโกนขึ้น “ นายหญิงโปรดเห็นใจซื้อข้าน้อยด้วย”

เซียวหลีเดินไปยังกรงขังคนสูงวัยและสาวใช้ พวกนางเอ่ยขอร้องกับนางไม่ต่างกัน

หนึ่งในพวกนางยืนชิดริมกำแพงด้วยท่าทีเรียบร้อย กิริยามารยาทงาม สายตาไม่ว่อกแว่ก ในจังหวะที่สบตากับเซียวหลี นางทำเพียงยิ้มบางและก้มศีรษะเล็กน้อย

เซียวหลีพลันคิดว่าคนที่มีท่าทีแบบนี้คงไม่พ้นเป็นสาวใช้จากตระกูลใหญ่ไม่ใช่หรือ?

เซียวหลีเดินไปหาอีกฝ่ายก่อนถามขึ้น “เจ้าทำผิดกับนายเจ้าหรือ?”

อีกฝ่ายค้อมศีรษะ “เป็นข้าน้อยที่ทำให้เจ้านายโกรธถึงได้ถูกขายแบบนี้เจ้าค่ะ”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ข้าน้อย…”

นางดูไม่ค่อยอยากเล่านัก ก่อนน้ำตานางจะร่วงอย่างไม่รู้ตัว

“นายหญิงผู้เมตตา ข้าน้อยรับใช้ตระกูลใหญ่มาก่อน ไม่เคยทำสิ่งใดผิด นายหญิงได้โปรดซื้อข้าน้อยกลับไปรับใช้ด้วยเถิด ข้าน้อยจะยอมพลีกายถวายชีวิตให้ท่านเจ้าค่ะ!”

“ใช่แล้ว เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เราถูกตระกูลของใต้เท้าใส่ร้าย!”

หญิงสูงวัยหลายคนต่างกรูกันเข้ามาบอกกับเซียวหลี

ในขณะที่หญิงสาวที่อยู่มุมยังรักษาท่าทีสงบเสงี่ยม พลางกลั้นน้ำตาและนิ่งเงียบ

เห็นได้ชัดว่านางยังถือศักดิ์ศรีของตนเอง

เวลาผ่านไปไม่กี่ก้านธูป พ่อค้าหลิวและเซียวจ้านจัดการเลือกคนเป็นที่เรียบร้อย คนที่ถูกเลือกยืนเรียงกันรอให้เซียวหลีตัดสินใจ

“พ่อค้าหลิว ปล่อยหญิงมีอายุในกรงออกมาที ข้ามีอะไรจะถามสักหน่อย”

พ่อค้าหลิวรีบบอก “มีสาวใช้อยู่เจ็ดแปดคน ค่อนข้างมีอายุสามคน ไม่รู้ว่าท่านหมายถึงใคร?”

“คนที่กิริยาท่าทางโดดเด่นที่สุด”

พ่อค้าหลิวเข้าใจทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น รีบออกคำสั่ง “ไปเอาตัวหยวนหรงมา”

ลูกน้องของเขาไปทำตามคำสั่ง พ่อค้าหลิวถือโอกาสแนะนำ “นายหญิงเซียวตาแหลมนัก นางมาจากตระกูลใหญ่ หากซื้อตัวกลับไปเป็นพี่เลี้ยงหรือสาวใช้ต้องเป็นมือหนึ่งอย่างแน่นอน”

ครั้งนี้พ่อค้าหลิวเดาใจนางถูก

ตอนนี้เซียวจ้านดูแลจัดการทุกอย่างในบ้าน เขาทำงานหนักมาก แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชาย บางอย่างอาจเอาใจใส่ได้ไม่เพียงพอ

หยวนหรงถูกพาตัวออกมา นางคุกเข่าให้เซียวหลี ทำเอาเซียวหลีรีบประคองอีกฝ่ายขึ้นมา “เจ้าไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ลุกขึ้นมาพูดกันดี ๆ เถิด”

นางกลับไม่ยอมลุกขึ้นจนเซียวหลีต้องพูดย้ำ “หากข้าถามอะไรเจ้า เจ้าจะตอบข้าหรือไม่?”

นางก้มคำนับอีกครั้ง “ข้าน้อยจะบอกทุกอย่างที่นายหญิงถาม”

“งั้นก็เล่ามาเถิด”

หยวนหรงเงยหน้ามองอย่างไม่อยากเชื่อว่าหญิงสาวตรงหน้าจะเอ่ยกับตนเองแบบนี้

“เล่าให้ข้าฟังที”

เซียวหลีก้มหน้าเงี่ยหูฟัง

“ข้าน้อยเป็นสาวใช้สินสอดของฮูหยิน ได้รับความเมตตาจากฮูหยินให้แต่งงานกับพ่อบ้าน และมีลูกสาวคนหนึ่ง เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายเจ้าค่ะ”

“อืม!”

