ทะลุมิติครานี้ ข้าขอเป็นเศรษฐีนีแห่งท้องนา - บทที่ 223 ผู้ประสบภัย!
บทที่ 223
ผู้ประสบภัย!
เซียวหลีดึงมือเซียวเป่าเอ๋อที่เปิดม่านลง “ไม่มีใครสอนเจ้าหรือ? เดี๋ยวอาหงซ่านกับอาฮว่าเชวี่ยก็โกรธเจ้าหรอก”
เซียวเป่าเอ๋อหัวเราะร่าพลางมองหน้าหงซ่านและ ฮว่าเชวี่ยก่อนเอ่ย “ข้าไม่มีความคิดแบบนั้นหรอก”
“ข้าน้อยรู้”
เซียวเป่าเอ๋อตกอยู่ในอันตรายและคนของท่านอาหรงก็ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
“เห็นอย่างนี้แล้วไม่ต่างกับเขาขายลูกสาวกินเลยไม่ใช่หรือ?”
เซียวเป่าเอ๋อส่งสีหน้าบึ้งขณะมองหน้ามารดาและถามขึ้น
นางเสมองเขา “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย?”
เซียวเป่าเอ๋อส่ายหน้า “พูดไม่ได้หรือ? ข้าก็แค่คาดเดาไปเรื่อย”
“ข้าว่าเจ้าออกไปฝึกขี่ม้ากับอาเซียวจ้านดีไหม”
ช่วงนี้เซียวเป่าเอ๋อพูดมากนัก เขาคารมคมคายถนัดเอ่ยเรื่องไร้สาระเหลือเกิน
“ดี ดีมาก”
เซียวเป่าเอ๋อเหมือนผู้ใหญ่ในร่างเด็ก เขาลุกขึ้นเปิดม่านออกทันที “อาเซียวจ้าน ข้าจะออกไปฝึกขับรถม้ากับท่าน”
เซียวจ้านหันไปมองก่อนอุ้มเขามานั่งด้วยกัน “ถือเป็นเกียรติอย่างมาก”
ถนนหนทางในชนบทไม่กว้างขวาง หลังพ้นหมู่บ้านตระกูลเซียวจึงต้องออกมารถม้าบนถนนคับแคบ เซียวจ้านบังคับรถม้าให้ถอยหลังก่อนตะโกนขึ้น “หลบไปเสีย!”
เซียวหลีเลิกม่านเห็นรถม้าอีกคันสวนมา แต่อีกฝ่ายดูท่าจะไม่ยอมหลีกทางให้
“นี่ นั่นหลานสาวของข้านี่? ข้าเพิ่งเข้าอำเภอไปซื้อตัวสาวใช้กลับมา เจ้าจะไปไหนหรือ?”
เซียวต้าโหย่วเปิดม่านขึ้นก่อนทั้งคู่จะมองหน้ากัน
“บังเอิญว่าเจ้าจะเข้าอำเภอเหมือนกันพอดี”
เซียวหลีอดนึกถึงคำพูดของลูกชายก่อนหน้านี้ไม่ได้ เซียวอิงอิงได้สามีที่ดีจริง ๆ ครอบครัวของเซียวต้าโหย่วถึงได้เปลี่ยนแปลงไปถนัดตาแบบนี้
มีบ้านหลังใหม่ ซื้อรถม้าคันใหม่ ทั้งยังสร้างโรงงานข้างบ้านหลังใหม่อีก รวมถึงเล้าหมูที่ซื้อมาเลี้ยง ไม่ต้องเอ่ยถึงรูปลักษณ์ภายนอก แม้จะดีได้ไม่ถึงครึ่งของเซียวหลีแต่ก็นับว่าเป็นหนึ่งในคนที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน
“ผู้น้อยควรให้ผู้อาวุโสไปก่อน เจ้าบอกให้คนของเจ้าถอยกลับไปเถิด”
ต่อให้เซียวต้าโหย่วสวมเสื้อผ้าราคาแพง แต่ฟันเหลืองของเขายังดูอุจาดตาชวนให้คนมองขยะแขยง
“หลบให้เขา!”
เซียวหลีเห็นเด็กสาวในรถม้าของอีกฝ่ายซึ่งดูเหมือนจะมาจากครอบครัวยากจน วันนี้นางไม่อยู่อารมณ์จะทะเลาะกับใครจึงยอมถอยให้อีกฝ่าย
“ตอนนี้ข้ามีความเป็นอยู่ดีขึ้นมาก วันหน้าบ้านข้ายินดีต้อนรับเจ้ามาเยือนเสมอ!”
เซียวหลียิ้มบาง “ยินดีกับท่านด้วย!”
