วันสิ้นโลก ฐานของฉันเปิดให้เช่า - บทที่ 98 อันหลิงอวี่ถูกวางยาโดยหานซินรุ่ย

บทที่ 98 อันหลิงอวี่ถูกวางยาโดยหานซินรุ่ย

ตู้รั่วรั่วเดินเล่นออกมาจากโรงอาหารเพื่อไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับรอง

คืนนี้ครึกครื้นกันจัง ใครกันน่านั่งอยู่คนเดียวแบบนั้น มองจากด้านหลัง แผ่นหลังนั่น… ไม่เลว ไม่เลวจริง ๆ

ตู้รั่วรั่วครุ่นคิดในใจสองสามประโยค ก่อนจะตัดสินใจไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับบังเอิญเจอกับหญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวคนหนึ่งเดินออกมาพอดี

เธอส่ายหัวเล็กน้อยเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเพ่งมองดูอีกครั้ง ถึงได้รู้ว่าเป็นหานซินรุ่ย

หานซินรุ่ยยิ้มและพยักหน้าให้ตู้รั่วรั่ว ก่อนจะเดินจากไป

ตู้รั่วรั่วไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก ยอมรับว่าหานซินรุ่ยนั้นหน้าตาดีจริง ๆ แต่งตัวแบบนี้ดูคล้ายเจ้านายอยู่ไม่น้อย แต่ก็น่าจะเพราะเธอบูชาจิ่งเหมียน การแต่งตัวเลียนแบบจิ่งเหมียนในชีวิตประจำวันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

หานซินรุ่ยเดินกลับไปที่ห้องรับรอง พบว่าไวน์ขาวบนโต๊ะถูกอันหลิงอวี่ดื่มจนหมดแล้ว

แก้มของอันหลิงอวี่ขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ทำไมถึงดื่มเร็วจัง รอฉันมาด้วยกันก่อนไม่ได้เหรอคะ” หานซินรุ่ยทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ เขา

“นี่เหรอที่เธอว่าเป็นความรู้สึกจริง ๆ ของจิ่งเหมียนน่ะ” อันหลิงอวี่มองเธอพลางหัวเราะเยาะในลำคอ “ทำเหมือนว่าเธอมีอะไรอยากจะพูดนักหนา! ที่เธอเรียกฉันมานี่ ตั้งใจจะมาเยาะเย้ยฉันหรือไง!”

อันหลิงอวี่ปะทุอารมณ์ ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม

ตอนที่หานซินรุ่ยเข้าไปในโรงอาหารเพื่อหยิบเครื่องดื่ม เธอก็เห็นเฉินย่าจูบกับจิ่งเหมียนเข้า ดูจากแววตาของจิ่งเหมียนแล้ว เธอคงจะชอบผู้ชายคนนั้นจริง ๆ

เธอเหลือบมองอันหลิงอวี่ ในแววตามีแต่ความบ้าคลั่งและความสะใจที่อธิบายไม่ได้ นายรักจิ่งเหมียน แต่จิ่งเหมียนไม่ได้รักนาย!

ยิ่งสถานการณ์ตอนนี้ มันยิ่งเข้าทางเธอ ผู้ชายที่ผิดหวัง ยิ่งง่ายต่อการควบคุม

อันหลิงอวี่สงบสติอารมณ์ลง เขาเถิบตัวพิงพนักโซฟา ลมหายใจของเขาดูกระชั้น ดวงตาแดงก่ำ

เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองหานซินรุ่ย ส่ายหัวเบา ๆ ขยี้ตา แล้วขยับเข้าไปใกล้หานซินรุ่ย จ้องมองเธออย่างตั้งใจ ในแววตามีทั้งความสับสนและความสงสัย

“เป็นอะไร มึนหัวเหรอคะ” หานซินรุ่ยเอ่ยอย่างอ่อนโยน พลางยื่นมือจะไปสัมผัสหน้าผากของอันหลิงอวี่

แต่เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น เขาอยู่ในภวังค์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “อาเหมียน! ทำไมเธอถึงยอมให้เขาทำแบบนั้น!” เขาดูเศร้าสร้อย “ทำไมเขาถึงได้จูบเธอแบบนั้น”

หัวใจของหานซินรุ่ยเต้นรัว

สำเร็จแล้ว! อันหลิงอวี่ จำเธอเป็นจิ่งเหมียนแล้ว!