ตระกูลใหญ่นี้คงตัดสินใจพลาดไป

บางทีลูกสาวของหยวนหรงอาจไม่ทำตามกฎ บังเอิญเป็นที่ถูกตาต้องใจของนายน้อยของตระกูล และนึกขัดขืนถึงได้ถูกขายออกมา

“ข้าน้อยรู้ว่าท่านเป็นคนมีเมตตา หากซื้อตัวเราสองแม่ลูกไป ไม่ต้องห่วงเลย เราจะรับใช้ท่านแบบถวายหัวเลยเจ้าค่ะ”

คำขอของหยวนหรงฟังดูมีเหตุผล มีคนมากมายแค่ไหนที่ฝันจะติดตามรับใช้นาง?

“ข้าขอร้องนายหญิง ข้าจะติดตามรับใช้ท่านและอยู่อย่างสงบไม่ต่างจากซากศพเจ้าค่ะ”

หยวนหรงก้มคำนับด้วยท่าทีทั้งไม่ถ่อมตนและเย่อหยิ่ง

เซียวหลีมองหน้าพ่อค้าหลิว ก่อนเอ่ยถาม “ลูกสาวนางชื่อว่าอะไร?”

“เหอจินหลิง”

เขาให้คนไปพาตัวนางมา ไม่นานก็ปรากฏร่างเด็กสาววัยสิบห้าย่างสิบหกปี

สีหน้าของนางซีดเซียว ทั้งยังไอมาตลอดทาง หยวนหรงปวดใจเต็มกลืนเมื่อเห็นเช่นนั้น

“ท่านแม่…”

“จินหลิง…”

แม่ลูกกอดกันร่ำไห้ทันทีที่ได้พบหน้ากัน พวกนางคิดถึงและเป็นห่วงกันและกัน การได้พบหน้าทำให้คลายกังวลได้มาก

“จินหลิง รีบคุกเข่าคำนับนายหญิงเสียสิ”

หยวนหรงบอกพลางดึงลูกสาวให้คุกเข่าลง เหอจินหลิงไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น และคุกเข่าคำนับตามมารดา

“นายหญิงได้โปรดรับข้าไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

เซียวหลีพิจารณามองหน้าเหอจินหลิง แววตาของอีกฝ่ายดูตื่นกลัว เห็นได้ชัดว่าเป็นคนเรียบร้อย เซียวหลีนึกถึงสิ่งที่หยวนหรงบอกก่อนหน้านี้ และเชื่อในคำพูดของอีกฝ่าย

“พ่อค้าหลิว ข้าซื้อตัวพวกนางด้วย เท่าไหร่ท่านคิดราคามาเลย”

คนที่เซียวจ้านคัดเลือกมามั่นใจได้ว่าสามารถใช้การได้ จึงไม่จำเป็นต้องตรวจสอบซ้ำ

นางเชื่อใจเซียวจ้านมาก

เซียวจ้านเลือกคนมาได้ 80 คน เซียวหลีเลือกอีก 2 คน รวมเป็น 82 คน

เมื่อพวกเขารู้ว่าถูกนายใหม่ซื้อตัวแล้ว ต่างก็คุกเข่าให้นาง “ขอบคุณนายหญิง”

พ่อค้าหลิวดีดลูกคิดคำนวณ “คนงานคนละ 25 ตำลึงเงิน รวม 50 คนคิดเป็น 1,250 ตำลึงเงิน คนเฝ้ายาม 20 คน คนละ 50 ตำลึงเงิน รวม 1,000 ตำลึงเงิน สาวใช้ราคา 20 ตำลึงเงิน 11 คน รวม 220 ตำลึงเงิน ราคา 25 ตำลึงเงิน 1 คน รวมทั้งหมดเป็น 2,495 ตำลึงเงิน”

เสียงพ่อค้าหลิวดีดลูกคิดดังเคล้าเสียงพูด เซียวหลีนำตั๋วเงินออกมายื่นให้ “ส่งคนไปที่หมู่บ้านตระกูลเซียวลำบากหรือไม่?”

“ไม่มีปัญหา”

พ่อค้าหลิวรับตั๋วเงินมา เมื่อเห็นนางซื้อคนมากมายขนาดนี้ เขาไม่กล้าคิดราคาแพงด้วยกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจไม่ซื้อเสียก่อน

เซียวหลีไม่ได้ต่อราคา นางควักเงินออกมาด้วยเป็นคนร่ำรวย