ทะลุมิติครานี้ ข้าขอเป็นเศรษฐีนีแห่งท้องนา - บทที่ 221 เหวินหว่าน

บทที่ 221

เหวินหว่าน

“พี่สี่?”

หรงหยุนเฉิงโน้มกายลงมามองหน้าพี่ชายที่ดูเหมือนคิดบางอย่างอยู่

เขาไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นอย่างนี้มาก่อน

ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าสีหน้าท่าทางของหรงสวินนั้นแปลกตามากเพียงไหน

อย่างไรเสียเมื่อก่อนหรงสวินก็เอาแต่ทำหน้าตายอยู่ตลอดเวลา

“พี่สี่ ท่านเปลี่ยนไปจริง ๆ นะท่านรู้ตัวบ้างหรือไม่?”

เขายืดตัวขึ้นถามอย่างจริงจัง

หรงสวินไม่ทันได้สังเกตการเปลี่ยนแปลงของตนเองจึงถามขึ้น “เปลี่ยนไปอย่างไร?”

“ท่านทั้งยิ้มและช่างพูดขึ้นมาก พี่สี่ ท่านดูเข้าถึงง่ายมากขึ้นน่ะ”

หรงหยุนเฉิงว่าขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ครั้งก่อนข้าเพียงรู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไป แต่ครั้งนี้ข้ามั่นใจมาก”

หรงสวินหลุดขำพลางกระดิกนิ้วแตะที่วางแขน พลันนึกถึงใบหน้ายุ่ง ๆ ของเซียวหลีขึ้นมา

หรงหยุนเฉิงชะงักกับภาพที่เห็น เป็นจังหวะเดียวกับที่สาวงามท่าทางอ่อนหวานก้าวเข้ามาพร้อมสาวใช้อีกหลายคน

“นี่ พี่เหวินหว่าน อาหารน่ากินพวกนี้เตรียมมาให้ใครหรือ?”

หรงหยุนเฉิงโพล่งถามก่อนเอื้อมไปหยิบขนมหอมหมื่นลี้ที่เหวินหว่านกำลังถืออยู่ แต่นางยกหลบเขาได้อย่างคล่องแคล่ว

“ล้างมือแล้วหรือยังเพคะ?”

หรงหยุนเฉิงเบ้ปาก “เช่นนั้นท่านก็ต้องล้างมือให้พี่สี่ก่อนกินด้วยหรือ?”

หรงสวินเงยหน้ามองเหวินหว่าน นางส่งสัญญาณบอกให้สาวใช้ด้านหลังไปเตรียมเครื่องดื่ม และเอี้ยวตัวไปหยิบผ้าที่พาดอ่างน้ำซึ่งสาวใช้คนหนึ่งถือไว้ ก่อนเดินไปหาหรงสวิน

“ครั้งนี้องค์ชายจะไปนานแค่ไหนเพคะ?”

เหวินหว่านจับมือของหรงสวินขึ้นมาหมายจะเช็ดให้เขา หรงสวินกลับดึงมือออกโดยไม่รู้ตัว ก่อนกวักมือเรียกให้สาวใช้ที่ถืออ่างน้ำอยู่มาหาและล้างมือด้วยตนเองค่อยหยิบผ้าจากมือของเหวินหว่าน

“เจ้าสุขภาพไม่ค่อยดี ข้าบอกเจ้าหลายครั้งแล้วว่าไม่จำเป็นต้องทำงานหนักแบบนี้”

เหวินหว่านก้มหน้าและยกยิ้ม “ไม่ได้ลำบากอะไร ข้าเพียงต้องการดูแลท่าน”

ช่างเถิด หรงสวินเคยชินไปเสียแล้ว เขาเห็นว่านางเป็นน้องสาวและคนในครอบครัว แต่นางกลับชอบแย่งหน้าที่ข้ารับใช้เสมอ เขาเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไร

“พี่สี่ มิตรภาพหายากยิ่ง ต่อไปอย่าได้เกรงใจ พี่เหวินหว่านเพียงหวังดีกับท่าน”

หรงหยุนเฉิงนึกอิจฉา นางเป็นเพื่อนรู้ใจในครอบครัว เป็นสาวงามที่ยังไม่ได้แต่งงาน ดูร่าเริงสดใสนัก