เซียวต้าโหย่วมั่งคั่งขึ้นมาในชั่วข้ามคืน เรียกได้ว่าเป็น “คนบ้านนอกขี้อวด” อย่างไรอย่างนั้น
“เป่าเอ๋ออยากไปแล้ว”
เซียวเป่าเอ๋อกลอกตาพลางแค่นเสียงบอกและเสมองด้านข้างอย่างคร้านจะใส่ใจเซียวต้าโหย่ว
เซียวจ้านบังคับรถม้ายอมถอยให้รถม้าของ เซียวต้าโหย่วผ่านไป หากแต่อีกฝ่ายกลับยังยื่นหน้าออกมา “อย่าลืมล่ะ วันมะรืนนี้มีงานขึ้นบ้านใหม่ แล้วก็เดินทางระวังด้วยล่ะ ฮ่าฮ่า”
เซียวซือบังคับรถม้าของเขาสวนผ่านไปพร้อมเจ้าของรถม้าที่ฮึมฮัมบางอย่างขึ้น ก่อนเขาจะได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กสาวในรถม้า
“เจ้าจะร้องไห้ทำไมกัน? ข้าไม่ข่มเหงเจ้าหรอก เห็นไหม นี่ปิ่นปักผมทอง ไม่มีใครให้เจ้าได้แบบนี้หรอก…”
เอ่อ…
เซียวหลีคว้าตัวลูกชายมาปิดหู ไม่รู้ว่าเด็กสาวผู้น่าสงสารคนใดต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเซียวต้าโหย่ว
“ท่านแม่ เซียวเป่าเอ๋อได้ยินนะ”
เซียวเป่าเอ๋อดึงมือนางออก “ท่านแม่ ท่านคิดว่าเทพเจ้าจะเห็นใจคนรวยใจดำพวกนี้หรือไม่?”
เซียวต้าโหย่วเป็นอะไรไป?
ตอนแรกเขาซื้อตัวโสเภณีมา ภายหลังซื้อตัวลูกสาวจากครอบครัวยากจนที่ไม่มีปัญญาหาเลี้ยงนาง ธาตุแท้ของเขาถูกเปิดเผยออกมาหมด
ไม่ทันได้เข้าตัวอำเภอ นางก็เห็นขอทานมากมายตามรายทาง พวกเขากรูกันเข้ามา
“หยุดก่อน”
เซียวหลีตะโกนบอก เซียวจ้านหยุดรถม้าทันที ก่อนเหล่ายาจกจะแห่กันเข้ามา
“เวทนาข้าด้วยเถิด ข้าไม่มีอะไรตกถึงท้องมาสามวันแล้ว”
“ช่วยลูกของข้าด้วย!”
“นายหญิงผู้เมตตา ช่วยแม่ข้าด้วย!”
เซียวหลีงุนงงกับภาพตรงหน้า รู้สึกราวกับตนเองเป็นแกะที่ถูกรายล้อมด้วยฝูงหมาป่า
ไม่แปลกที่ก่อนหน้านี้เซียวต้าโหย่วจะบอกให้นางระวังทาง…
หงซ่านกับฮว่าเชวี่ยคอยปกป้องเซียวเป่าเอ๋อ ขณะที่ เซียวหลีเปิดม่านและถามขึ้น “พวกเจ้ามาจากที่ไหนกัน? เหตุใดถึงได้น่าสงสารแบบนี้?”
พวกเขาแย่งกันพูดเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์ ได้ยินเพียงว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ปินโจว
“เงียบก่อน!”
เซียวหลีตะโกนกร้าวก่อนชี้ไปทางชายคนหนึ่งและถามขึ้น “เจ้าเล่ามา”
เขาปาดน้ำตา “เราเป็นผู้ประสบภัยที่อพยพมาจากปินโจว เมื่อไม่นานมานี้เกิดเหตุแผ่นดินไหว มีคนบอกว่าอีกไม่นานน้ำจะยิ่งท่วมสูง เกิดดินถล่มและโรคระบาดขึ้น เราเลยหนีกันออกมาก่อน”
หนีออกมาก่อน…
ในยุคโบราณที่ไม่มีการเตือนภัยโรคระบาด ซ้ำยังเกิดโรคระบาดหลังจากแผ่นดินไหว…
ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากนั้นสภาพอากาศยังแปรปรวน ทั้งลม ฝน หิมะ และน้ำท่วมที่เกิดขึ้นตามมา ไม่อาจคาดเดาสิ่งใดได้
เซียวหลีส่งเงินให้เซียวจ้านลงไปแจกจ่ายให้พวกเขาก่อนกลุ่มผู้ลี้ภัยจะถอยกลับไป
ทว่าเมื่อเข้ามาอำเภอกลับถูกทหารกั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา
“อ๊ะ นายหญิงน้อยเซียวไม่ใช่หรือ? ไม่ได้เจอกันมานาน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?