หลังจากเรื่องนี้สำเร็จ เธอจะส่งข้อความขอความช่วยเหลือในกลุ่มแชต บอกว่าโดนคนเมาทำร้าย ให้ทุกคนมาช่วยเธอ ท่ามกลางสายตาคนมากมาย อันหลิงอวี่จะปฏิเสธความรับผิดชอบไม่ได้ เธอแค่รอแต่งเข้าตระกูลอันก็พอ

เธอไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าข้างถนน โดนรังแกแล้วจะไม่เอาผิด หลานสาวของผู้บัญชาการฐานอวิ๋นชางอย่างอันหลิงอวี่ ต้องรับผิดชอบ

หานซินรุ่ยฟังอันหลิงอวี่เรียกเธอว่า ‘อาเหมียน’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็รู้สึกคลื่นเหียนอยู่ในใจ การใช้ชีวิตภายใต้เเง่มุมของจิ่งเหมียนเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ต่อไปเธอมีวิธีมากมายที่จะทำให้เขาลืมจิ่งเหมียน

เธอเข้าไปประคองอันหลิงอวี่ “หลิงอวี่ คุณเมาแล้ว ให้ฉันพาคุณไปพักที่อื่นเถอะ”

“ฉันแค่ถามเธอ อาเหมียน เธอยังมีความรู้สึกกับฉันอยู่บ้างไหม แค่นิดเดียวก็ยังดี? ขอร้องละ ไม่งั้นฉันจะยอมรับได้ยังไง ว่าเธอเป็นของคนอื่นไปแล้ว?”

ดวงตาของหานซินรุ่ยไร้ซึ่งความรู้สึก “ฉันมี… ความรู้สึกของเรามันเหมือนพรหมลิขิตที่ยังไม่สมบูรณ์จากชาติที่แล้ว”

“เฮ้อ… เฮ้อ… เธอก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันเหรอ! ” อันหลิงอวี่ตื่นเต้นจนกอดหานซินรุ่ยไว้แน่น

“ไป! พวกเราก็ไปคุยกันที่อื่นดีกว่า!”

อันหลิงอวี่ถูกหานซินรุ่ยลากออกไป หานซินรุ่ยรู้ดีว่ายาที่เธอใส่ลงไปนั้นรุนแรงแค่ไหน

อีกสักพักคงจะได้สนุกกันแล้วละ หานซินรุ่ยเลียริมฝีปากตัวเอง

ตู้รั่วรั่วที่ออกมาจากห้องน้ำ เดินกลับมาเห็นทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องทำงานของจิ่งเหมียนพอดี

เธอยังไม่ทันได้ร้องห้าม ประตูก็ถูกปิดลงเสียแล้ว

“หานซินรุ่ย?” ตู้รั่วรั่วเริ่มสงสัยว่าตัวเองคงจะดื่มมากไปหน่อยแน่ ๆ พวกเขาบุกเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายแบบนั้นทำไม?

จะขโมยความลับทางการค้าของเจ้านายงั้นเหรอ? หรือว่าจะทำอะไร?

ยังไงก็ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ!

ตู้รั่วรั่วรีบวิ่งเข้าไป ย่องเบา ๆ เข้าไปใกล้ประตู พลางส่งข้อความไปหาจิ่งเหมียนและฮวาเล่อเหยา

จิ่งเหมียนกำลังพูดคุยหัวเราะกับทุกคน สายรัดข้อมือของเธอส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความติดต่อกันหลายครั้ง

จิ่งเหมียนเปิดดู ‘ด่วน! มาที่สำนักงานเร็ว!’

หานซินรุ่ยพาคนเข้ามาในสำนักงาน ไม่รู้เจตนา!

เถ้าแก่อยู่ที่โรงอาหารใช่ไหม? ไม่ได้อยู่ในสำนักงานใช่ไหม?

พระเจ้า! รีบมาเร็ว! ถ้าเถ้าแก่ไม่มาสำนักงานจะเละเทะแล้ว!

จิ่งเหมียนเห็นข้อความหลายข้อและรู้สึกตกใจ ฮวาเล่อเหยาก็ได้รับข้อความเดียวกันอย่างรวดเร็ว

ทั้งสองคนสบตากันแล้วรีบวิ่งออกไปทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ลั่วฉิงเทียนที่กำลังหัวเราะอยู่ถึงกับงงงวย “ทำไมถึงวิ่งไปล่ะ?”

เฉินย่าเห็นข้อความของจิ่งเหมียนเช่นกัน เขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว

“ไปกันเถอะ! ไปดูกันหน่อย!” เฉียวไห่ชวน “สีหน้าของเถ้าแก่จิ่งดูไม่ใช่เรื่องธรรมดานะ!”