ใบหน้าขาวของเหวินหว่านแปรเปลี่ยนเป็นแดงเรื่อไปถึงหูเมื่อได้ยินคำพูดของเขา

“องค์ชายสิบสี่ถนัดเรื่องหยอกล้อข้าน้อยนัก”

แม้นางจะเขินอายแต่ก็มีความสุขมาก นางเห็นว่าที่แห่งนี้เป็นบ้านของนางตลอดชีวิต เห็นว่าหรงสวินเป็นสวรรค์ของนาง

หรงหยุนเฉิงก้าวไปล้างมือและใช้ผ้าในมือของนางเช็ดมือ “พี่เหวินหว่านเป็นข้าน้อยที่ไหน? ท่านเป็นคนที่พี่สี่ใส่ใจ ใครจะกล้าเห็นว่าท่านเป็นข้ารับใช้?”

“ท่าน…”

เหวินหว่านยิ่งอายจนกระทืบเท้าหันกลับไปพลางกัดริมฝีปาก “องค์ชายสิบสี่ปากว่าไปเรื่อย ข้าไม่คิดเถียงเพคะ…”

เขารู้ความคิดของนางมานานแล้ว จึงยิ้มและเลิกพูดหยอกล้อนางและลงมือกินขนมหอมหมื่นลี้ “ขนมหอมหมื่นลี้ของพี่เหวินหว่านอร่อยเหมือนเคยเลย”

เหวินหว่านยิ้มบางขณะมองหน้าหรงสวินด้วยความรักใคร่และส่งขนมให้เขา “องค์ชายสี่ ลองกินดูเพคะ ช่วงนี้ดอกหอมหมื่นลี้ส่งกลิ่นหอมมาก แล้วก็เป็นขนมโปรดของท่านด้วย”

หรงสวินลองชิม พลันนึกถึงขนมฝีมือเซียวหลี

น่าเสียดายที่เขาหากินไม่ได้ในตอนนี้

เขาจิบชาและรู้สึกตัวว่าตนเองเคยชินกับอาหารฝีมือเซียวหลีไปแล้ว

“องค์ชายสี่ ไม่อร่อยหรือเพคะ?”

เหวินหว่านมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ นางสัมผัสได้ว่าเขาเปลี่ยนไปมากหากแต่ไม่อาจอธิบายได้ว่าเปลี่ยนไปอย่างไร

“อร่อยสิ ขนมหอมหมื่นลี้ฝีมือพี่เหวินหว่านอร่อยกว่าพ่อครัวหลวงอีก ใช่ไหม พี่สี่?”

หรงหยุนเฉิงตอบแทนหรงสวิน

หรงสวินรับคำ “อืม” ก่อนบอกกับเหวินหว่าน “พรุ่งนี้จะออกเดินทางจากวังหลวงไปปินโจว เจ้าสุขภาพไม่ดี ให้ผู้อื่นทำเถิด อย่าได้ฝืนตัวเองทำทุกอย่างเอง”

เหวินหว่านพยักหน้ารับ “เพคะ ข้ารู้”

หรงสวินพูดด้วยความเป็นห่วง แต่นางกลับเห็นว่ามันทั้งหวานหูและอบอุ่นไปทั้งใจ

“เช่นนั้นหว่านเอ๋อร์จะเตรียมของให้ท่าน”

“ให้คนอื่นทำเถิด”

“ข้ารู้ว่าท่านชอบอะไร ข้าจะเตรียมให้เดี๋ยวนี้เพคะ”

ว่าจบนางก็เอ่ยต่อ “ข้าขอตัวก่อนเพคะ”

นางบอกลาหรงหยุนเฉิง ก่อนเหล่าสาวใช้จะตามนางออกไป

“พี่สี่ ท่านยังไม่คิดรับรักพี่เหวินหว่านอีกหรือ?”

เหวินหว่านคอยดูแลอยู่ข้างกายหรงสวินมานานหลายปี นางหมั่นเพียรเอาใจใส่ไม่ขาดโดยไม่คิดยอมแพ้

หรงสวินมองหน้าน้องชายและส่งสายตาแข็งให้ “ช่วงนี้เจ้าพูดมากนัก”

หรงหยุนเฉิงปิดปากตนเองทันที “ข้าไม่ได้ตั้งใจกวนใจท่าน!”