เซียวหลีแหวกม่านออกเมื่อทหารเข้ามาตรวจสอบ ขณะที่นายอำเภอเฉิงรีบเข้ามาเอ่ยทักทาย
“คารวะ นายอำเภอเฉิง”
เซียวเป่าเอ๋อกล่าวทักเขาเป็นคนแรก ตามมาด้วย เซียวหลี “คารวะ นายอำเภอเฉิง”
“คุ้มกันเสียแน่นหนา เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
เซียวหลีถามขึ้นแม้จะรู้เรื่องอยู่แล้ว
เดิมทีเรื่องพวกนี้ถือเป็นความลับทางราชการ แต่เมื่อเซียวหลีมีความเกี่ยวข้องกับหรงสวิน นายอำเภอเฉิงจึงบอก “มาทางนี้เถิด”
เซียวหลีลงจากรถม้าและตามเขาไป
“เกิดโรคระบาดขึ้นที่ปินโจว ผู้ประสบภัยหนีตามกันมาเป็นระลอก อำเภอของเราเป็นทางผ่านไปเมืองหลวง เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีผู้ลี้ภัยเดินทางมา ข้าเกรงว่าโรคระบาดจะแพร่เข้ามาในอำเภอแล้วทำให้ผู้คนเดือดร้อน!”
เซียวหลีร้อง “อ๋อ” ก่อนครุ่นคิดขณะอีกฝ่ายว่าสำทับ “ ตอนนี้ทางราชสำนักไม่สามารถแจกจ่ายอาหารให้เพียงพอได้ ท่านต้องระวังตัวให้มาก!”
เซียวหลีเข้าใจและรีบบอก “ขอบคุณนายอำเภอที่เตือนข้า”
เขายกยิ้ม “อืม เทศกาลไหว้พระจันทร์ใกล้มาถึงแล้ว นายหญิงน้อยเซียว อย่าลืมมาร่วมเทศกาลด้วยล่ะ!”
นางพยักหน้าด้วยจำได้ขึ้นใจ
“อืม ตอนนี้ผู้ประสบภัยที่อพยพมาก่อนหน้านี้ก็ไม่ยอมไปไหน พวกเขาหวาดกลัวกันหมด”
นายอำเภอเฉิงส่ายหน้าด้วยปวดหัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
เซียวหลีถามขึ้น “ขุนนางไม่ได้มีนโยบายช่วยเหลือพวกเขาหรือ? อย่างให้ที่นาหรืออื่น ๆ น่ะ…”
“ที่นารกร้าง ใครจะต้องการกัน?”
“อย่างน้อยก็สร้างศูนย์พักพิงได้ไม่ใช่หรือ?”
อีกฝ่ายส่ายหน้า “จะไปมีเงินสำรองสร้างกระท่อมได้อย่างไร?”
เซียวหลีอ้าปากค้างด้วยไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้น “เหตุใดท่านไม่รวบรวมคนที่ยอมทำงานแลกเล่า?”
เขาส่ายหน้าอีกครั้ง “ระหว่างทางที่ท่านเดินทางมาก็เห็นว่ามีผู้ลี้ภัยมากมาย ไม่ต้องพูดถึงการให้ค่าจ้างแลกกับการทำงาน แม้ให้เพียงอาหารพวกเขาก็กรูกันเข้ามาแล้ว! แต่ว่าคนพวกนี้เป็นคนดิบเถื่อน เศรษฐีคนใดจะต้องการข้ารับใช้แบบนี้กัน?”
อีกทั้งพวกเขาส่วนใหญ่ยังเป็นคนแก่และอ่อนแอ บ้างล้มป่วยและพิการ ใครจะต้องการเลี้ยงคนเหล่านี้?
เรื่องนี้…
เซียวหลีอดจะท้อใจไม่ได้ ต่อให้มอบข้าวปลาอาหารให้ หากแต่ก็ไม่ต่างกับการขายตัวเป็นทาส
ที่สำคัญคือพวกเขาบ้างเป็นคนแก่ บ้างคนป่วย บ้างสตรี บ้างเด็กเล็ก รวมถึงคนพิการอีกไม่ใช่หรือ?
ต่อให้เซียวหลีมีใจช่วยเหลือ หากแต่นางก็ไม่มีอำนาจมากพอ
Comments for chapter "บทที่ 223 ผู้ประสบภัย!"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