ทุกคนมีสีหน้าตื่นตระหนก อะไรกันที่ทำให้เถ้าแก่จิ่งและผู้จัดการฮวาต้องรีบวิ่งออกไปพร้อมกัน

ไม่มีใครที่ไม่อยากรู้อยากเห็น ทุกคนพากันออกมาจากโรงอาหารกันหมด

“พวกเขาอยู่ทางนี้!” ลั่วฉิงเทียนตะโกน

“นั่นไม่ใช่สำนักงานหรอกเหรอ?”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”

ทุกคนต่างพากันมามุงดูที่ข้างประตู

ลั่วฉิงเทียนยืนนิ่งอยู่ในห้อง เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร จึงได้แต่หันหลังกลับไปแล้วพูดว่า “ขอรบกวนสุภาพบุรุษทุกท่านหลบออกไปก่อนค่ะ”

สีหน้าของจิ่งเหมียนดำคล้ำราวกับก้นหม้อ “หานซินรุ่ย! เธอคิดจะทำอะไรในห้องทำงานของฉัน!”

หานซินรุ่ยกอดตัวเองเอาไว้เพื่อปกปิดร่างกายเอาไว้ เธอรู้สึกอับอายจนอยากจะเอาหัวมุดดิน “พวกเขามาที่นี่เร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน ทำไมถึงได้พังประตูเข้ามาแบบนี้!”

เธอยังไม่ได้ลิ้มรสชาติความสุขเลยสักนิด!

หานซินรุ่ยหันหลังกลับไปสวมเสื้อผ้าด้วยความรู้สึกอับอายและโกรธแค้น

จิ่งเหมียนหันไปมองอันหลิงอวี่ที่ถูกเฉินย่าควบคุมตัวเอาไว้ ในปากของอันหลิงอวี่ก็พร่ำบอกว่า “ทำไมถึงมีอาเหมียนสองคน”

ทันทีที่เฉินย่าตะครุบไหล่ของอันหลิงอวี่เอาไว้ เขาที่อยู่ในความมืดมาโดยตลอดย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับอันหลิงอวี่! แม้ว่าเขาจะไม่ได้แตะต้องตัวจิ่งเหมียน และทั้งสองคนก็ยังไม่ได้ทำอะไรกัน เสื้อผ้าของอันหลิงอวี่ก็ยังอยู่ครบ เพียงแค่เนกไทและปกเสื้อถูกดึงจนหลุดลุ่ย แต่การที่อันหลิงอวี่จินตนาการว่าหานซินรุ่ยเป็นจิ่งเหมียน แถมยังกำลังจะทำเรื่องแบบนั้น ทำให้เฉินย่ารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

กระดูกไหปลาร้าของอันหลิงอวี่แทบจะถูกเฉินย่าบีบจนแหลก เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างกายสติของเขาก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง

เขาเอามือกดแผลที่ไหล่เลือดไหลซิบ ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างยากลำบาก “เกิดอะไรขึ้น”

“ฉันยังอยากถามพวกแกมากกว่า” ฮวาเล่อเหยายังสาวบริสุทธิ์ เรื่องแบบนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก จึงตะโกนด้วยความโมโห “พวกคุณมาที่สำนักงานคนอื่นตอนกลางคืนแบบนี้ มันไม่น่าเกลียดไปหน่อยเหรอ!”

“นั่นสิ! อยากทำกันนักก็หาที่อื่นไม่ได้หรือไง ไปหอพักของหานซินรุ่ยยังดีซะกว่า!”

ทุกคนต่างรุมต่อว่าหานซินรุ่ย ไม่คิดว่าเธอจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้

ตอนนี้หานซินรุ่ยใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว “ฉันเห็นเขาดื่มเหล้าอยู่คนเดียวเลยเข้าไปปลอบใจ ไม่คิดว่าเขาจะคิดไม่ซื่อกับฉัน!”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หานซินรุ่ยทำได้เพียงแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ

“เธอโกหก ฉันเห็นกับตาว่าเธอเป็นคนลากผู้ชายคนนี้เข้ามาเอง!” ตู้รั่วรั่วพูดอย่างรังเกียจ “พวกเธอก้าวขาเข้ามา ฉันก็ตามมาติด ๆ คำพูดลามกนั่นฉันก็ได้ยินหมดแล้ว! อุบ! ขยะแขยง! ไม่เคยเห็นใครหิวผู้ชายเท่าเธอมาก่อน!”

สายตาที่ทุกคนมองหานซินรุ่ยยิ่งดูถูกเหยียดหยาม

“อายุยังน้อยแท้ ๆ ทำไมถึงยอมลดตัวต่ำต้อย” หลานหวารับไม่ได้ที่สุดกับผู้หญิงแบบนี้

“แล้วเธอก็พูดอีกว่า! ผู้ชายคนนี้ทำไมถึงเรียกเธอว่า…”

“พอเถอะ รั่วรั่ว” จิ่งเหมียนพูดตัดบท คงเป็นยาเสพติดประเภทหลอนประสาทแน่ ๆ