หรงสวินสบตา “ข้าเห็นนางเป็นน้องสาว เป็นครอบครัวคนหนึ่ง”

“แต่ว่าพี่เหวินหว่านไม่คิดเช่นนั้น เดิมทีนายพลเหวินฝากฝังนางไว้กับท่านก่อนตาย ท่านคิดว่าพี่เหวินหว่านจะไม่อยากแต่งงานกับท่านหรือ?”

หรงสวินเสตามอง เหตุใดน้องชายของเขาถึงได้พูดมากเช่นนี้?

“ตอนนั้นเป็นเพราะนายพลเหวินกำลังจะตายข้าจึงตอบตกลงไป มันเป็นสิ่งที่ข้าติดค้างกับนายพลเหวินไว้ ข้าย่อมดูแลนางกระทั่งนางพบคู่ชีวิตของนาง”

“แต่นางเห็นท่านในสายตาเท่านั้น นางรักท่านเพียงผู้เดียว”

“เรื่องแบบนี้ต้องมีใจให้กันและกันเท่านั้น เจ้าเลิกพูดได้แล้ว!”

“นางรักท่านมานาน…”

“เจ้าเด็กนี่ เจ้าจะไปรู้อะไรเรื่องความรัก?”

ทั้งคู่ต่อล้อต่อเถียงกัน ขณะที่หรงหยุนเฉิงกินขนมหอมหมื่นลี้ไม่หยุดปาก “ทำไมข้าจะไม่เข้าใจ? เสด็จลุงของข้าก็เป็นนักรัก เขาพูดถึงเรื่องนี้บ่อยครั้ง ถึงข้าไม่มีประสบการณ์มาก่อนแต่ก็ได้ยินมานักต่อนัก”

“เสด็จลุง…”

หรงสวินพลันมีกำลังใจขึ้นมา “ดีนัก”

“อะไรดีหรือ?”

เขาไม่ตอบ เพียงคิดว่าเมื่อทุกอย่างคลี่คลายลงและได้กลับวังหลวง เขาต้องไปขอคำแนะนำจากเสด็จลุง

หรงหยุนเฉิงยิ่งแปลกใจกับท่าทางหรงสวิน เมื่อก่อนอีกฝ่ายไม่เคยสนใจคนมากรักแบบเสด็จลุงของเขา

หากแต่วันนี้เมื่อเขาพูดถึงเสด็จลุง หรงสวินกลับดูตื่นเต้นเต็มที ไม่ได้การ ต้องมีลับลมคมในอย่างแน่นอน!

“เสด็จลุงทั้งดื่มเหล้าเคล้านารีฝักใฝ่การพนัน ท่านไม่ชังเขาหรือ?”

“ชังสิ แต่เรื่องพวกนี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน!”

ใช่แล้ว การที่คนประเภทนี้มีข้อดีในสายตาของ หรงสวินถือเป็นเรื่องที่แปลกมาก

พี่สี่คนเดิมของเขาหายไปตลอดกาล หากแต่เขากลับชอบหรงสวินในตอนนี้มากกว่า ถึงอย่างไรก็สามารถพูดคุยกันได้อย่างสนุกสนาน

ครั้งหนึ่งหรงสวินเคยยุ่งเสียจนไม่มีเวลาสนใจเขา

เมื่อนึกเช่นนั้น หรงหยุนเฉิงรู้สึกว่าการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องแย่ บางทีอาจทำให้เหวินหว่านสามารถแหวกเมฆชมพระจันทร์ได้ต่อไป

ส่วนเรื่องเหวินหว่าน หรงสวินไม่รู้จะบอกไม่ให้นางยึดติดกับเขามากนักได้อย่างไร

ก่อนได้พบเซียวหลี เขาเคยบอกกับนางว่าเขาจะหาผู้ชายดี ๆ ให้นาง หากแต่นางกลับยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง

ตอนนี้เขาได้เจอกับเซียวหลี เขาจึงไม่อาจให้ความหวังกับนางได้อีกต่อไป

เพียงแค่เขาไม่ได้เปิดเผยเรื่องนี้กับเหวินหว่าน ด้วยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไรเมื่อรู้ความจริง